Ο George Farquhar υπήρξε από τους πιο αιχμηρούς και παιχνιδιάρηδες συγγραφείς της αγγλικής κωμωδίας. Με ήρωες τυχοδιώκτες, εραστές, υπηρέτες και απατεώνες, έγραφε για έναν κόσμο όπου η επιβίωση απαιτεί μεταμφίεση, εξυπνάδα και θράσος. Στις Στρατηγικές του Έρωτα, ο έρωτας δεν εμφανίζεται ως ιδανικό αλλά ως παιχνίδι δύναμης, επιθυμίας και κοινωνικής ανέλιξης.
Η παράσταση στο Θέατρο Θησείον κρατά αυτή τη διπλή φύση: ανάλαφρη κωμωδία και ταυτόχρονα σκληρή σάτιρα. Δύο λωποδύτες, παίζουν εναλλάξ τους ρόλους του αφέντη και του υπηρέτη. Μετακινούνται από πόλη σε πόλη, ψάχνοντας κορόιδα να τους θρέψουν. Φτάνουν σ’ ένα πανδοχείο, όπου —κλασικά— στήνουν το role playing τους. Όμως δεν έχουν υπολογίσει πως μπορεί να τους πάρουν χαμπάρι, ούτε πως θα ερωτευτούν, ούτε πως η μοίρα καμιά φορά δεν τα φέρνει όπως περιμένουμε. Κινούνται μέσα σε έναν κόσμο όπου "κανείς δεν τηρεί τον νόμο «για χάρη του νόμου»", αλλά μόνο για το προσωπικό του συμφέρον. Το έργο χτίζει συνεχώς οξύμωρα: αλήθεια και ψέμα, έρωτας και εξαπάτηση, γέλιο και κοινωνική παρακμή. 

Η μετάφραση του Αντώνη Γαλέου δεν μεταφέρει απλώς το κείμενο αλλά το ξαναγεννά μέσα σε ένα νέο φορτίο νοήματος, ενώ η σκηνοθεσία και η δραματουργική επεξεργασία του Τάσου Πυργιέρη στήνουν ένα σύμπαν που λειτουργεί με εσωτερική ένταση και ακρίβεια. Τα κοστούμια της Ελίνας Δράκου δίνουν σωματικότητα και σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. Εντυπωσιακή ήταν η στολή του πάπα, σαν σύμβολο μιας ηθικής που έχει διαβρωθεί. Η αισθητική της παράστασης παντρεύει το παλιό με το σύγχρονο.

Η μουσική και η φωνητική διδασκαλία του Νίκου Παναγιωτόπουλου κινούνται σαν αόρατη ραχοκοκαλιά της παράστασης. Οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση χαράζουν και διαλύουν την ατμόσφαιρα με χειρουργική λεπτότητα. Ο Γιάννης Χριστοφορίδης ως βοηθός σκηνοθέτη κρατά τον μηχανισμό σε συνεχή ροή και η Βασιλική Τσιλιγκρού με τις ειδικές κατασκευές προσθέτει υλική φαντασία στο σκηνικό σύμπαν. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο, οι ηθοποιοί: η Τζίνη Παπαδοπούλου, ο Ιάσονας Παπαματθαίου, η Τζωρτζίνα Λιώση, ο Θωμάς Βούλγαρης, η Χριστίνα Ροκαδάκη, ο Τέλης Ζαχαράκης και ο Πάνος Μαλικούρτης συνθέτουν ένα αριστοτεχνικό σύνολο που κινείται ανάμεσα στην ένταση και την ειρωνεία του έρωτα, σαν να παίζουν όλοι σε μια στρατηγική όπου κανείς δεν βγαίνει αλώβητος.

Tο Λονδίνο του 1707 μοιάζει τελικά να είναι παράξενα κοντά στα σημερινά ζευγάρια και στις σύγχρονες στρατηγικές σχέσεων. Αξίζει λοιπόν να δει κανείς την παρασταση, όχι μόνο για το χιούμορ και τον ρυθμό της, αλλά γιατί κάτω από τις παρεξηγήσεις και τις μεταμφιέσεις κρύβεται μια πικρή αλήθεια: ο έρωτας και ο θάνατος έχουν πάντα μοιραίο χτύπημα, ενώ η κοινωνία παραμένει σαν ένα μεγάλο τρελό πανδοχείο όπου όλοι παίζουν ρόλους.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oi-stratigikes-tou-erota/