Το αριστούργημα του Τένεσι Ουίλιαμς «Ξαφνικά Πέρσι το Καλοκαίρι» κλήθηκα να δω πρόσφατα στο Θέατρο «Νέος Ακάδημος» (Ακαδημίας και Ιπποκράτους 17, Αθήνα).
Η υπόθεση: Η Βαϊολετ Βέναμπελ (Φιλαρέτη Κομνηνού), μια πλούσια χήρα με αέρα ντίβας, δέχεται την επίσκεψη του γιατρού Κούκροβιτς (Δημήτρης Τσίκλης) στους κήπους τους, ζητώντας του να κάνω λοβοτομή πάνω στην ανηψιά της Κάθρην (Αναστασία Παντούση). Η Βαϊολετ θεωρεί την Κάθρην υπεύθυνη για τον θάνατο του γιού της ίδιας και ξάδερφο της Κάθρην, Σεμπάστιαν, όπως και σχιζοφρενή, κατηγορώντας την ότι λέει ένα σωρό ασυναρτησίες σε σχέση με τον θάνατό του. Από την άλλη, ο Σεμπαστιάν έχει αφήσει ένα τεράστιο ποσό στην διαθήκη του. Η μητέρα (Λίλλυ Μελεμέ) και ο αδερφός (Πάρης Λεόντιος) της Κάθρην την πιέζουν να δεχτεί να υποστεί την λοβοτομή, προκειμένου εκείνοι να πάρουν τα χρήματα. Ο γιατρός Κούκροβιτς, αντιθέτως, θα κάνει ένεση στην Κάθρην με το ορό της αλήθειας, που θα οδηγήσει την Κάθρην σε μια φρικιαστική αποκάλυψη για τα αίτια του θανάτου του Σεμπάστιαν.

Το έργο είναι μονόπρακτό που γράφτηκε το 1957, ο ίδιος ο Ουίλιαμς το χαρακτήρισε «το πιο ποιητικό» του και γυρίστηκε και ως ταινία το 1959 με πρωταγωνιστές την Κάθρην Χέμπορν ως Βαϊολετ, την Ελίζαμπεθ Τεϊλορ ως Κάθρην και τον Μοντγκόμερι Κλιφτ ως γιατρό Κούκροβιτς. Πριν μπορεί κανείς να καταλάβει το βάθος αυτό του έργου και πριν μιλήσω για τις ερμηνείες, πρέπει να λάβει κανείς υπ’ όψιν τρεις παράγοντες για τα έργα του Ουίλιαμς: α. Τον τρόπο γραφής του, το συγγραφικό του στιλ, το λεγόμενο «Southern Gothic», ένα είδος γραφής που χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων, όπως την Χάρπερ Λη («Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια»), τον Μαρκ Τουεϊν και τον Ουίλιαμ Φόκνερ. β. Το ότι τουλάχιστον αυτό εδώ το έργο του είναι τίγκα στους συμβολισμούς – από το σαρκοφάγο φυτό, την «παγίδα της Αφροδίτης», μέχρι τα όρνια που πέφτουν πάνω από τα νεογέννητα χελωνάκια και τα κατασπαράζουν. γ. Το αυτοβιογραφικό στοιχείο στα έργα του Ουίλιαμς, καθώς οι χαρακτήρες στα έργα του είναι συνήθως άτομα από δυσλειτουργικές οικογένειες, όπως ήταν και η δικιά του οικογένεια. Ο Ουίλιαμς μεγάλωσε σε άκρως πουριτανική οικογένεια, με πατέρα αλκοολικό και την αδερφή του, την Ρόζι, να πάσχει από σχιζοφρένεια. (Η υποτιθέμενη σχιζοφρένεια της Κάθρην όπως και η Λώρα στον «Γυάλινο Κόσμο» λέγεται ότι συμβόλιζαν την Ρόζι.) Η Βαϊολετ λέει για τον Σεμπάστιαν, που ήταν ποιητής στο επάγγελμα, ότι το έργο του ήταν η ζωή του και η ζωή του έργο του. Το ίδιο ίσχυε και για τον ίδιο τον Ουίλιαμς. Καθώς το έργο βασίζεται περισσότερο στον διάλογο παρά στην δράση μέχρι την ανατριχιαστική αποκάλυψη της Κάθρην, όλο το ενδιαφέρον επικεντρώνεται εδώ στην ατμόσφαιρα που δημιουργείται ως που να φτάσει στο φινάλε. Και η Λίλλυ Μελεμέ – είναι πλέον τρίτη φορά που βλέπω έργο σκηνοθεσίας της – αποδεικνύεται, το έχω ξαναπεί, θηλυκός... Χίτσκοκ.

Οι ηθοποιοί όλοι «κεντάνε» με την ερμηνεία τους, ιδίως όμως η Αναστασία Παντούση που παίζει με καθηλωτική φυσικότητα ακόμα και μέχρι το ανατριχιαστικό κρεσέντο του φινάλε. Εξ ίσου σου κόβει την ανάσα και το σκηνικό. Ο Ουίλιαμς δεν άφηνε τίποτε στην τύχη στα έργα του και έδινε μέχρι και σκηνοθετικές οδηγίες. Φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι φρόντισαν ακόμα και την τελευταία λεπτομέρεια. Θα επαναληφθώ, το ξέρω, αλλά νομίζω πως όσα μόλις περιέγραψα είναι λόγος αρκετός για να πάτε να δείτε αυτήν την παράσταση σε κάθε περίπτωση!

