Με έλεγαν ΝτελιΜαρίκα...

Κείμενο: Δήμητρα Σκλάβου
Σκηνοθεσία: Νίκη Παπαγεωργίου
Ερμηνεία: Δήμητρα Σκλάβου
Τραγούδι επί σκηνής: Σταματίνα Νικολάου
Μουσικοί επί σκηνής: Σπύρος Παλαιολόγος (κιθάρα), Γιάννης Σκλάβος (μπουζούκι),
Βαγγέλης Ξυροφαράς (μπουζούκι)
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά.

Καθόμουν σε άμεση επαφή με την σκηνή στην πρώτη σειρά. Λιτή σκηνογραφία διχοτομημένη νοητικά, αλλά ενωμένη σκηνικά. Από την μια, δύο καρέκλες, ένα τραπέζι κι ένας καλόγερος κι από την άλλη, το σαλόνι-σάλα ενός πάλκο, με τέσσερις καρέκλες, χρωματιστά φώτα, μια μαρκίζα πανό κι ανάμεσα τους, δυο βαλίτσες και μια γλάστρα.
Ξάφνου, εμφανίζεται η «Ευαγγελία» σ’ ένα σκούρο μπλε φόρεμα με μια ελαφριά γυαλάδα, κουβαλώντας ένα παρελθόν για εναπόθεση. Αναπόληση της ζωής και της καριέρας, με μονολογική κι εξομολογητική διάθεση της κοκκινιάς του 30’ κι έπειτα. Τα πρόσωπα, οι έρωτες, η μουσική, οι δυσκολίες της εποχής, η αρχή και το τέλος. Ανατρεπτικό τρικ η εμφάνιση της περσόνας της τραγουδίστριας μέσα στο κοινό, μια συνομιλία με τον νέο εαυτό της. Εμβόλιμες τραγουδιστικές επιλογές, σαν διάλογος με τον εσωτερικό αφηγητή, της αφηγήτριας.
Μια αυτοβιογραφία με μουσική υπόκρουση.
Γνωστά τραγούδια όπως τα παλαμάκια, τα καβουράκια, τι σήμερα τι αύριο τι τώρα, συννεφιασμένη Κυριακή, σούρουπο με συννεφιά κι άλλα ακόμα, θα σας μελαγχολήσουν, αλλά και θα σας αναπτερώσουν το κέφι σε σημείο που τα παλαμάκια θα βγουν φυσικά.
Είναι πρωτόγνωρο, ν’ ακούς για τακουνάκια, ενώ ακούγονται τα παλαμάκια. Τρεις μουσικοί, δυό δακρυσμένα μπουζουκάκια, μια κιθάρα κι η αναβίωση της Νίνου, διακριτικά παρατιθέμενη με τακτ. Με την ηθοποιό, να τριγυρνά και να μονολογεί γύρω τους, σαν αερικό , σαν ανάμνηση.
Γεννήθηκα για να πονώ λέει... κι έβλεπα την σκιά απ’ το δακρυσμένο μπουζούκι στον μαύρο τοίχο, με την σκιά να με χαιρετάει. Ένιωσα τον μερακλίδικο πόνο να με γαργαλάει. Την ωριμότητα. Και μέσα στην παραζάλη ήρθε η έμπνευση κι η παρόρμηση βυθισμένη στον γυναικείο ψυχισμό κι
Έγραψα το κάτωθι:
Τ’ άγριο παρελθόν
σε ντουσεμέ γδαρμένο μαύρο
ηχεί
Σε κιθάρα και μπουζούκι τρεμοπαίζοντας
η αυγή
Καθώς το χέρι μου, στο χέρι του μ’ οδηγεί
Ο νους στο φώς βρυχάται
Έχω δίπλα μου αυτόν που
η ψυχή πλανάται
και μαλακώνει η πληγή

Όπως κυλιέμαι στον αχό της νιότης
καραδοκεί της ώριμης ρήσης η απαρχή
ρηχή
η ανθρωπότης
Στους μαύρους τοίχους
η αυτού εξοχότης αντηχεί

Ο καλόγερος γεμάτος ρούχα
τον πόνο μου κρατεί
Άσε την σκιά απ’ το μπουζούκι
στον τοίχο να με χαιρετεί.

Την είδα να στέκεται πίσω απ’ τους μουσικούς με τα μάτια να σπινθηρίζουν. Το φώς στα μάτια της να λυγά κι εκείνη να καμαρώνει. Πίσω απ’ τον Τσιτσάνη.
Γέμισε την βαλίτσα στο τραγούδι τ’ αποχωρισμού, φόρεσε το μαύρο πανωφόρι, το φανταζί, πράσινο μπλε, τυρκουάζ φουλάρι, το κραγιόν και κάθισε πάνω στην βαλίτσα. Με την μουσική υπόκρουση ν’ αργοπαίζει, καθώς το μπουζούκι γαργαλιέται απ’ τον μερακλήδικο πόνο. Το σβήσιμο τον Φλεβάρη του 57’ - Φλεβάρης κι απόψε – με το γεύμα που δεν ήρθε ποτέ, με τ’ απαλό χάιδεμα της γλάστρας, με μια γυροβολιά, με μια μερακλήδικη στροφή έκλεισε την ζωή και την πόρτα πίσω της.
Μια κι έξω, εξαφανίστηκε.

Είπε κάποια στιγμή...
«Κι ο τόπος από που είσαι, σε τραβάει πανάθεμα τον»
Λες να πήγε εκεί, απ’ όπου έχουμε έρθει όλοι....
Να την δείτε. Ιδανική για γρήγορη, αλλά απολαυστική ψυχαγωγία (κοντά σε μετρό).

Εισιτήρια Παράστασης:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/me-elegan-ntelimarika/