Είδαμε στο 104 την παράσταση η αλήθεια είναι του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Ο σκηνοθέτης μετά την μεγάλη του εμπειρία στον κινηματογράφο σκηνοθετεί την παραστάση με κινηματογραφικό τρόπο. Βοηθάει και το έργο και οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών κι έτσι στις κρίσιμες στιγμές του έργου νομίζουμε πως βλέπουμε τα πρόσωπά τους γκρο πλαν. Το έργο έχει στοιχεία αστυνομικού θρίλερ, μαύρης κωμωδίας μα και αρχαίας τραγωδίας μιας και κανένα έγκλημα δεν τελείται στα μάτια του θεατή. Το πρώτο που πρόσεξα στο σκηνικό του Καραντινάκη ήταν οι αγιογραφίες απ' τη μια πλευρά και η φωτογραφία απ' την άλλη της μαυροφορεμένης λεχώνας που υψώνει το μωρό της σαν θεό προς τον ουρανό. Κι είναι η μοναδική στιγμή που η Ηρώ Κισσανδράκη χαμογελάει. Το σπίτι συντηρητικό και το ζευγάρι ακούει ραδιόφωνο. Η πρώτη απειλή έρχεται απ' το τηλέφωνο. Τι σχέση μπορεί να έχουν δύο απλοί άνθρωποι, θεοσεβούμενοι με εκβιασμούς; Έπειτα καλεί ο πνευματικός της συζύγου για να ζητήσει οικονομική ενίσχυση κι ο σταθμός στο ραδιόφωνο αλλάζει υποκριτικά σε ψαλμωδίες. Ο σύζυγος λιγότερο υποκριτής λούζει τον ιερέα σαν λιμενεργάτης. Οι απειλές συνεχίζονται είτε με τηλεφωνήματα είτε με τα όνειρα του Γιάννη Δρακόπουλου. Ο γιος τους που αναφέρεται στις συνομιλίες απών. Ο γιος του φιλικού ζευγαριού αυτοκτονεί πέφτοντας απ' την ταράτσα αφήνοντας γράμμα με κατάρες. Σε λίγες μέρες θα φύγει κι η κόρη τους απ' το σπίτι. Και σιγά σιγά αποκαλύπτουν πως ο γιος τους είναι ομοφυλόφιλος. Κι όχι μαζεμένος και κρυφός αλλά κραγμένος. Οι ρυθμοί του έργου κλιμακώνουν την τραγωδία. Και το τέλος αποκαλύπτεται όπως τα σημάδια πίσω απ' τα κάδρα στους τοίχους αναμενόμενο, δίκαιο αλλά χωρίς κάθαρση. Πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση γεμάτη κρυμμένα μυστικά που πολλές ευηπόληπτες χριστιανικές οικογένειες θάβουν.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-alitheia-einai-1/