Είδαμε την παράσταση Outro στο θέατρο Πλύφα.

Γράφει η Λένα Σάββα

"Πόσο σκληροί μπορούμε να γίνουμε με τους άλλους όταν δεν έχουμε δουλέψει με τον εαυτό μας."

Ο Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος (Απόφοιτος της Πρωτοποριακής Ακαδημίας θεάτρου και χορού στο Άμστερνταμ και μαθητευόμενος πλάι στον Ίβο Βαν Χόβε) διασκευάζει και σκηνοθετεί το Outro, βασισμένο στο θεατρικό "Ακριβώς το τέλος του κόσμου" του Ζαν -Λουκ Λαγκάρς που έγινε ταινία αποσπώντας πολλά βραβεία.

Λέει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης: "Στο Outro ήθελα να δημιουργήσω ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο το κοινό να νοιώθει συμμέτοχο. Να προβληματιστεί για το πώς έχουμε δομήσει την κοινωνική μας πραγματικότητα."

Outro σημαίνει το τέλος ενός κοματιού, ενός βιβλίου, μιας συζήτησης, τον επίλογο.Υπάρχει όμως τέλος; Ή είναι το κλείσιμο ενός κύκλου που σηματοδοτεί το άνοιγμα ενός νέου;

Η παράσταση αρχίζει με τον Λουκά να απαγγέλει την παραβολή του ασώτου υιού και στο βάθος να ακούγονται ομιλίες από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

"Ρισκάρω χωρίς αιτία. Παρ' όλα αυτά αποφάσισα να επιστρέψω να τους δω, για να τους ανακοινώσω σιγά- σιγά κάτι από μένα. Τι άφησα όμως πραγματικά πίσω μου; Θα τακτοποιήσω τους λογαριασμούς μου και θα τους αντιμετωπίσω."

Το έργο μιλάει για την ευρύτερη έννοια της αποδοχής, μέσα από την επιστροφή ενός συγγραφέα μετά από πολλά χρόνια στο πατρικό του, για να κλείσει λογαριασμούς και να ξανασυστηθεί ως ένας άντρας ομοφυλόφιλος. Πόσο πρόσφορο είναι όμως το έδαφος για κάτι τέτοιο; Έχουν αλλάξει κάποια πράγματα αυτά τα χρόνια που ο συγγραφέας λείπει;

Η επικοινωνία μεταξύ των μελών αυτής της οικογένειας είναι ελλειμματική, ουσιαστικά δεν ακούνε ο ένας τον άλλο. Είναι βυθισμένοι στο δικό τους εσωτερικό μονόλογο, στον δικό τους περιορισμένο μικρόκοσμο.Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν ζουν στο τώρα. Ο καθένας τους αναμασά και βιώνει κομμάτια του παρελθόντος.
Ο αδελφός είναι ένας πολύ θυμωμένος άνθρωπος.Δεν ρωτά γιατί συνέβη ότι συνέβη, δεν ενδιαφέρεται να κατανοήσει, δεν προσπαθεί να ξεπεράσει.Έχει σαν ταυτότητα την μόνιμη επωδό του τραύματος που του άφησε το φευγιό του αδελφού.
Ωραία ερμηνεία από τον Σταύρο Λιλικάκη έναν κατά τη γνώμη μου χαρισματικό ηθοποιό, με πολλές κορυφώσεις.Ας ξεπεράσουμε κι εμείς το ότι στην τελευταία κορύφωση, του ξέφυγε λίγο η ένταση.

Ο Γιώργος Καραμίχος ερμηνεύει ένα σύνθετο ρόλο.Ο Λουκάς πονάει για την ανύπαρκτη ουσιαστικά οικογένεια, για την ανύπαρκτη επικοινωνία και υποστήριξη.Αναπτύσσει όμως και μια θωράκιση που μοιάζει με σκληρότητα, προκειμένου να υπερασπίσει και να προστατέψει τον εαυτό του.Επίσης αποστασιοποιείται για να προστατευτεί από τα δικά του συναισθήματα.
Ο Καραμίχος τα εκφράζει όλα αυτά με μια δυνατή εσωτερικότητα μέσα από μια γοητευτική ερμηνεία που σε κερδίζει.Άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι μέσα σε ένα βλέμμα μπορούσε να καθρεφτίσει όλα τα παραπάνω.Δίνει στην παράσταση τη λάμψη της ερμηνείας του.

Η μητέρα στον κόσμο της, με πιθανή αρχή άνοιας, ερμηνεύεται από την εξαιρετική Γιώτα Φιέστα.Εδώ πλάθεται ανάγλυφα μια μάνα που δεν ξέρει τι της γίνεται, που κάνει μια αδύναμη προσπάθεια κάτι να φτιάξει αλλά δεν τα καταφέρνει.
Αμηχανία, πόνος, επίγνωση ότι το δυναμικό της είναι ανεπαρκές, πισωγύρισμα κι εμμονή με το παρελθόν.Απαιτητικος ρόλος, μα μεγάλη ηθοποιός η Γιώτα Φέστα.

