Το «Ταξίδι στο φως – Σε σύμπαν ερωτικό» του Σταύρου Ξαρχάκου ξεκίνησε με τρόπο απρόσμενο. Στο πρώτο μέρος ο ίδιος δεν βρισκόταν καν πάνω στη σκηνή. Καθόταν ανάμεσα στο κοινό και άκουγε τους μουσικούς του. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ιδιαίτερη επάνω στη σκηνή. Μια ομάδα δεμένη, με πραγματική επικοινωνία μεταξύ της. Βλέμματα, χαμόγελα, αυθόρμητες αντιδράσεις. Έβλεπες ότι οι μουσικοί και όλοι καλλιτέχνες το ζούσαν επί σκηνής. Και αυτό μεταδόθηκε αμέσως και στο κοινό.

Ο Ξαρχάκος αεικίνητος, απόλυτα παρών σε ό,τι συνέβαινε γύρω του. Υπήρχαν στιγμές που ξεχνούσα το τραγούδι και κοιτούσα μόνο εκείνον να διευθύνει. Κινείται ανάμεσα στους μουσικούς, τους κοιτάζει, τους «προκαλεί», περιμένει την απάντησή τους. Υπήρχαν στιγμές που μια μικρή κίνηση ή ένα βλέμμα του αρκούσε για να αλλάξει η ένταση ολόκληρης της ορχήστρας. Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν υπήρχε η αίσθηση πως στο κέντρο βρίσκεται ο «μεγάλος συνθέτης» και γύρω του οι υπόλοιποι.

Ο Μπάμπης Στόκας και η Ηρώ Σαΐα έφεραν δύο τελείως διαφορετικές ενέργειες, ενώ σε αρκετά σημεία η ηλεκτρική κιθάρα και τα κρουστά έκαναν τον ήχο πιο δυνατό. Ο Μπάμπης Στόκας κράτησε το προσωπικό του ύφος και σε τραγούδια όπως το «Έβαλε ο Θεός σημάδι» αυτό λειτούργησε πολύ όμορφα. Η Ηρώ Σαΐα έχει καθαρότητα και ακρίβεια στη φωνή, αλλά κυρίως έναν τρόπο να μεταφέρει το συναίσθημα στο τραγούδι χωρίς υπερβολές.

Από την αρχή φαινόταν ότι αυτό που θα ακούγαμε δεν θα ήταν μια ακόμη αναδρομή στα γνωστά τραγούδια. Ο ήχος ήταν διαφορετικός, πιο ηλεκτρικός, πιο δυνατός σε σημεία, χωρίς όμως να χάνεται η λαϊκή βάση του. Η ηλεκτρική κιθάρα του Bob Katsionis και τα κρουστά της «Ηχόδρασης» έδωσαν άλλη ένταση σε κομμάτια που έχουμε ακούσει τόσες φορές. Υπήρχε η αίσθηση ότι κάποια τραγούδια απέκτησαν ξαφνικά μια δεύτερη ζωή.

Θεωρώ ότι από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της βραδιάς ήταν ο Bob Katsionis. Η ηλεκτρική κιθάρα έδωσε σε γνώριμα τραγούδια μια ένταση που δεν περίμενα να ακούσω σε συναυλία του Ξαρχάκου. Σε ορισμένα σημεία ο ήχος πλησίαζε πολύ περισσότερο στο rock παρά σε αυτό που έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε με αυτά τα κομμάτια. Και το ωραίο ήταν ότι δεν ακουγόταν σαν ένα ξένο στοιχείο που μπήκε απλώς για επιπλέον εντυπωσιασμό.

Παρά την βροχή και το κρύο, ο κόσμος έμενε εκεί. Κι εμείς μαζί. Κάπου μέσα στη βροχή ακούστηκε το «στον ουρανό σαν άστρο θα χαθώ». Και αυτή είναι μάλλον η εικόνα που έχω κρατήσει περισσότερο. Όταν τελείωσε η συναυλία, συνειδητοποίησα ότι είχαν περάσει δύο ώρες χωρίς να τις καταλάβω.

Δεν έφυγα σκεπτόμενη ποιο τραγούδι ήταν το καλύτερο ή ποια ερμηνεία ξεχώρισα, αλλά με την εικόνα μιας παρέας ανθρώπων πάνω στη σκηνή που αγαπούν αληθινά αυτό που κάνουν και ενός ολόκληρου θεάτρου που, παρά τη βροχή, δεν ήθελε να τελειώσει.

https://tickets.public.gr/gr-el/tickets/music/taksidi-sto-fos-se-sympan-erotiko/