Είδαμε το «Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟΣ στον γαλαξία της Αναγνωστάκη» στο θέατρο Ψυρρή
Στο κόκκινο του ουρανού και της ψυχής: μία παράσταση στο Θέατρο Ψυρρή
Η Ρούλα Πατεράκη, στο θέατρο Ψυρρή, δεν ενδιαφέρεται να μας διηγηθεί απλώς την ιστορία της Σοφίας Αποστόλου (μέσα από τον εμβληματικό μονόλογο της Λούλας Αναγνωστάκη). Αυτό που συμβαίνει επί σκηνής δεν είναι μια αναπαράσταση — είναι μάλλον ένα είδος εκταφής. Μια ανασκαφή της ψυχής μιας γυναίκας που διαλύθηκε ανάμεσα σε δύο άντρες: τον «ιδανικό» σύζυγο και τον παραβατικό γιο .
Αναλαμβάνοντας το τριπλό βάρος της δραματουργίας, της σκηνοθεσίας και της ερμηνείας, η Πατεράκη δεν «παίζει» τη Σοφία. Κατοικεί σε αυτήν. Κι πιθανόν αυτή η τοποθέτηση να κάνει την παράσταση να μοιάζει με ανοιχτή πληγή, με τον θεατή να γίνεται μάρτυρας της αποσύνθεσής της.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, η παράσταση αρνείται πεισματικά να γίνει μελόδραμα. Η Πατεράκη γνωρίζει καλά πως η Σοφία Αποστόλου δεν είναι απλώς θύμα. Είναι μια γυναίκα που επιλέγει την καταστροφή της με μια παράξενη, σχεδόν ενοχλητική για το κοινό ηδονή.
Ο Βάιος Πράπας, μουσικός επί σκηνής, δεν συνοδεύει απλώς τη δράση. Την υπονομεύει. Οι αυτοσχεδιασμοί του δρουν σαν ουρλιαχτό που η Σοφία Αποστόλου δεν τολμά να βγάλει. Είναι η μουσική του κόσμου της, αναδυόμενη απέριττα και αφτιασίδωτα.
Το ερώτημα που μένει με το τέλος, δεν είναι αν η Σοφία σώθηκε ή όχι. Είναι αν εμείς, οι θεατές, μπορούμε να κοιτάξουμε τον δικό μας «κατακόκκινο ουρανό» χωρίς να χαμηλώσουμε το βλέμμα, ξηλώνοντας — παράλληλα — αργά και βασανιστικά τα ιδεολογικά γιλέκα που δεκαετίες τώρα μας έχουν προσφέρει την ψευτοθαλπωρή μιας κατ’ επίφαση ανωτερότητας, αλλά και μιας ελπίδας για τα «ωραία και μεγάλα» του κόσμου αυτού, η οποία χάθηκε σαν όνειρο κάποιο επόμενο πρωί μετά από μέθη.