Τη νουβέλα του Ντοστογιέφσκι διασκευάζει και σκηνοθετεί την φετινή σεζόν ο Γιάννης Νταλιάνης ο οποίος αλλάζει το μονόλογο του πρωτότυπου, βάζοντας φωνή στη σύζυγο του ενεχυροδανειστή και δημιουργώντας άλλα δύο πρόσωπα, την υπηρέτρια και τον πρώην συνάδελφο. Η προσθήκη αυτή δίνει στην παράσταση ζωντάνια, ενδιαφέρον και την κάνει συναρπαστική. Ο Νταλιάνης τοποθετεί μέσα στην παράσταση άφθονα έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα σαν τα ψίχουλα του Κοντορεβυθούλη, για να βρούμε τον δρόμο προς το καλό θέατρο. Εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο σκηνικά κοστούμια μουσική και χορογραφίες, στήνοντας μια παράσταση υπόδειγμα αισθητικής.

               Ένας μεσήλικας άντρας μονολογεί, σχεδόν παραληρεί πάνω από το νεκρό σώμα της νεαρής συζύγου του. Κάποιες στιγμές φαίνεται να απαντάει στις ερωτήσεις ενός φανταστικού δικαστή (φωνή Δημήτρη Πιατά) ή σ' ένα κομμάτι του εαυτού του λίγο πιο αυστηρό, που διερευνά την υπόθεση και τα αίτια που οδήγησαν στην έκβαση αυτή. Οι ενοχές του τον βασανίζουν και προσπαθεί να πιάσει το κουβάρι από την αρχή και να ξετυλίξει την ιστορία, μήπως και καταλάβει τι ακριβώς έφταιξε.

               Τα σκηνικά της Νατάσας Τσιντικίδη λιτά φαινομενικά, με μια σοφά μελετημένη εργονομία, συμβάλλουν ενεργά στην δραματουργική εξέλιξη, έχοντας το κάθε αντικειμενο σημειολογική υπόσταση κι ερμηνεία.
Η μουσική επένδυση του Ορέστη Ντάντου ακολουθεί μελωδικά την ιστορία, καλύπτοντας τα κενά με νότες. Οι μουσικές του επιλογές από το κλασικό ρεπερτόριο και την όπερα, δίνουν στην παράσταση βάθος και ένα αδιόρατα σατυρικό στοιχείο.
Οι χορογραφίες του Διονύση Νικολόπουλου, προσφέρουν αυτόν τον ζωογόνο αέρα που χρειάζεται ένα σκοτεινό κείμενο για να αναπνεύσει, μια αίσθηση χορευτικότητας, ένα άγγιγμα που σε βγάζει από τα στενά όρια ενός παραληρήματος.

               Ο ενεχυροδανειστής μαγεύεται από τα δροσερά νιάτα και την συναισθηματική ευφιία της κοπέλας και τη ζητάει σε γάμο.
Ωστόσο βάζει τους όρους του, οικονομικούς και κοινωνικούς κι αυτό το σμίξιμο δεν μπορεί τελικά να τον βγάλει από τα κουτάκια της ορθολογιστικής λογικής του, πράγμα που θα το πληρώσει ακριβά. Δεν αρκούν τα κέρδη ενός ενεχυροδανειστήριου, για να εξαργυρώσουν μια στερημένη ζωή.

"Όποτε γύρναγα από τη δουλειά, ριχνόταν σαν παιδί στην αγκαλιά μου, άρα μ' αγαπούσε, ενώ εγώ ήμουν για αυτήν ένα αίνιγμα κι αυτό ακριβώς ήταν το σχέδιο μου. Όχι για πάντα, μέχρι να φτάσω το στόχο μου, το 1,5 εκατομμύριο και μετά θα της έδειχνα όλη μου την αγάπη, που θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, μιας και τόσον καιρό θα την συγκρατούσα. Θα την άφηνα να ξεχειλίζει με τόκο, για όλες αυτές τις λευκές νύχτες. Στην πορεία όμως, κάτι μου διέφυγε, μια σημαντική λεπτομέρεια. Και τώρα; Από ποιον να ζητήσω συγνώμη".

               Σταδιακά το κείμενο μας οδηγεί στην αποδόμηση μιας σχέσης από τα πριν καταδικασμένης, γιατί μια υγιής σχέση δεν επιδέχεται όρους ή τουλάχιστον όρους μόνο από το ένα πρόσωπο που παίρνει θέση εξουσίας.
Επίσης η σχέση, αλλά κυρίως η ίδια η ζωή, δεν επιδέχεται αναβολές. Η ζωή είναι η στιγμή και η ολοκληρωτική παρουσία μας σ' αυτήν. Μοτίβα του στυλ όταν θα πετύχω αυτό τότε θα ζήσω έτσι, είναι καταδικασμένα σε αποτυχία κι αυτό έρχεται να μας το φωνάξει ένα λαμπρό μυαλό του προπερασμένου αιώνα.

               Ο Γιάννης Νταλιάνης, σε μια συνταρακτική ερμηνεία, ξεδιπλώνει με υποκριτική μαεστρία τον ψυχρό, σκοτεινό και υπολογιστή τύπο, έναν άντρα άνυδρο, μίζερο, που ακόμα και αυτή τη μεγάλη ευκαιρία, αυτόν τον έρωτα που του δώρησε η ζωή να νοιώσει και να ζήσει, τον έφερε στα δικά του μέτρα του λίγου και του στεγνού. Εξαιρετική ερμηνεία με στιγμές μεγάλης ανάτασης όπου αφήνει σχεδόν να διαρρεύσει μια υπόγεια τρυφερότητα φυλαγμένη σαν πολύτιμος θησαυρός. Εδώ η ανατομία μια πτώσης θα μπορούσε να ονομαστεί Η εξελικτική πορεία του τραύματος.

               Η Ιώβη Φραγκάτου είναι καθηλωτική, είναι μαγευτική θα έλεγα, με την δροσερή της αισθαντικότητα, με την αυθόρμητη και πηγαία ερμηνεία της, με την αιθέρια κίνηση της. Ένα μεγάλο ταλέντο που αναδύεται. Μας μάγεψε όταν έπαιξε το Spiegel του Άρβο Περτ στο πιάνο κι όταν τραγούδησε με τον Γιώργο Κορομπίλη το Sealed with a kiss.

               Εντυπωσιακά εκρηκτική η ερμηνευτική παρουσία της Δήμητρας Σταύρου ως Λουκέρια κι εκπληκτική η σκηνή που οι δύο ερμηνεύτριες μιμούνται τις γριές θείες και η σκηνή που χορεύουν.
Ο Γιώργος Κορομπίλης στο ρόλο του Εφήμοβιτς δίνει μια λιτή αλλά έντονη ερμηνεία.

               Το υπέροχο έργο του Ντοστογιέφσκι ευτυχεί με αυτούς τους συντελεστές κι ευτυχούμε κι εμείς ως θεατές όταν βλέπουμε τέτοιες παραστάσεις με μια αισθητική που αγκαλιάζει κείμενο, σκηνοθεσία, ερμηνείες και μας παραδίδει μια άρτια θεατρική πράξη.

"Ήλπιζε πως θα καταργηθούν για λίγο οι νόμοι της βαρύτητας κι αντί να πέσει θα πετάξει. Για αυτό πήδησε, προσπάθησε να πετάξει. Πολύ μακριά από δω, σε μια άλλη εποχή στο μέλλον, τότε που μια γυναίκα θα μπορεί, ίσως, να μη φοβάται."

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-imeri-i-anatomia-mias-ptosis/