Είδαμε το Blue train στο θέατρο Άλμα

Γράφει η Λένα Σάββα

Το νέο έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, σφυρίζει και σολντάρει κάθε βράδυ στο θέατρο Άλμα.

Το θέατρο γίνεται μπαρ και μας υποδέχεται με δυνατή μουσική, μπλε φώτα, καπνούς και χορό.
Η μουσική κάποια στιγμή σταματάει, το μπαρ γίνεται σπίτι κι ο Μιχάλης, ο ήρωας της ιστορίας ξυπνάει με hangover από τα ποτά και το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας. Είναι μια ιδιαίτερη Κυριακή, σε λίγες μέρες γίνεται 45 χρόνων κι έχει αρχίσει να μπαίνει σ' αυτή την περίεργη γενεθλιακή διάθεση που δεν ξερεις αν πρέπει να ευχαριστήσεις τη ζωή για το δώρο της ή να βρίσεις το χρόνο που περνάει τόσο γρήγορα χωρίς να σε ρωτήσει. Κάποιοι το ονομάζουν κρίση. Στην μποέμικη ψυχοσύνθεση του Μιχάλη σημαίνει "και τώρα τι γίνεται; Πώς το παίρνουμε από δω και πέρα;"

Ο Μιχάλης αυτή την Κυριακή δέχεται τέσσερις επισκέψεις.

Η Μαρία Αλιφέρη με την αυθεντικότητα και τη σκηνική άνεση που την διακρίνει, υποδύεται την κλασσική Ελληνίδα μάνα. Φροντιστική και φορτική, τρυφερή κι επεμβατική, γενναιόδωρη κι ελεγκτική. Μέσα στον διάλογο τους που ωστόσο βγάζει πολύ γέλιο, διαφαίνεται η σύγκρουση πατέρα-γιου, ίσως λόγω της σεξουαλικής ταυτότητας του Μιχάλη που είναι gay.

"Είναι δυνατόν να είσαι 45 χρόνων και να ζεις έτσι; Αν θες να είσαι μεγάλος όπως λες, πρέπει να σοβαρευτείς. Δεν θα κλείσω τα μάτια μου αν δεν σε τακτοποιήσω πρώτα. Όλοι χρειάζονται κάποιον. Δεν θέλω να σε σκέφτομαι μόνο σου και λυπημένο."

Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης είναι ο Μιχάλης. Όμορφος, μελαγχολικός, απόμακρος, ταμπουρωμένος στις άμυνες του που τον κάνουν να φαίνεται ελαφρά επιθετικός, αδιόρατα αυτοσαρκαστικός, θυμωμένα ανικανοποίητος. Μια εξαιρετικά ξεκάθαρη, κρυστάλλινη ερμηνεία που τον κάνει τόσο οικείο σε μας, φίλο μας ή γείτονα καλό.

Και πάλι η δυνατή μουσική, οι καπνοί και τα φώτα του μπαρ για να ακολουθήσει η επόμενη επίσκεψη.

Η Αναστασία Στυλιανίδη στο ρόλο της Λουκίας, της κολλητής φίλης του Μιχάλη, είναι φρέσκια, ζωντανή και δυναμική, με πολύ έξυπνες και χιουμοριστικές ατάκες. Αυθόρμητα και φυσικά, δίνει μια ερμηνεία εκρηκτική και χαρίζει στην παράσταση μια νότα αισιοδοξίας και νεανικότητας.

"Όλοι οι φίλοι μας μεταλλάσσονται σε βαρετούς μικροαστούς. Ρε φίλε πού κρυβόταν τόση μικροαστίλα; "

Απόγευμα και παρελθόν. Η τρίτη επίσκεψη είναι η μεγάλη σχέση του Μιχάλη ο Γιάννης, ο πρώην του. Έρχεται να του ανακοινώσει ότι σκοπεύουν να προχωρήσουν σε σύμφωνο συμβίωσης με τον τωρινό του σύντροφο και να μετακομίσουν στην Κύπρο.

"Δεν είμαστε πια αυτοί που είμασταν στα 20. Είναι γελοίο να νομίζεις ότι μπορείς να είσαι 20 χρόνων σε όλη σου τη ζωή. Ο κόσμος αλλάζει."

