Διαβάσαμε το βιβλίο του Κωνσταντίνου Αλσινού Λάμπα Θυέλλης

Γράφει η Λένα Σάββα

"Καρφώνω τούτες τις λέξεις στο χαρτί, σαν μικρές μικρές ανατολές μέσα στη νύχτα".

Ο Κωνσταντίνος Αλσινός σπούδασε θέατρο στην Αθήνα και συνέχισε τις σπουδές του στο Λονδίνο στους τομείς της ψυχολογίας- εγκληματολογίας και ψυχοθεραπείας- συμβουλευτικής.
Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές παραγωγές.Επίσης έχει αρθρογραφήσει σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή και δύο μυθιστορήματα. Ζει και εργάζεται στο Λονδίνο.

Η λάμπα Θυέλλης είναι μια ποιητική διαδρομή στα μεγάλα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, τα σκοτεινά βάθη που γυρεύουν και πιέζουν να βγουν στο φως.
Μέσα από συμβολισμούς και φιλοσοφικούς στοχασμούς ο συγγραφέας καταδύεται στα σκοτάδια του είναι του, ενώ παράλληλα περιπλανιέται στον εξωτερικό κόσμο σαν ένας παρατηρητής του, ένας μοναχικός ταξιδευτής. Μια διπλή διαδρομή ακριβοζυγισμένη σε μια εύθραυστη κι ευαίσθητη ισορροπία .

"Όλοι έχουμε τα φαντάσματα μας, τώρα ποιος κάθεται να συνομιλήσει, να λύσει τις διαφορές του και ποιος τ' αφήνει απλώς να τον στοιχειώνουν, ξεχωριστή περίπτωση."

Αυτογνωσία ο μεγάλος στόχος.Πώς κατακτιέται; Τι σκοτάδια, τι θύελλες πρέπει να διαβείς για να φτάσεις σε ένα μικρό κομμάτι φωτός;
Η λάμπα θυέλλης είναι το συμβολικό αντικείμενο του κειμένου. Και η πυκνή ατμοσφαιρικότητα, το περιβάλλον του.
Μια ατμοσφαιρικότητα που σε μαγνητίζει να προχωρήσεις μαζί του μέσα στο σκοτεινό τούνελ του υποσυνείδητου.
Ταυτόχρονα μέσα από την δική του περιπλάνηση, δεν σε αφήνει να χάσεις την επαφή με τον κόσμο των ανθρώπων.
Κι όλα αυτά πασπαλισμένα με την μελωδία που παράγει το ποιητικό του ύφος.

" Τον ακούω.Με ρωτά για μένα. Του λέω πως δεν με βρήκα ακόμα."

Σε κάποια σημεία του ο Αλσινός γίνεται βαθιά ανθρωπιστής και βαθιά επαναστατημένος έτσι όπως μόνο ενας ανθρωπιστής μπορεί να είναι.

"Ο,τι συμβαίνει σε αφορά.Κι ας κάνεις πως δεν άκουσες εκείνες τις φωνές, ανθρώπων που πέθαναν κάπου, υπέφεραν κάπου ή πεινούσαν κάπου. Όλος αυτός ο θόρυβος του κόσμου, το βουητό του πονου, σε αφορά. Όχι ότι μπορείς ή μπόρεσε ποτέ κανείς να γιατρέψει την κάθε μας πληγή. Τουλάχιστον όμως μην κάνεις πως δεν άκουσες ή πως δεν ξέρεις."

Η ανθρωπιά που βγάζει μέσα από το ποιητικό του μυθιστόρημα ο Αλσινός, σε συγκινεί και σε παρασύρει στους δρόμους της συναισθηματικής του νοημοσύνης κι ευφυίας. Γίνεσαι σύντροφος και συνοδηγός.Γίνεσαι συμπάσχων και η λάμπα θυέλλης γίνεται όπλο, γίνεται κατηγορώ.

"Ο νέος άνθρωπος, η νέα κανονικότητα, η νέα τάξη πραγμάτων. Ένας ομογενοποιημένος εμμετός που ρέει ανενόχλητος στους δρόμους, στα λαμπερά γραφεία, στα καθημερινά εγκλήματα των δρόμων και των κλειστών σπιτιών, ένα κατάπλασμα που τα ρουφάει και τα αφομοιώνει όλα. Τι άλλο μοιραζόμαστε σήμερα πέρα από την εξολόθρευση του ανθρωπισμού;
Η αγάπη στις μέρες μας πρέπει να ξαναεφευρεθεί."

Μα πώς μπορεί ένας ποιητής να μην είναι βαθειά άνθρωπος; Πώς μπορεί αυτή η βαθιά εσωτερική διαδρομή όταν καταλήγει στο φως να μην καταλήγει στον άνθρωπο;

Η Λάμπα Θυέλλης του Κωνσταντίνου Αλσινού είναι μια ρωγμή στην απομόνωση και την αδιαφορία των καιρών μας. Ένα εγχειρίδιο αυτοανακάλυψης και παρατήρησης του κόσμου μέσα από τα μάτια ενός ποιητή. Και ποιητής δεν είναι μόνο κάποιος που γράφει ποιήματα.Είναι μια πολύ πιο ευρεία έννοια. Είναι αυτός που ατενίζει τον κόσμο με αγάπη και όραμα. Και ο Αλσινός είναι μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου-ποιητή. Πιστεύω ότι μόνο πλουσιότερος θα γίνει κάποιος διαβάζοντας τη Λάμπα θυέλλης. Ίσως και πιο στοχαστικός. Σίγουρα πιο άνθρωπος.
Παραθέτω ένα κομμάτι του που λάτρεψα.

"Αν ποτέ καλημερίσω γελώντας, χωρίς μέσα μου να τραγουδώ, αν κοιτάξω το όμορφο δίχως να φανταστώ μια αποκλειστική συνεύρεση μαζί του, αν ανταμώσω κάποιον μονάχο και δεν νοιώσω να συμπάσχω, αν δω ένα γλάρο και δεν με φανταστώ με τα δικά του τα φτερά, δεν θα είναι επειδή νίκησα επιτέλους στο αστείο της ζωής, αλλά ένας απλός, πικρός συμβιβασμός."