Είδαμε το Κέννυ και Φενού σου studio Μαυρομιχάλη.

Δύο άντρες φυλάνε σκοπιά ο ένας απέναντι απο τον άλλο και σε αντίπαλα στρατόπεδα, σε έναν πόλεμο που κρατάει πολλά χρόνια.Ούτε αυτοί ξέρουν πόσα, έχουν χάσει τις μέρες, δεν μετράνε πια.Δεν έχει κανένα νόημα.Έχουν σχεδόν ξεχάσει, τι άφησαν πίσω.

Δύο άντρες έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με το ειδωλό τους σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα άλλο στρατόπεδο, ξέρουν ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται απέναντι, τους χωρίζει μονάχα ένα ποτάμι, απαγορεύεται όμως να πλησιάζουν ο ένας τον άλλο. Κι όμως ότι κοντινότερο έχουν στην ζωή είναι αυτός ο “άλλος” απέναντι.

Δύο άντρες τελείως διαφορετικοί, κι όμως έχουν τόσα κοινά που τους ενώνουν. Ο Κέννυ(Θύμιος Διαμαντής) απο το κόκκινο στρατόπεδο, φροντίζει τον Φενού(Δημήτρη Μπουρά) απο το μπλε στρατόπεδο, ο οποίος έχει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα που τον βάζει στον ρόλο του φροντιστή-μεγάλου αδερφού. Απο την άλλη ο Φενού μοιράζεται μαζί του, τις καθημερινές του σκέψεις, φροντίζοντας με τον τρόπο του να τον διασκεδάζει και να κάνει την παραμονή τους εκεί όσο το δυνατόν πιο “ευχάριστη”.

Ξεχασμένοι και οι δύο απο όλους, μοιράζονταν καθημερινά απο τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες τους, μέχρι τις απαραίτητες εργασίες και δουλειές για την επιβίωσή τους.Τους ένωνε πλέον η αγάπη για τον έχθρο που είναι όμως φίλος και συνάνθρωπος.Κι αυτή η αγάπη ήταν,που τους κράτησε εκεί. Στο ίδιο σημείο.

Γιατί; Γιατί...

”Δεν φταίς εσύ που είσαι κόκκινος.
Ούτε εγώ που είμαι μπλε.
Δεν μας ρωτήσανε.
Έτσι γεννηθήκαμε...”

Ο Θύμιος Διαμαντής και ο Δημήτρης Μπουράς ενσάρκωσαν δύο απαιτητικούς χαρακτήρες, τον πολεμιστή και τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας μαζί,και τα κατάφεραν με μεγάλη επιτυχία.
Υπήρξαν εκφραστικότατοι, είχαν την σκληρότητα και την ευαισθησία του κάθε ρόλου αντίστοιχα,με αποτέλεσμα να μας ταξιδέψουν μακρυά, εκεί στα σύνορα του μυαλού μας,που χωρίζονται απο ποταμούς αλλά ίσως και να ενώνονται απο αυτούς και να μην το ξέρουμε, όπως μας έμαθαν ο Κεννυ και ο Φενού που έδιναν στο ποτάμι, τον ρόλο που ενίοτε εκείνοι επέλεγαν.

Η σκηνοθεσία της Αφροδίτης Φλώρου στο κείμενο που επιμελήθηκε η ίδια μαζί με τον Θύμιο Διαμαντή, υπήρξε κάτι παραπάνω απο επιτυχής.Η μουσική και το τραγούδι του Βασίλη Υφαντή , ο οποίος έχει μια υπέροχη φωνή, εναρμονίζονταν με τις σκηνές που βλέπαμε και προσέθεταν περισσότερο συναίσθημα σε αυτές. Τα σκηνικά λιτά μεν, περιεκτικά δε.Η ιδέα του ποταμιού με το νερό στην μέση, βοηθούσε τον θεατή να μπει στο κλίμα. Τέλος,πολύ καλός ήταν και ο φωτισμός, ο οποίος ήταν σημαντικός σε κάποιες σκηνές και ειδικά στο πρόσωπο του Δημήτρη Μπούρα.

Να σημειώσω ότι δεν είχα διαβάσει το βιβλίο, όταν είδα την παράσταση και δεν είχα καμία ιδέα για αυτό που θα ακολουθούσε. Το αποτέλεσμα όμως, με έπεισε να το κάνω. Μπράβο σε όλους και συγχαρητήρια σε όσους συνετέλεσαν, για να απολαύσουμε αυτό το αποτέλεσμα. Μία απο τις παραστάσεις που αξίζει να δούμε όλοι, ελπίζω να υπάρξει και παράταση.Καλή επιτυχία και σε όσες παραστάσεις υπολείπονται.

Συντελεστές
Κείμενο: Φλώρου Αφροδίτη, Θύμιος Διαμάντης
Σκηνοθεσία: Φλώρου Αφροδίτη
Πρωτότυπη μουσική/ μουσικός επί σκηνής: Βασίλης Υφαντής
Σκηνογραφία: Βασίλης Παπαγεωργίου
Βοηθοί σκηνογραφίας: Δάφνη Παπαθυμιοπούλου, Νίνα Πάνου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Αφίσα: Χρύσα Κοντοκώστα
Επικοινωνία: Art Ensemble/Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Promo video: Alkis Dimos Visuals
Παίζουν: Θύμιος Διαμάντης, Δημήτρης Μπούρας

Studio Μαυρομιχάλη Μαυρομιχάλη 134-Αθήνα

22 Μαϊ - 2 Ιουν