Διανομή: Φιλαρέτη Κομνηνού, Αναστασία Παντούση, Δημήτρης Τσίκλης, Λίλλυ Μελεμέ, Πάρης Λεόντιος
Συγγραφέας: Τένεσι Ουίλιαμς

Σκηνοθεσία / Δραματουργική Επιμέλεια: Λίλλυ Μελεμέ
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Σκηνικά: Μικαέλα Λιακατά
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτογραφία / Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης (Μαύρα Γίδια)
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λίνα Οικονόμου
Επιμέλεια Μαλλιά / Μακιγιάζ: Εύα Τόμπρου / Le Boudoir
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
Προβολή/Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση
Παραγωγή: Happy Productions
Hμέρες και Ώρες Παραστάσεων: Δευτέρα 20:00 Τρίτη 21:00 Παρασκευή 19:00 Σάββατο 21:00 Κυριακή 20:30
Θέατρο «Νέος Ακάδημος» Ακαδημίας και Ιπποκράτους 17, Αθήνα Τηλ. 210-3625119, 210-0080900

*****************

I was recently invited to see Tennessee Williams' masterpiece "Suddenly, Last Summer" at the "Neos Akadimos" Theatre (Akadimias and Ippokratous 17, Athens).
The story: Violet Venable (Filareti Komninou), a rich widow with the air of a diva, accepts the visit of doctor Cukrowicz (Dimitris Tsiklis) in their gardens, asking him to perform a lobotomy on her niece Catharine (Anastasia Pantousi). Violet holds Catharine responsible for the death of her son and Catharine’s cousin, Sebastian, as well as for being schizophrenic, accusing her of talking a bunch of nonsense about his death. On the other hand, Sebastian has left a huge amount in his will. Catharine's mother (Lilly Melemé) and brother (Paris Leontios) pressure her to accept undergoing a lobotomy so that they can get the money. Dr. Cukrowicz, instead, will inject Catharine with the truth serum, which will lead Catharine to a horrifying revelation about Sebastian's cause of death.

The play is a one-act play written in 1957, which Williams himself called his "most poetic", and was made into a film in 1959 starring Katharine Hepburn as Violet, Elizabeth Taylor as Catharine and Montgomery Clift as Dr. Cukrowicz. Before one can understand the depth of this work and before I talk about the performances, one must consider three factors about Williams' works: a. His way of writing, his writing style, the so-called "Southern Gothic", a type of writing that characterized a whole generation of writers, such as Harper Lee ("To Kill a Mockingbird"), Mark Twain and William Faulkner. b. That at least here his work is rich in symbolism – from the carnivorous plant, the "Venus fly trap", to the wild birds that swoop down on the newborn turtles and devour them. c. The autobiographical element in Williams' works, as the characters in his works are usually people from dysfunctional families, as his own family was. Williams grew up in a highly puritanical family, with an alcoholic father and his sister, Rosie, suffering from schizophrenia. (Catharine's alleged schizophrenia as well as Laura in "The Glass Menagerie" are said to symbolize Rosie.) Violet says of Sebastian, who was a poet by profession, that his work was his life and his life his work. The same was true of Williams himself. As the play relies more on dialogue than action until Catharine's chilling revelation, all interest here is focused on the atmosphere that builds up to the finale. And Lilly Melemé – this is now the third time I've seen her directing a play – turns out to be, I've said it before, a female... Hitchcock.

The actors all perform superbly, but especially Anastasia Pantousi who plays with captivating naturalness even up to the chilling crescendo of the finale. The scenery is equally breathtaking. Williams left nothing to chance in his works and even gave directorial instructions. It seems that those responsible took care of even the last detail. I'm repeating myself, I know, but I think all that I just described is reason enough to go see this show in any case!

Distribution: Filareti Komninou, Anastasia Pantousi, Dimitris Tsiklis, Lilly Melemé, Paris Leontios
Author: Tennessee Williams
Direction / Dramaturgical Editor: Lilly Melemé
Lighting: Melina Masha
Scenery: Mikaela Liakata
Costumes: Irini Georgakila
Original Music Composition: Stavros Gasparatos
Photo / Trailer: Patroklos Skafidas
Graphic Editor: Marios Gambierakis (Black Goats)
Assistant Director: Lina Oikonomou
Editing Hair / Make-up: Eva Tombrou / Le Boudoir
Production Director: Ioannis Pantelidis
Viewing/Contact: Daisy Lembesi
Production: Happy Productions
Days and Hours of Performances: Monday 20:00 Tuesday 21:00 Friday 19:00 Saturday 21:00 Sunday 20:30
"Neos Akadimos" Theatre Akadimias and Ippokratous 17, Athens Tel. 210-3625119, 210-0080900