Είδαμε την παράσταση «Blackberry trout face (Μούρη με μούρα)» στο Θέατρο Σταθμός.

Η παράσταση ξεκινά και αίφνης νιώθουμε πως είμαστε στο διάστημα. Σε έναν σκοτεινό κόσμο που σε ωθεί να δώσεις μάχες, να τις κερδίσεις, να τις χάσεις, πάντως να παλέψεις για να επιβιώσεις. Τα φώτα ανάβουν και τελικά βρισκόμαστε στη γη. Σε ένα συνηθισμένο διαμέρισμα με τρία συνηθισμένα παιδιά, αδέλφια τον Τζεικι, την Κέρι και τον Κάμερον. Η μήπως όχι; Η ιστορία ξετυλίγεται και μας γίνεται όλο και πιο οικεία καθώς το ασυνήθιστο, η εξαίρεση, η «απόκλιση» γίνεται η επικρατούσα συνθήκη, ο κανόνας, οι δεδομένες περιστάσεις μέσα στις οποίες οι ήρωες καλούνται να προσαρμοστούν και ανταπεξέλθουν. Οι ερμηνείες των νέων ηθοποιών Ανδρέα Γιαννακόπουλου, Μαντώ Παπαρηγοπούλου και Γιάννη Τσουμαράκη καταφέρνουν να μας συγκινήσουν αβίαστα αναμειγνύοντας τον ρεαλισμό με το όνειρο, την ευαισθησία με την σκληρότητα. Οι χαρακτήρες που έχουν χτίσει είναι ολοκληρωμένοι, ακέραιοι και αλληλοσυμπληρώνονται μεταξύ τους με απόλυτη χημεία καθώς βλέπουμε καθαρά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, δυναμικές και ανασφάλειες του καθένα. Η διαφορετικότητα στις αντιλήψεις, την κοσμοθεωρία και τις πρακτικές τους επιτυγχάνουν εν τέλει την αρμονία, η συμπονετικότητα, η απόσυρση στη παιδική ηλικία και το πρωτόγονο ένστικτο επιβίωσης δημιουργούν ένα μοναδικά ιδαίτερο σύμπαν στο οποίο χανόμαστε μαζί τους ως θεατές ψάχνοντας τις δικές μας ρευστές και σχετικές απαντήσεις. «Οι άνθρωποι μυρίζονται τον φόβο. Τσιτώνουν. Καιρός να μεγαλώνεις.» Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες και η συνύπαρξη των τριών παιδιών απαιτεί υποχωρήσεις και υπερβάσεις.Παρακολουθούμε, γινόμαστε μάρτυρες μιας ιδιότυπης τελετής ενηλικίωσης γεμάτης συμβολισμούς (ικανούς να μας μεταφέρουν στη Σιβηρία μεταμορφώνοντας το κρύο σκοτεινό σαλόνι), μιας καταιγίδας που θα φέρει νηνεμία όπως και η κάθαρση πάντα έπεται κάθε τραγωδίας. «Οι γέφυρες ενώνουν τα πάντα. Τα φέρνουν κοντά.» «Ποιός θα φάει μούρα; Μούρη με μούρα.» Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα από το παιχνίδι τους, συμφιλιώνονται και ανταμώνουν ξανά. Ενθυμούνται τους παλιούς όρκους και ωθούνται να προχωρήσουν μπροστά, αντλώντας δύναμη από όσα ξεπέρασαν ήδη. Δίχως να εγκαταλείψουν ενώνονται σε μια γροθιά και κάνουν και εμάς συμμάχους τους στον αγώνα τους που είναι ο αγώνας κάθε ανθρώπου να επιβιώσει και να εξελιχτεί κόντρα στον πόνο που του επιβάλλει η κοινωνία και η ίδια του η οικογένεια ως μικρογραφία της. Ναρκωτικά, πορνεία, συμμορίες είναι τα θέματα του υπέροχου εν μέρει αυτοβιογραφικού κειμένου του Laurence Wilson που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη χώρα μας στο θέατρο Σταθμός που πάντα μας συγκινεί με τις κοινωνικά ευαισθητοποιημένες, επικεντρωμένες στο ανθρώπινο στοιχείο παραστάσεις του. Η σκηνοθεσία της Αθηνάς Δελιάδη αναδεικνύει απόλυτα το κείμενο και τις ερμηνείες με γρήγορους ρυθμούς που κρατάνε το κοινό σε εγρήγορση όπως και η κίνηση της Ελιάν Ρουμιέ. Τα σκηνικά και ρούχα της Αλέγιας Παπαγεωργίου συμβάλλουν καίρια στην απόδοση του κλίματος και στην αληθοφάνεια του και η μουσική του Γιάννη Ιόλαου Μανιάτη (Johnie Thin) μαζί με τον φωτισμό του Χάρη Δάλλα επιτείνουν τη συγκίνηση. Μια παράσταση διαμαντάκι με μεγάλη λαμψη που φωτίζει τις πιο σκοτεινές γωνιές όλων μας. Σίγουρα θα βρείτε κάτι από εσάς, ένα ψήγμα από την δική σας ζωή και οικογένεια όσο διαφορετική κι αν νομίζετε πως είναι. Όπως μας λέει και η σκηνοθέτις: «Σε κάθε κείμενο αναζητούμε τον εαυτό μας. Ιδίως στο θέατρο όπου όλα μεγεθύνονται.»

Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου

Σκηνοθεσία : Αθηνά Δελιάδη

Βοηθός Σκηνοθέτις– Κίνηση:Ελιάν Ρουμιέ

Μουσική: Johnie Thin (Γιάννης Ιόλαος Μανιάτης)

Σκηνικό-Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου

Φωτισμοί: Χάρης Δάλλας.

Φωτογραφία: Ελίνα Γιουνανλή

Video: Γιάννης Αντωνόπουλος

Παραγωγή: LET'S TALK ABOUT

Παίζουν: Ανδρέας Γιαννακούλας, Μαντώ Παπαρρηγοπούλου, Γιάννης Τσουμαράκης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : από 27 Μαρτίου έως 25 Απριλίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ : 15 ευρώ και 13 ευρώ (μειωμένο)

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 75 λεπτά

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: viva.gr και στα ταμεία του θεάτρου