Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Είδαμε την παράσταση «Ακανθώδης» στο θέατρο nous creative space.

Είδαμε την παράσταση «Ακανθώδης» στο θέατρο nous creative space.

ΕΙΔΑΜΕ Γράφτηκε από  Έλλη Διακογιάννη Απρίλιος 18 2024 μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

Ο/η Ακανθώδης... το ακανθώδες.. Μπορεί να είναι ένα φυτό, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση. Οτιδήποτε φέρει αγκάθια, ανεπαίσθητα ίσως στη αρχή, ξεκάθαρα στη συνέχεια και θανατηφόρα στο τέλος. Μια ακόμα παράσταση για τη έμφυλη βία λοιπόν; Μία ακόμα γυναικοκτονία στη ζωή ή επί σκηνής. Ε και; Αν όμως το θέατρο είναι η αναπαράσταση της ζωής που μας βοηθά να τη μελετήσουμε και κατανοήσουμε καλύτερα μέσα από την δραματοποίηση των αληθινών γεγονότων, στιγμών και εγκλημάτων που διαπράττονται, των αληθινών προσώπων δραστών και θυμάτων και κυρίως των αληθινών συναισθημάτων, φόβων και απελπισιών τότε χρειαζόμαστε όλο και περισσότερα ανάλογα έργα προς αφύπνιση και ευαισθητοποίηση, προς αποφυγή αφομοίωσης της φρίκης και καταστολής της δίκαιης οργής.

Η παράσταση γεμάτη σασπένς και μυστήριο απ´ τη πρώτη στιγμή, ακροβατώντας ανάμεσα στο εδώ και το τότε, στη μαγεία και τη πραγματικότητα, φέροντας ένα εν δυνάμει απόκοσμο, μεταφυσικό στοιχείο, ενδιαφέρον και απαιτητικό στο οποίο οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται άκρως επιτυχημένα, κατορθώνει απόλυτα να μας εντάξει στη ροή της. Μας συνεπαίρνει και εντυπωσιάζει, μας φέρνει ανατριχίλα και τη αποσοβεί, μας ιντριγκάρει και παράλληλα είναι απόλυτα σαφής ως προς τη κατεύθυνση και τα κίνητρα της.

Οι ερμηνείες συγκινητικές, φαντάσματα και σκιές παλαιότερων εαυτών περιδιαβαίνουν ανάμεσα μας, το ψέμα γίνεται η πιο δυνατή αλήθεια και η αλήθεια το μεγαλύτερο ψέμα, πλάνες, αυταπάτες όλα στο τέλος προσμένουν το τίμημα τους, τη διάψευση ή ακόμα χειρότερα τη δικαίωση τους. Η μουσική και οι φωτισμοί συντείνουν καίρια στη δημιουργία της επιθυμητής ατμόσφαιρας και ο ακανθώδης ό,τι και αν σημαίνει αυτό χάνει διαδοχικά όλα τα αγκάθια του για να βγάλει φύλλα καταπράσινα με όμορφα γυαλιστερά κόκκινα στίγματα που σαν να θυμίζουν αμυδρά πρότερες σταλγματιές αίματος που πια στέγνωσε στο πιο όμορφο σημάδι. Στο σημάδι της τέχνης που γίνεται ζωή, της ζωής που γίνεται τέχνη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο/ Σκηνοθεσία: Ζαχαρούλα Χρόνη
Σκηνογραφία: Αλέξανδρος Κλωτσοτήρας – Τζίμης Μαγκάνης
Μουσική: Λευτέρης Παπαδάκης – Παναγιώτης Καρανάνος
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες/ Trailer: Κωνσταντίνος Παυλίδης
Social Media: Γιέλενα Γκάγκιτς
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Οργάνωση Παραγωγής: Ζαχαρούλα Χρόνη, Σαπφώ Κωνσταντάρα
Παραγωγή: ΦΩΤΟΝΙΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ AMKE
Ερμηνεία: Κωνσταντίνα Βαρβαρήγου, Αλέξανδρος Ιωαννίδης, Φανή Γεωργάκη
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.