Μετά το εκρηκτικό Underthumbs, το αχτύπητο δίδυμο της Κατερίνας Γεβετζή και της Μαργαρίτας Τρίκκα επιστρέφει με το Tanko Down, μια σκοτεινή κατάβαση στον κόσμο του underground, εκεί όπου ο ρυθμός, η αντοχή και η ανθρώπινη επιβίωση συναντιούνται κάτω από την επιφάνεια.

Κατεβαίνεις τα σκαλιά του ιστορικού An Club και καταλαβαίνεις ότι δεν πας απλώς να δεις μια χορευτική παράσταση. Μπαίνεις σε έναν υπόγειο κόσμο. Έναν κόσμο που πάλλεται κάτω από την πόλη, κάτω από την άσφαλτο, κάτω από όσα φαίνονται “κανονικά”. Εκεί όπου οι άνθρωποι δουλεύουν, αντέχουν, επιβιώνουν, ουρλιάζουν χωρίς φωνή.

Ξεκινώντας από το ιαπωνικό Tanko Bushi και το νοτιοαφρικανικό Gumboots, δύο χορούς ανθρακωρύχων που κάποτε λειτουργούσαν σαν κρυφή γλώσσα κάτω από τη γη, το Tanko Down μετατρέπει το underground σε μια σωματική εμπειρία γεμάτη ένταση, σκοτάδι και αντοχή, αναζητώντας τελικά μια απάντηση στο ερώτημα: πώς επιβιώνει κανείς κάτω από την επιφάνεια;

Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Η λέξη tanko σύμφωνα με την Wikipedia (ή το ρήμα tankar) έχει τις παρακάτω κύριες σημασίες, ανάλογα με τη γλώσσα και το πλαίσιο στο οποίο την έχεις πετύχει:Αργκό των Gamers (από τα Πορτογαλικά): Στα διαδικτυακά παιχνίδια (όπως το League of Legends), προέρχεται από το αγγλικό "tank" (αντέχω τα χτυπήματα). Σημαίνει ότι κάποιος αντέχει, διαχειρίζεται ή επιβιώνει από μια δύσκολη κατάσταση, ή υπομένει κάποιον άλλον χωρίς να χάνει την ψυχραιμία του.Ποδοσφαιρική Αργκό (Νιγηρία): Στη σύγχρονη αφρικανική μουσική σκηνή, χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κορύφωση της ενέργειας, το να "δίνεις το 100%" και να φτάνεις στα όρια των δυνατοτήτων σου.Ιαπωνική Πανοπλία (Tankō): Είναι ο ιστορικός όρος για ένα είδος κοντής πανοπλίας που φορούσαν οι πολεμιστές στην Ιαπωνία κατά την περίοδο Kofun.

Το “tanko” κουβαλά πολλές ζωές μέσα του όπως και σημασίες. Κι αυτή ακριβώς η πολυσημία γίνεται το καύσιμο της παράστασης. Οι αναφορές στους μεταλλωρύχους της Χιλής, στην αιματηρή δολοφονία 4 απεργατών στη Σέριφο, στους 20.000 δραπέτες μεταλλωρύχους στο Λαύριο του “χρυσού αιώνα”, ακόμη και στις αποδράσεις και τα κρατητήρια στην Κοραή 4, δεν λειτουργούν σαν ιστορικά trivia. Είναι υπόγειες μνήμες που ενώνονται με punk αισθητική και σωματική εξάντληση.
Η Κατερίνα Γεβετζή και η Μαργαρίτα Τρίκκα εμφανίζονται σχεδόν σαν πλάσματα εγκλωβισμένα σε ένα διαρκές υπόγειο κάλεσμα. Απόλυτα συγχρονισμένες, μηχανικές αλλά και βαθιά ανθρώπινες, κινούνται με ένταση που σε κρατά διαρκώς σε εγρήγορση. Υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν με εργάτριες σε στοά, άλλες σαν μέλη punk μπάντας που δίνουν την τελευταία τους συναυλία σε κάποιο βρώμικο basement λίγο πριν καταρρεύσουν όλα.

"Η αιματηρή απεργία των μεταλλωρύχων στη Σέριφο (7-21 Αυγούστου 1916) ήταν η πρώτη απεργία στην Ελλάδα που οδήγησε στην καθιέρωση του οκταώρου. Στις 21 Αυγούστου 1916, στο Μεγάλο Λιβάδι, χωροφύλακες άνοιξαν πυρ εναντίον των απεργών, σκοτώνοντας τέσσερις εργάτες. Οι εργάτες αντέδρασαν δυναμικά, κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις και ανάγκασαν την εργοδοσία να υποχωρήσει, κερδίζοντας τα αιτήματά τους."

