Γράφει η Λένα Σάββα

" Στην πόρτα της φυλακής δεν με περίμενε κανείς. Ωστόσο κάπου αλλού είμαι σίγουρος πως με περίμεναν πολλοί, χωρίς καθόλου να θέλουν να με περιμένουν."

Επική η μουσική του Τζεφ Βάγγερ, μας εισάγει στον υπόκοσμο, στα άδυτα της Τρούμπας.
Ένα από τα δυνατά μουσικά ακούσματα της παράστασης είναι το τραγούδι "του ήλιου σβήστηκε το φως" που τραγούδησε τότε η Βίκυ Μοσχολιού και τώρα διασκευάστηκε συνταρακτικά. Γενικά η παράσταση είναι πολύ μακριά από τις μουσικές και τα τραγούδια της ταινίας πράγμα που συντελεί στην μοναδικότητα της και στο ιδιαίτερο στυλ που προσεγγίστηκε σκηνοθετικά.

Ένα σύνολο 20 ηθοποιών κινούνται συντονισμένα σαν κύμα, σαν μουσική οκτάβα και η οθόνη πάνω από τη σκηνή, φέρνει τα πρόσωπα κοντά μας, τις εκφράσεις, τα βλέμματα τους, προσδίδοντας στην παράσταση μια γοητευτική κινηματογραφικότητα και στην δική μας αίσθηση μια ευκρινή αμεσότητα.

Στο γραφείο του αρχιμαφιόζου, του Στέλιου, γίνεται γνωστό ότι ο Άρης βγήκε από τη φυλακή. Ο Άρης, ο μεγάλος έρωτας της Λόλας και ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του Στέλιου. Ο Άρης επιστρέφει για να εκδικηθεί και να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει. Τη Λόλα που είναι πλέον τραγουδίστρια σε καμπαρέ κι ερωμένη με το στανιό του Στέλιου, παθιασμένα ερωτευμένου μαζί της.
Το ερωτικό τρίγωνο είναι ανελέητο, έτοιμο για όλα. Σκληρό και σκοτεινό όπως ο υπόκοσμος, είναι ένα αρχέτυπο που διψάει για αίμα, σκοτάδι και θάνατο.

Το φιλμ νουάρ του '64 του Ντίνου Δημόπουλου και του Ηλία Λυμπερόπουλου έκανε τεράστια επιτυχία στην εποχή του μέχρι και σήμερα και σημάδεψε κινηματογραφικά μια εποχή. Λαμπρά αστέρια του ελληνικού σινεμά που μεσουρανούσαν τότε, πρωταγωνίστησαν στην ταινία. Τζένη Καρέζη, Νίκος Κούρκουλος, Παντελής Ζερβός, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.

Ο Χρήστος Σουγάρης με τον Πολιτιστικό Οργανισμό Λυκόφως, ξαναφέρνουν αυτό το έργο σε μια σύγχρονη εκδοχή κρατώντας μόνο τον βασικό κορμό της ιστορίας και δίνοντας της μια νέα υπόσταση, και νέα οπτική.

"Η πρόκληση είναι το να αποφύγεις να αρκεστείς στην αναπαράσταση, αλλά να δημιουργήσεις κάτι νέο με αφορμή την αρχική ιδέα."
Χρήστος Σουγάρης

Ο Σουγάρης ανταποκρίθηκε επιτυχώς σ' αυτή την πρόκληση. Δημιούργησε πάνω στα παλιά χνάρια μια εντελώς φρέσκια ιστορία με σύγχρονα δεδομένα και διαχρονικότητα που κυμαίνεται από το ' 60 μέχρι σήμερα και μέχρι ένα άγνωστης διάρκειας μέλλον. Αγγίζει μαγικά τους ηθοποιούς του, μεταβάλλοντας τον άψογο συντονισμό τους σε μια μουσική κίνηση σχεδόν χορευτική. Σ' αυτό συντελεί τα μέγιστα και η κινησιολογία του Άντι Τζούμα.
Η χημεία πάνω στη σκηνή είναι εκρηκτική, η δράση ακόμα και στις παύσεις είναι καθηλωτική και η ατμοσφαιρικότητα της παράστασης σαγηνεύει την ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του Παλλάς. Οι ηθοποιοί μπαινοβγαίνουν στη σκηνή μέσα από την πλατεία και οι αχώριστοι παρτενέρ τους οι κάμερες, τους ακολουθούν.

