Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το Φεστιβάλ του Γαστρονόμου έδωσε ραντεβού με τους λάτρεις της ελληνικής γαστρονομίας στην Αθήνα, στον χώρο της Πειραιώς 260, μετατρέποντάς τον σε ένα μεγάλο σημείο συνάντησης της ελληνικής κουζίνας. Ένα φεστιβάλ που δεν περιορίζεται στο φαγητό, αλλά αναδεικνύει την πρώτη ύλη, τις τοπικές παραδόσεις, τους ανθρώπους πίσω από κάθε δημιουργία και τις ιστορίες που κρύβονται μέσα σε κάθε πιάτο.Ένα ταξίδι στην Ελλάδα μέσα από τις γεύσεις, τις μνήμες και τους ανθρώπους της.Γιατί κάποιες γεύσεις τις δοκιμάζεις και τις ξεχνάς. Και κάποιες άλλες σε κάνουν να θέλεις να επιστρέψεις.

Η περιήγηση ξεκινά ήδη από την είσοδο, με ένα περίπτερο γεμάτο merchandise. Μπορούσες να αγοράσεις tote bags, T-shirts, εφημερίδες και μικρά αναμνηστικά. Λίγο πιο μέσα, το info point, τέσσερις σειρές με εστιατόρια και γωνιές παρουσίασης προϊόντων σε βάζουν αμέσως στο κλίμα. Το πρόγραμμα είναι γεμάτο: γευστικές δοκιμές, food talks, live μαγειρικές, διαγωνισμοί, δώρα και workshops για παιδιά. Κι εσύ καλείσαι να κάνεις το πιο δύσκολο πράγμα: να αποφασίσεις από πού θα ξεκινήσεις και τι θα πρωτοδοκιμάσεις.

Γιατί εδώ το φαγητό δεν είναι απλώς μια υπόθεση πείνας. Είναι ανακάλυψη.

Από τα αυγά με στάκα και το κρητικό σαλατούρι, μέχρι σπάνια ελληνικά τυριά, όπως το ρίκι, ο μπάτζος και το καρίκι, το φεστιβάλ σε ταξιδεύει σε διαφορετικές γωνιές της χώρας χωρίς να χρειαστεί να φύγεις από την Αθήνα.

Δοκιμάσαμε ροβίτσα σε σούπα, εβρίτικη γλυκιά πίτα με κολοκύθα και αμοργιανή τυρόπιτα με κανέλα. Γευτήκαμε ξινό τραχανά με καπνιστό χέλι, σουγάνια Λέσβου και τσιγαρόπιτα. Πιάτα που κουβαλούν τον τόπο τους, τις συνήθειες των ανθρώπων του και μια γαστρονομική κληρονομιά που αξίζει να ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά.

Και ύστερα έρχονται εκείνες οι μπουκιές που μένουν στη μνήμη λίγο περισσότερο.

Τα μαλακά καλιτσούνια ήταν από τις γεύσεις που ξεχώρισα περισσότερο. Ακόμη θυμάμαι τη γεύση τους. Από εκείνες τις περιπτώσεις που δεν χρειάζεται να πεις πολλά: αρκεί να κλείσεις για λίγο τα μάτια και να ξαναφέρεις τη μπουκιά στον ουρανίσκο σου.

Ξεχωριστή θέση είχαν και η φάβα από μαναρόλια, ένα ξεχασμένο όσπριο που επιστρέφει στο προσκήνιο, σε συνδυασμό με ασκορδουλάκους και γαύρο μαρινάτο, αλλά και το ψάρι χουνκιάρ, η κατσικίσια μπαλοτίνα με πατάτες, το μοσχάρι σοφιγαδούρα και οι φέτες μοσχαρίσιας γλώσσας με κρέμα από αρσενικό τυρί.

Πιάτα με διαφορετικές καταβολές, τεχνικές και χαρακτήρα, που αποδεικνύουν πόσο πλούσια και πολυδιάστατη είναι η ελληνική γαστρονομία όταν δίνεται χώρος στην παράδοση και στην πρώτη ύλη.

Και φυσικά, ένα τέτοιο γευστικό ταξίδι δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς γλυκό.

Δοκιμάσαμε παγωτό με ασπράδι αυγού, ρικότα αλλά και έναν απολαυστικό συνδυασμό μαύρης σοκολάτας και ρουμιού από τη Le Greche. Αυτό που έκανε την εμπειρία ακόμη πιο ξεχωριστή ήταν ότι η ίδια η ιδιοκτήτρια μάς σέρβιρε προσωπικά το παγωτό. Μια μικρή κίνηση που λέει πολλά για τη φροντίδα, την προσωπική επαφή και την αγάπη που μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα προϊόν. Γιατί τελικά, στη γαστρονομία δεν θυμάσαι μόνο τι έφαγες, αλλά και ποιος στο προσέφερε και πώς σε έκανε να αισθανθείς.

Στο ποτήρι μας, υπέροχα κρασιά από την Paraga και όχι μόνο, που συνόδευσαν τις γευστικές δοκιμές και συμπλήρωσαν ιδανικά την περιήγησή μας.

Αυτό που με κέρδισε, όμως, στο φεστιβάλ ήταν ότι η εμπειρία δεν σταματούσε στα πιάτα. Ανάμεσα στις γευστικές δοκιμές, υπήρχε χώρος για τέχνη, πολιτισμό και δημιουργία. Ξεχώρισα την καλλιτεχνική δράση με θέμα «Με πόσους τρόπους τρώμε;», μια αφορμή να δούμε το φαγητό πέρα από τη γεύση και να αναρωτηθούμε τι σημαίνει τελικά για τον καθένα μας.Η δράση με τον πηλό έφερνε παιδιά και μεγάλους μαζί, με κοινό στόχο τη δημιουργία ενός τεράστιου γλυπτού. Μια συλλογική εμπειρία που έδινε στο φεστιβάλ μια διαφορετική διάσταση: εδώ η δημιουργία δεν βρισκόταν μόνο στην κουζίνα, αλλά και στα χέρια των επισκεπτών. Παράλληλα, μάθαμε για την προοπτική δημιουργίας μουσείου στον χώρο, με γλυπτά και έργα τέχνης, μια ιδέα που θα μπορούσε να προσθέσει ακόμη έναν πολιτιστικό λόγο επίσκεψης στην Πειραιώς 260.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και το τραπέζι των σεφ, ένας παζουρλισμός κόσμου, γεύσεων και δημιουργών.

Φεύγοντας, σκέφτομαι πως αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Φεστιβάλ του Γαστρονόμου. Δεν σου δίνει απλώς την ευκαιρία να δοκιμάσεις πιάτα από σημαντικά εστιατόρια της Ελλάδας. Σου θυμίζει πόσοι θησαυροί υπάρχουν στην ελληνική γαστρονομική παράδοση, πόσα υλικά περιμένουν να τα ανακαλύψουμε ξανά και πόσες ιστορίες μπορούν να χωρέσουν σε ένα τραπέζι.

Και αν κάτι κρατώ περισσότερο από αυτή την επίσκεψη, είναι πως η ελληνική κουζίνα δεν είναι μόνο οι συνταγές που κληρονομήσαμε. Είναι οι άνθρωποι που τις διατηρούν ζωντανές, οι δημιουργοί που τις εξελίσσουν και οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν μια γεύση να μένει μαζί σου πολύ μετά την τελευταία μπουκιά.

https://www.gastronomos.gr/festival/programma/