«Να μπορούσε να ξαναγίνει
Δεν μπορεί να ξαναγίνει
τίποτα δεν ξαναγίνεται ρε Λευτέρη...»

Γάλα στα Ρώσικα σημαίνει «μαλακό.» Τι είναι, τι μπορεί να χαρακτηριστεί όμως έτσι μέσα σε έναν ολοένα αυξανόμενης σκληρότητας κόσμο; Ίσως ο Λευτέρης, ο ήρωας του έργου. Ένα παιδί με μια αγνότητα λευκή σαν το χιόνι, μια καθαρότητα ψυχής άσπιλη, σαν να μη τη έχουν αγγίξει οι εκατοντάδες πατημασιές, με μυαλό, καρδιά να ρέουν σε μια ξέχειλη καρδάρα που πλημμυρίζει και όμως απορροφάει ξανά.

Το έργο όντας ένα πραγματικό αριστούργημα καταφέρνει να εγείρει τόσο τη συγκίνηση όσο και τον προβληματισμό με ένα κείμενο αριστοτεχνικά δομημένο και συνεπές ως τη τελευταία στιγμή απέναντι στα ζητήματα που θίγει, ερμηνείες καθηλωτικές και πολυδιάστατες, άρτια δουλεμένες με αφοσίωση ως προς τους χαρακτήρες, την εξερεύνηση και ολόπλευρη παρουσίαση τους και σκηνοθεσία καταιγιστική και ενδιαφέρουσα.
Εντύπωση μας προκαλεί η άκρως επιτυχημένη χρήση του λόγου, το ανεπαίσθητο ξενικό ιδίωμα όπως και η κίνηση, τα τινάγματα και ανοίγματα των σωμάτων σαν δέντρα, σημύδες της ρώσικης εξοχής, λυγερές και μεγαλεπήβολες που προτάσσουν τα κλαδιά τους να φτάσουν τα ξεριζωμένα αδέρφια τους.

Η πολλαπλή ευαλωτότητα, η μετανάστευση, η ψυχική ασθένεια και η άνιση πάλη της οικογένειας μαζί τους, η συστημική βία σε συνδυασμό με τη διαπροσωπική, η διασάλευση της ατομικής μα και οικογενειακής λειτουργικότητας, η απώλεια και η επανεύρεση του εαυτού και της επιβαλλόμενης ή μη θέσης του μέσα στο εκάστοτε σύνολο, θέσης που καθένας επιλέγει ή απορρίπτει, διαφυλάσσει, προτάσσει ή και καταβαραθρώνεται από αυτή αποτυπώνεται με συγκλονιστικό τρόπο καθ´ όλη τη διάρκεια του έργου.

Η μάνα, δεμένη ακόμα με τον ομφάλιο λώρο με το παιδί της, με το στήθος της στεγνό και απομυζημένο παλεύει να του δώσει την ύστατη σταγόνα γάλα, ο «υγιής» αδερφός που παλεύει να προχωρήσει πέρα από όσα δεν μπορεί να αλλάξει, να αφήσει μα παράλληλα να κρατήσει τον αδερφό του παραδίδοντας τον ως «σχιζοφρενή» μα κρατώντας τον πάντα μέσα του ως «Λευτέρη».
Ο Λευτέρης, αναπνέοντας μέσα από τον πάντα συγκινητικό στην απόδοση των ρόλων του Μάνο Καρατζογιάννη, οι κινήσεις του, οι εμμονές του με τα τραγούδια, την μπάλα, τον αγαπημένο του ποδοσφαιριστή, τα λεκτικά και εξωλεκτικά μοτίβα του... νιώθω πως θέλω μόνο να πω πως μου θύμισε έναν δικό μου αδελφό τις λίγες ώρες που πέρασα κάποτε μαζί του. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ένιωσα τρόμο αλλά μόνο αποδοχή και αγάπη. Σ´ ευχαριστώ από καρδιάς Μάνο για αυτή την υπέροχη, βαθιά μελετημένη ερμηνεία του Λευτέρη που αγγίζει τα τρίσβαθα σαν χάδι, χαρίζει ένα άνοιγμα στα ερμητικά, τρέφει και αγκαλιάζει την βασανισμένη ψυχή του.

Και φυσικά το σχολείο, η ελληνική κοινωνία με τον ρατσισμό και το στίγμα της απέναντι στο αποκαλούμενο ως διαφορετικό, οι προκαταλήψεις και διαχωρισμοί πανταχού παρόντες ως φόντο που τρεμοπαίζει, λευκά χέρια που καραδοκούν να μας αρπάξουν με τη σειρά μας έναν, έναν, όλους μας.
Μέχρι να καταφέρουμε να απογυμνώσουμε αυτά τα χέρια από τη χλομάδα τους και να τα ζωογονήσουμε ξανά με αίμα που ρέει, λιμνάζει κάποιες φορές μα ρέει ξανά, αναβλύζει από χρόνια παραμελημένες πληγές του κοινωνικού σώματος, του δικού μας σώματος και αφοσιώνεται πια, επιτέλους, με δέσμευση στην επούλωση τους.

Συντελεστές

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης - Ερμίνα Κυριαζή
Ερμηνεύουν: Στέλλα Γκίκα, Μάνος Καρατζογιάννης, Δημήτρης Πασσάς, Ελένη Σακκά
Σκηνικά - κοστούμια: Άγγελος Αγγελής
Μουσική: Νεοκλής Νεοφυτίδης
Φωτισμοί: Άγγελος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Φίλιππος Παπαθεοδώρου
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή, Σπύρος Περδίου
Βίντεο προώθησης: Ηλίας Μόσχοβας
Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο
Διάρκεια: 110΄
Η παράσταση ΤΟ ΓΑΛΑ πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Εισιτήρια παράστασης:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-gala/