Ο Άρης είναι ένας θρύλος στον κόσμο της Τρούμπας και ο Σουγάρης πετυχαίνει να απλώσει αυτή τη θρυλικότητα σε όλο το εύρος της παράστασης. Μυστικά και ψιθυριστά σχόλια δημιουργούν μια έντονη ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας, που προετοιμάζει για αυτά που θα ακολουθήσουν.

Ιδιαίτερα δυνατή στιγμή  είναι η συνάντηση των δύο εραστών. Λόγια δήθεν αδιάφορα που  περιέχουν όλο το καταπιεσμένο πάθος που γυρεύει διέξοδο για να ξεχυθεί σαν ορμητικό ποτάμι. Υπήρξε μεταξύ τους μια ατμόσφαιρα γεμάτη ένταση, γεμάτη κρατημένα συναισθήματα και πάθος,  που μπορεί να μην ειπώνεται με λόγια αλλά γεμίζει την ατμόσφαιρα με φωτοβολίδες και βεγγαλικά.

Πολλές οι δυνατές στιγμές της παράστασης με αποκορύφωμα το τελικό ξεκαθάρισμα.Η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια αποκτώντας κάποιες στιγμές μια τελετουργική ποιότητα ειδικά προς το τέλος και η ροή είναι χειμαρρώδης.

Ο Νίκος Αρβανίτης βαθιά ανθρώπινος και συγκινητικός, οδηγεί δραματικά την έκβαση στο συγκλονιστικό φινάλε της.
Ο Γιώργος Γάλλος στο ρόλο του Στέλιου, ξεδιπλώνει τις υποκριτικές του δυνατότητες, πλάθοντας με ενάργεια την σκληρή, αδίστακτη περσόνα της Τρούμπας.
Η Έλλη Τρίγγου με μια απλή κι εκφραστική ερμηνεία, ζωγραφίζει μια Λόλα αυθεντική, μια γυναίκα που όπως ο λωτός, επιβιώνει μέσα στο βούρκο ενός αδυσώπητου ανδροκρατούμενου καθεστώτος και μάλιστα υποκοσμικού, χωρίς να την αγγίξει η βρωμιά του. Διατηρεί την καθαρότητα της και κρατάει ζωντανή την ελπίδα και την αγάπη της.
Ο Γιάννης Στάνκογλου, ο γοητευτικός κι επικίνδυνος Άρης, υπηρετεί το ρόλο του με δυναμισμό και πάθος. Η αποφασιστικότητα στο βλέμμα του και η πρόθεση να ρισκάρει ακόμα και τη ζωή του, κάνουν την ερμηνεία του εκρηκτική.
Η Μαρίζα Τσάρη σε μια ερμηνεία που κόβει την ανάσα, γίνεται το συνώνυμο του σκότους. Τα μάτια της είναι δύο σκοτεινές τρύπες, ο ήχος της φωνής της είναι σκληρός σαν ατσάλι και η ενέργεια της αποπνέει σκοτάδι και βία.
Μαζί τους μια αξιόλογη ομάδα ηθοποιών, συνδέεται μέσω άψογου συντονισμού με τα κεντρικά πρόσωπα, δημιουργώντας μια ενιαία κι αδιάσπαστη αρμονικότητα.

Πήγα να δω την παράσταση φοβούμενη τη σύγκριση καθότι λάτρης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Καρέζη, Κούρκουλος, Παπαγιαννόπουλος, Ζερβός, είναι ιερά τέρατα που δεν αναπαράγονται. Όμως αυτό που είδα με εξέπληξε ευχάριστα. Και όχι μόνο.Με γοήτευσε. Είδα κάτι καινούργιο, μια φρέσκια εντελώς ματιά, μια έμπλεη σεβασμού κι έμπνευσης σκηνοθετική προσέγγιση, που όχι μόνο δεν μιμείται, όχι μόνο δεν αναπαράγει, αντίθετα δημιουργεί μια καινούργια διάσταση της παλιάς κόπιας και τολμώ να πω καθηλωτική. Και μια δουλειά που βασίζεται σε τέτοιας ποιότητας έμπνευση φαντασία και συνέπεια, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο παρά μια θεατρική εμπειρία που δεν θα ξεχαστεί.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-pallas-lola/?lang=el