Είδαμε την παράσταση football (το παιχνίδι της ανθρωπότητας) του Θανάση Τριαρίδη στο θέατρο Olvio

Στη γενική πρόβα.

Γράφει η Λένα Σάββα

"Η παράσταση εξαρτάται από σας. Αν είστε σε ετοιμότητα, η παράσταση θα απογειωθεί. Εδώ ήρθατε για κάτι πιο ζωντανό, πιο interactive. Ήρθατε για να μπείτε στην καρδιά του παιχνιδιού."

ΣΚΗΝΙΚΑ: Τα επιμελήθηκε ο σκηνοθέτης Τριαντάφυλλος Δελής με δημιουργική φαντασία και συμπεριληπτική διάθεση και ήταν η πρώτη μεγάλη έκπληξη. Διάφορα αντικείμενα ατάκτως ερριμμένα εκ πρώτης όψεως, σχετικά ή άσχετα με το ποδόσφαιρο, όπως λάστιχα αυτοκινήτου το ένα πάνω στο άλλο, καθώς προχωρά η παράσταση, βρίσκουν το καθένα τη θέση του σαν ένα μαγικό παζλ, αφηγούνται το καθένα τη δική του ιστορία. Τίποτα τυχαίο και τα αντικείμενα όπως κι εμείς συμμετέχουν ενεργά σ' ένα διαδραστικό δρώμενο με σασπένς, απρόσμενα κι απανωτές εκπλήξεις.

Τυπικά το football είναι μονόλογος. Ουσιαστικά είναι μια διαδραστική παράσταση που μας κάνει όλους ενεργούς σε ένα κείμενο, ζωντανό, σπιντάτο, χιουμοριστικό με πολλές και βαθιές αποχρώσεις μαύρου, πολιτικό και καυστκό, που μιλάει "για τη λειτουργική σημασία του ποδοσφαίρου στις ψυχές και για την ιστορία των ανθρώπων μέσα από την ιστορία του ποδοσφαίρου."

"Ένας ολόκληρος κόσμος βουτηγμένος στην τρέλλα και την αποφορά του θανάτου."

Αγαπώ πολύ τους μονολόγους σαν θεατρικό είδος και ξέρω ότι ένας μονόλογος για να υποστηριχθεί, χρειάζεται έναν πολύ καλό ηθοποιό και μια δυνατή σκηνοθεσία. Αυτό όμως που είδα, υπερέβη κατά πολύ των όποιων γνώσεων και των προσδοκιών μου. Ακόμα και τώρα που γράφω, κάποιες μέρες μετά, συνειδητοποιώ ότι είδα κάτι ανεπανάληπτο.

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ο Θανάσης Τριαρίδης στο εξόχως συνταρακτικό έργο του, συνδέει την ιστορία του κόσμου με το ποδόσφαιρο από τον Μεσσαίωνα και μετά και βγάζει μια σαρκαστική κραυγή ενάντια στην ιστορία του αίματος της ανθρωπότητας. Ο σαρκασμός παράγεται σχεδόν πάντα μέσα από πολύ πόνο, όλον τον πόνο, το σπαραγμό και το αίμα που δαπανήθηκαν, για να φτάσουμε στην "πολιτισμένη" δυτική κοινωνία μας.

"Από αγώνας αίματος έγινε διασκεδαστικό θέαμα επίδειξης υψηλής τεχνικής. Αλλά κάπου στο βάθος, φωλιάζει αυτή η παλιά ψυχή που μυρίζει αίμα και στάζει αίμα. Και λένε πως κάπου κάπου αυτή η ψυχή αναδύεται."

Η μουσική σφραγίδα της παράστασης είναι το τραγούδι του Φρέντυ Μέρκιουρι We are the champions και ίσως για πρώτη φορά να συνειδητοποιεί κάποιος, πού πατάει αυτό το τραγούδι, πόσο βάθος και ποιες προεκτάσεις έχει. Ολόκληρο το ιστορικό protchess που υπάρχει πίσω από τη λαμπερή λέξη πρωταθλητής.
Η μουσική του Γιώργου Οικονόμου ακολουθεί τα χνάρια της αφήγησης με υποδειγματική συνέπεια. Αγριεύει όταν αγριεύουν τα γεγονότα, γλυκαίνει όταν ο ηθοποιός διηγείται παραμύθια, μετατρέπεται σε μουσική θρίλερ με το τρομακτικό, γίνεται μελωδία με το ωραίο.

"Πριν από μερικά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, επιφανείς επιχειρηματίες, παίζανε μπάλα με το κεφάλι του..........
Κι άλλα τέτοια ματς γίνονται.Με πνιγμένους, με σώματα καμμένα, με κόκκαλα που πηγαινοέρχονται και μπαζώνονται. Αλλά όλα αυτά είναι λεπτές κλωστές που ξέμειναν στην ιστορία Τώρα είναι όλοι καθαροί και κάπου στο βάθος, φωλιάζει αυτή η παλιά ψυχή "

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ: Ο Σήφης Πολυζωίδης δίνει μια συναρπαστική ερμηνεία, μια ερμηνεία χαστούκι (ή σουτ αν προτιμάτε), στην ιστορία του αίματος, μεταμορφώνεται συνεχώς, πότε σε Ινδιάνο του 1500, πότε σε Χριστιανό οπαδό, πότε σε πίθηκο, πότε σε δάσκαλο της ιστορίας, πότε σε παλαίμαχο ποδοσφαιριστή. Κι όλα αυτά σε χρόνο και ρυθμό που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Με μεγάλη σκηνική άνεση επικοινωνεί με το κοινό, μας παίζει παιχνίδια, μοιράζεται τα συναισθήματα του, σουτάρει στα μούτρα της στρουθοκαμιλιστικής ανοχής μιας βολεμένης συνείδησης. Σε ξυπνάει, σου θυμίζει, καταγγέλλει και διεκδικεί την ολοκληρωτική προσοχή και συμμετοχή σου.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ερμηνευτής, σκηνικά αντικείμενα, κείμενο, θεατές, όλοι μαζί σε έναν στροβιλισμό συνεχή, με εκρηκτική ζωντάνια, με μια υποβόσκουσα ποιητικότητα, με μια σκηνοθεσία που παράγει μουσική από μόνη της.Μια πρωτοφανής εμπειρία για μένα παρόλο που βλέπω πολύ θέατρο.Ο Τριαντάφυλλος Δελής γίνεται ένα με το κείμενο κι αναδεικνύει μέσω της σκηνοθεσίας του, το εννοιολογικό ιστορικό και συναισθηματικό δυναμικό του.

Το football είναι μια παράσταση σαν ψυχικό τατουάζ που σε σημαδεύει ανεξίτηλα και σε αναγκάζει να την κουβαλάς μέσα σου. Βέβαια οι άνθρωποι ξεχνάμε κι αυτό δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είναι καλό ή κακό και πόσο καλό ή κακό είναι σε ποσοστά. Ίσως και να μη θέλω να ξέρω. Όμως το έργο του Τριαρίδη, με τον Πολυζωίδη να τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή, να αυτοπυρπολείται σε μια ερμηνεία κεραυνό και φωτιά, ξέρω ότι είναι από τις παραστάσεις που δεν ξεχνιούνται και δεν πρέπει να ξεχαστούν.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/football/