"Δεν μιλώ με όσους φωνάζουν για να υπάρξουν."

Και κάπως έτσι, πριν καν προλάβεις να γνωρίσεις τη Ρέιν, έχεις ήδη καταλάβει ότι εδώ δεν θα διαβάσεις άλλη μία ιστορία για έναν σκύλο. Θα διαβάσεις την αυτοβιογραφία μιας σκύλας που έχει άποψη, ύφος, τσαμπουκά, ερωτική ζωή και —κυρίως— εξαιρετικά καλή αίσθηση του χιούμορ.

«Η μικρή τσοπάνα Ρέιν» είναι ένα κωμικό βιβλίο για ένα θηλυκό σκυλί που ζει το δράμα του με αξιοπρέπεια, νεύρο και αρκετή αυτοσαρκαστική διάθεση ώστε να γελάει ακόμα και με τον ίδιο του τον εαυτό. Και το εντυπωσιακότερο; Οι πρώτες κριτικές για το βιβλίο δεν θα μπορούσαν παρά να προέρχονται από τους πραγματικούς ειδικούς: τους τετράποδους φίλους μας. Εκείνοι, άλλωστε, ξέρουν καλύτερα από όλους τι σημαίνει να είσαι σκύλος και να σε περιγράφει άνθρωπος.

"Πώς διαλέγεις ψυχές από φωτογραφίες;"

Η Ρέιν —ή Rain ή Reign, όπως θέλει να αυτοαποκαλείται— έχει καταγωγή που αξίζει να διερευνηθεί, βρέθηκε όμως, μαζί με τον αδερφό της τον Άρη, μέσω φιλοζωικής, σε ένα καινούργιο σπίτι και σε μια οικογένεια που περιλαμβάνει ανθρώπους, σκύλους, γάτες και όλο εκείνο το υπέροχο χάος που ονομάζουμε «οικογένεια». Μέχρι που της ήρθε περίοδος και, σύμφωνα με την ίδια, έγινε σκύλα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Και φυσικά υπάρχει και ο Σεμπάστιαν. Τα γκομενικά της Ρέιν δεν είναι απλώς μια παράλληλη ιστορία. Είναι ένας μικρός λογοτεχνικός σεισμός. Και πώς εξηγείς σε έναν σκύλο ότι ο έρωτας, η επιθυμία και η επιλογή συντρόφου δεν είναι τόσο απλά όσο ένα καλό μύρισμα;

Η γραφή είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Ζωντανή, γαμάτη, ατακαδόρικη, απρόβλεπτη, αστεία και με ένα ύφος που δεν προσπαθεί να γίνει αστείο — είναι αστείο. Η συγγραφέας, κρυμμένη πίσω από το ψευδώνυμο Φυστίκι ΠουΚυλάει, γράφει σαν να μην υπάρχει κανένα ασφαλές όριο ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματική ζωή. Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το μυστικό της.

Και πράγματι, το βιβλίο αναπνέει από τα δάχτυλα που πληκτρολογούν. Οι λέξεις είναι οι ανάσες της συγγραφέως, αλλά εδώ γίνονται και η φωνή της Ρέιν. Το Φυστίκι αυτοσαρκάζεται, αυτοκρίνεται, αυτοαναλύεται και αυτοξεμπροστιάζεται μέσα από τη φωνή της σκύλας της — ενώ η αφεντικίνα της και ταυτόχρονα παρούσα συγγραφέας, μάς συστήνεται με το αφοπλιστικά υπέροχο "σύνδρομο εθελούσιας ψηφιακής αυτομαστίγωσης μετά περιστασιακής ντοπαμινικής επιβράβευσης."

Και κάπου ανάμεσα σε στειρώσεις, αποδράσεις, οικογενειακά δράματα, έρωτες και υπαρξιακές σκυλίσιες αναζητήσεις, σκάνε ατάκες που σε πετυχαίνουν απροετοίμαστο:

"—Ξέρεις γιατί ήρθα;
—Γιατί με μύρισες.
—Γιατί σε πόθησα."

Αυτό είναι το ύφος της Ρέιν: τρυφερότητα και τσαμπουκάς στο ίδιο μπολ.
Και μετά έρχεται η πάνα.
«Μου φόρεσαν πάνα.»

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Ή μάλλον χρειάζεται:

"Της Ρέιν. Της Ντε Σαλούφ. Της απογόνου του Μοντεκρίστου. Της μπεζ Βερσαλλίας με ουρά.
ΜΟΥ ΦΟΡΕΣΑΝ ΠΑΝΑ."

Υπάρχει κάτι στην αίσθηση του βιβλίου που μου θύμισε, για κάποιον λόγο, το βιβλίο και ταινία "Η Τέχνη του να Οδηγείς στη Βροχή": (The Art of Racing in the Rain) εκείνη η παράξενη ισορροπία ανάμεσα στη σκυλίσια ματιά, το παράλογο και το χιούμορ. Εδώ, βέβαια, η Ρέιν παίρνει το τιμόνι και δεν σκοπεύει να το αφήσει εύκολα.

"Η μικρή τσοπάνα Ρέιν" είναι τελικά ένα βιβλίο με το οποίο περνάς καλά. Πολύ καλά. Γελάς, γνωρίζεις μια ντίβα σκυλίτσα με προσωπικότητα, μπαίνεις στο κεφάλι της, βλέπεις τον κόσμο από το ύψος της και κάπου στην πορεία καταλαβαίνεις ότι ίσως αυτή να σε κοιτάζει και να αναρωτιέται ποιος από τους δυο σας χρειάζεται περισσότερο εκπαίδευση.

Ένα βιβλίο ατακαδόρικο, αυτοσαρκαστικό, τρυφερό και πανέξυπνο, με φοβερή γραφή και τρομερό ύφος. Για ανθρώπους που αγαπούν τους σκύλους, για σκύλους που ανέχονται τους ανθρώπους και για όποιον θέλει απλώς να περάσει μερικές πολύ καλές ώρες παρέα με μια σκύλα που έχει κάτι να πει.
Και η Ρέιν, φυσικά, θα το πει.
Με τον δικό της τρόπο.

https://www.dioptra.gr/vivlia/elliniki-logotexnia/i-mikri-tsopana-rein