Ο Γιώργος Μπένος στον ρόλο του πρώην, δίνει έναν γειωμένο και σοβαρό 45άρη που έχει αφήσει πίσω του τη νεανική τρέλλα κι έχει προσαρμοστεί στις κοινωνικές επιταγές και στο σύστημα.

Όσες κραυγές κρατούν μέσα τους οι ήρωες της ιστορίας, αναλαμβάνει η μουσική να τις εκφράσει, να τις εκτονώσει, να διεκπεραιώσει το δύσκολο έργο της αποφόρτισης. Όλες οι εσωτερικές συγκρούσεις, όλες οι πιέσεις, δίνουν τα ηνία στην εκκωφαντικότητα. Κι εκείνη, ακούραστη εργάτρια, ανοίγει δρόμους μέσα στα σκοτάδια, μέσα στα σκοτεινά τούνελ του υποσυνείδητου, για να δημιουργήσει χώρο να περάσει μια φράση, δύο μόνο λέξεις: σε χρειάζομαι.

Βράδυ κι έρχεται η τέταρτη επίσκεψη. Ένα εικοσάχρονο αγόρι, γνωριμία χτεσινή από το μπαρ.
Ο Γιάννης Τσουμαράκης έχει μια αξιόλογη ερμηνεία, πολυσύνθετη. Βγάζει κωμικά και δραματικά στοιχεία ταυτόχρονα, μαζί με την ακάθεκτη ορμή ενός νεαρού πλάσματος, που θέλει να τα ζήσει όλα από πολύ.

Το σύγχρονο έργο του Ευαγγελάτου καταπιάνεται με σημερινούς χαρακτήρες και σημερινούς προβληματισμούς. Το θέμα της ενηλικίωσης είναι SOS στην εποχή μας γιατί μάλλον την έχουμε μεταθέσει στα 70 μας. Η άρνηση για ενηλικίωση έχει να κάνει με όλους τους χαρακτήρες του έργου γιατί είναι μια έννοια παρεξηγημένη. Η ενηλικίωση δεν είναι συμβιβασμός, δεν είναι προσαρμοστικότητα σε κοινωνικές συνθήκες που δεν αποδέχεσαι, δεν είναι συμπόρευση με τους πολλούς, ούτε παραίτηση από τον εαυτό μας. Η ενηλικίωση έχει σαν βάση της την αυτογνωσία και με κατακτημένο μεγάλο μέρος της βάσης, μπορώ να δω καθαρά τι θέλω, ποιες είναι οι βαθιές επιθυμίες της ψυχής μου και πώς μπορώ να επιτύχω τους στόχους μου.

Ο Γιώργος Σουλεϊμάν προσεγγίζει το έργο με την σαφή πρόθεση να στήσει πάνω στη σκηνή ανθρώπους απαράλλαχτους με αυτούς που βρίσκονται κάτω από τη σκηνή. Γι αυτό όσοι ηθοποιοί τελειώνουν το ρόλο τους κατεβαίνουν στην πλατεία και γίνονται κι αυτοί θεατές.
Οι ευφυείς διάλογοι, οι πανέξυπνες ατάκες, το χιούμορ που προκαλεί το αυθόρμητο και πηγαίο γέλιο των θεατών, η γρήγορη ροή του έργου, είναι στοιχεία που κρατούν τον θεατή σε εγρήγορση.

Ο Μιχάλης μένει μόνος του. Το μπλε τρένο που ζωγράφισε κάποτε, του σφυρίζει πως είναι ώρα να μεγαλώσει. Έχει έρθει πλέον αντιμέτωπος με τις επιλογές που θα κάνει και με τις ευθύνες που φέρει η κάθε επιλογή. Οι φωνές όλων μπλέκονται μέσα στο κεφάλι του, γίνονται ένα ομοιόμορφο μείγμα μιας προοπτικής. Μοναχικής ή αγαπησιάρικης; Ώριμης ή αντιδραστικά αμυντικής. Τι θα αποφασίσει;

 https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/blue-train/