Πολύ εκφραστικές οι δύο νεαρές ηθοποιοί.Η Ιφιγένεια Βαρελά στο ρόλο της αδελφής του Λουκά, μιας κοπέλας με αρκετά ψυχολογικά προβλήματα που με απλότητα και φυσικότητα περιγράφει ερμηνευτικά το δικό της τραύμα, και η Αμαλία Μπαμπλέκη η γυναίκα του αδελφού που εκφράζει επιτυχημένα την αμηχανία της, την επίκριση της στη συμπεριφορά του συζύγου της και την μετέωρη στάση της ανάμεσα στις εντάσεις που ξεσηκώνονται σαν άγριοι βοριάδες.

Τα ιδιαίτερα σκηνικά της παράστασης του Geurt Xoldijk- HOUSE OF ARCHITECTS, δημιουργούν ένα ελαφρώς δυστοπικό κι άκρως μυστηριακό περιβάλλον. Οι ηθοποιοί κάποιες φορές δεν φαίνονται εντελώς και μπορείς να τους παρακολουθήσεις στην ζωντανή κάμερα που χειρίζεται ο Στέλιος Παπαρδέλας.Ένα μείγμα θεάτρου και κινηματογράφου, είναι το ευφυές εύρημα της σκηνοθεσίας του Βασιλακόπουλου για να κάνει την παράσταση ξεχωριστή.Μια σκηνοθεσία που κρύβοντας και φανερώνοντας εναλλάξ, παίζει με τα πρόσωπα, παίζει με το κείμενο, παίζει με τα συναισθήματα, μαλακώνοντας και λειαίνοντας τις σκληρές αιχμές του έργου.

Ένα από τα πολύ όμορφα κομμάτια της παράστασης είναι ο οραματισμός του Λουκά μιας υγιούς οικογένειας, που τον υποστηρίζει με αγάπη στο να εκφράσει τον εαυτό του και την αλήθεια του.

Ένα επίσης εκπληκτικό σκηνοθετικό εύρημα είναι οι τύπου χορευτικές κινήσεις που κάνουν οι ηθοποιοί κάποιες στιγμές του έργου, που εκφράζουν όλο το χάος και την ανισορροπία που επικρατεί μέσα τους κι έξω.

Με αυτή την επιστροφή συμβαίνει ένα τέλος.Δεν εσφάγη ο μόσχος ο σιτευτός, δεν υπήρξε το θερμό καλωσόρισμα της παραβολής.Ο Λουκάς ξέρει ότι δεν θα επιστρέψει για δεύτερη φορά.Κάποιοι λογαριασμοί όμως κλείνουν, κάποια μυστικά έχουν βγει στο φως κι έχουν κοινοποιηθεί.Μια περίοδος απελευθέρωσης αρχίζει.Χωρίς βαρίδια πλέον που να παραπέμπουν στο παρελθόν.Ακούγεται ευχάριστο. Όμως ένα από τα στοιχεία γοητείας του Outro είναι ότι μέχρι το τέλος διατηρεί ενεργές και τις δύο όψεις του νομίσματος.Ποιος είπε ότι η απελευθέρωση δεν έχει πόνο;Ο Γιώργος Καραμίχος δίνει την απάντηση μέσα από το βλέμμα, την ελάχιστη κίνηση, το στήσιμο του σώματος, τον αργό βηματισμό.

Προτείνω αυτή την παράσταση γιατί είμαι σίγουρη ότι όσες και να δω στη συνέχεια, το Outro έχει ήδη καταλάβει μια από τις πρώτες θέσεις των δυνατών παραστάσεων της σεζόν.

Σκηνοθεσία-Διασκευή:Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος

Μουσική: Μιχάλης Παρασκάκης

Σκηνικά : Geurt Holdijk- House of Architects

Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Αποστολάτος

Live camera- Trailer- Φωτογραφίες: Στέλιος Παπαρδέλας

Technical production: Αλέξανδρος Λύκουρας

Art direction: Carsten Klein

Παραγωγή: Coming Soon...

Εκτέλεση παραγωγής: Τσαμπίκα Κωτούλα- Inscene Productions

Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Κατασκευή σκηνικού: Σπύρος Δουκέρης- AnotherKindArt

Ηθοποιοί:

Γιώτα Φέστα

Γιώργος Καραμίχος

Σταύρος Λιλικάκης

Ιφιγένεια Βαρελά

Αμαλία Μπαμπλέκη

https://www.more.com/theater/outro/