Διαβάσαμε τα άγραφα μιας μετανάστριας, της Σταυρούλας Καρνούσκου

Η ποιητική συλλογή, τα άγραφα μιας μετανάστριας, φαίνεται να γράφεται δέκα ή μέσα σε δέκα χρόνια από τη μετανάστευση της ποιήτριας Σταυρούλας Καρνούσκου, στον Καναδά. Στο ποίημα Αντίο, παραθέτει:
Δέκα χρόνια ερημιάς
Άδεια, παραπεταμένα χρόνια
Δέκα χρόνια ξενιτιάς
Η ποιήτρια παλεύει μέσα στη συλλογή να αφομοιώσει αυτήν την εμπειρία της ξενιτιάς της. Κι αυτό συγκινεί γιατί είναι μια ειλικρινής προσπάθεια ενός δημιουργικού υποκειμένου, μιας ποιήτριας δηλαδή, να βρει σταθερές, να χτίσει μια νέα ζωή, να ξεχάσει ό,τι είναι περιττό και ασήμαντο και γενικότερα να ζήσει έναν βίο με νόημα και προοπτική στη νέα της βάση. Μέσα στη διαδικασία της επεξεργασίας αυτής, η Καρνούσκου, δεν διστάζει να εκφράσει μια μάλλον σκληρότητα ή τουλάχιστον να ονομάσει τα πράγματα και τους ανθρώπους όπως νιώθει. Στο ποίημα Στη μεγαλούπολη, γράφει:

Άνθρωποι κακοί, μίζεροι μαζεμένοι στα προάστια
Στολισμένοι με φανταχτερούς καθρέφτες
Στραβό κοιτάνε μήπως βρουν κάτι να πουν
Να δαγκώσουν, να ξεφορτωθούν κι αυτοί λίγο δηλητήριο

Άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι
Μα εκείνοι οι κάκιστοι πώς ξεχωρίζουν!
Έτοιμοι για επίθεση σε περιμένουν στη γωνία
Άνθρωποι απάνθρωποι
Σε κάνουν να σιχαίνεσαι το δίποδο είδος

Λίγο παρακάτω, όμως, αναδύεται μια τρυφερότητα και μια γλυκάδα που η ποιήτρια προσπαθεί να περισώσει, βάζοντάς μας σε μια αμφιταλάντευση συναισθημάτων, αυτή που προφανώς βρίσκεται κάθε άτομο που νιώθει μια κάποια ξενιτιά. Στο Κερί, για παράδειγμα, η Καρνούσκου μας λέει:
Έφυγα χωρίς να ξέρω πού πάω, κι όμως κοίτα με
Καταφύγιο έχω χτίσει για κείνες τις δύσκολες ώρες.
Την πικρία κρατώ έξω από ‘δω, ή έστω έτσι θέλω να μοιάζει
Κι ένα κερί στο χέρι θα κρατώ
Να προσποιούμαι πως τώρα πια εδώ δεν σκοτεινιάζει
Σε αυτήν τη δοκιμασία, στην αμφιβολία δηλαδή και στην αμφισβήτηση του περιβάλλοντος κόσμου, η ποιήτρια φαίνεται να αντλεί ανακούφιση μέσα από τη σχέση της με το θείο. Σε ένα θείο που αναζητά στις λέξεις και στα νοήματα των ποιημάτων της ως ένα είδος απόκρισης στη θλίψη, την ανησυχία και τη δυστυχία. Έτσι, κλείνει τη συλλογή με το ποίημα Απολογισμός,
με μια νοσταλγική αλλά και αισιόδοξη γραφή που καταλήγει στους εξής στίχους:
Μέτρα τα κεριά που άναψες και πόσες φορές συνάντησες τον Θεό
Πόσα όνειρα και πόσες προσευχές
Κι όλα αυτά λες κι είχε κατέβει Αυτός τόσο χαμηλά για σένα

Έναν μονάχα απολογισμό
Για εκείνη τη στερνή φορά που αντίκρισες τη μάνα

https://anoteleia.gr/agrafa_mias_metanastrias_karnouskou