Η μουσική του Αλέξη Καλοφωλιά είναι καθοριστική. Δεν συνοδεύει απλώς την παράσταση — τη σπρώχνει. Έχει την ωμή ενέργεια live συναυλίας, αυτή την αίσθηση ότι ο ήχος χτυπάει το σώμα πριν φτάσει στο μυαλό. Μαζί με τον ηχητικό σχεδιασμό του Κώστα Χρυσόγελου, δημιουργείται ένα ασφυκτικό αλλά συναρπαστικό ηχητικό τοπίο, όπου οι παύσεις και οι θόρυβοι έχουν το ίδιο βάρος με τη μουσική.

Οι φωτισμοί του Γιώργου Αγιαννίτη λειτουργούν σχεδόν κινηματογραφικά. Το φως λιγοστεύει συνεχώς, σαν να βυθίζεσαι όλο και πιο κάτω στη γη, ενώ τα κοστούμια και το σκηνικό της Νατάσας Λέκκου κρατούν αυτή την αίσθηση του ωμού, του βιομηχανικού και του “άτεχνου” που τελικά είναι απολύτως μελετημένο.

"5 Αυγούστου 2010. Μία κατολίσθηση που συνέβη στο χρυσωρυχείο του Σαν Χοσέ στην κεντρική Χιλή εγκλώβισε 33 ανθρώπους 720 μέτρα κάτω από το έδαφος. Για 69 μέρες, οι μεταλλωρύχοι ζούσαν με την ελπίδα να ξαναδούν το φως του ήλιου."

Το πιο δυνατό στοιχείο όμως είναι ότι το Tanko Down δεν προσπαθεί να γίνει “εύκολο”. Δεν χαρίζεται. Σε βάζει μέσα σε μια εμπειρία εξάντλησης, επιμονής και υπόγειας ύπαρξης. Σου θυμίζει όλους εκείνους που μένουν αόρατοι αλλά κρατούν τον κόσμο όρθιο: εργάτες, περιθωριακούς, ξεχασμένους, ανθρώπους που συνεχίζουν χωρίς ποτέ να φαίνονται.
Η παράσταση διαρκεί περίπου 50 λεπτά και κυλά σχεδόν σαν ένα συνεχόμενο live set. Το γεγονός ότι υπάρχει και ανοιχτό μπαρ μέσα στον χώρο ενισχύει ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι δεν βρίσκεσαι σε “παραδοσιακή” θεατρική εμπειρία αλλά σε μια τελετουργία underground κουλτούρας.

Οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν σήμερα, αλλά αν ξαναδείτε κάπου το όνομα της Κατερίνας Γεβετζή ή των Prolet OCD, αξίζει πραγματικά να πάτε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί το Tanko Down δεν είναι απλώς μια παράσταση χορού. Είναι μια κατάβαση σε έναν κόσμο σκοτεινό, θορυβώδη και βαθιά ανθρώπινο — έναν κόσμο που υπάρχει ήδη κάτω από τα πόδια μας.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη / Χορογραφία: Κατερίνα Γεβετζή, Μαργαρίτα Τρίκκα
Ερμηνεία: Κατερίνα Γεβετζή, Μαργαρίτα Τρίκκα
Μουσική / Πρωτότυπη Σύνθεση: Αλέξης Καλοφωλιάς aka Alex K
Ηχητικός σχεδιασμός / ηλεκτρονικά / ηχογράφηση: Κώστας Χρυσόγελος
Σύμβουλος δραματουργίας: Δήμητρα Μητροπούλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης
Σκηνογράφος / ενδυματολόγος: Νατάσα Λέκκου
Βοηθοί χορογράφων: Ισιδώρα Φρέιζερ, Δώρα Σαρρή
Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα
Graphic design/ αφίσα: Μαύρα Γίδια
Φωτογραφίες: Πένυ Σωτηροπούλου
Βιντεοσκόπηση / trailer: Μάνος Αρβανιτάκης
Εκτέλεση παραγωγής: Χρίστος Παπαμιχαήλ, Prolet OCD AMKE

https://www.ticketservices.gr/event/an-club-tanko-down/?lang=el