Είδαμε την επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω» στο Βεάκειο θέατρο
Αν και η επιθεώρηση δεν είναι από τα θεατρικά είδη που συνήθως με κερδίζουν, η συγκεκριμένη παράσταση με διέψευσε ευχάριστα. Το «Εγώ θα σας τα πω!» είναι μια σύγχρονη, καυστική και ιδιαίτερα εύστοχη επιθεώρηση που καταφέρνει να σατιρίσει την ελληνική πραγματικότητα χωρίς να χάνει ποτέ τον ρυθμό και την ουσία της.
Τα κείμενα των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη είναι ευφυή, αιχμηρά και γεμάτα ατάκες που προκαλούν γέλιο αλλά και σκέψη. Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη υπό τη συνοδεία Μουσικών επί σκηνής (Αντώνης Παλαμάρης μουσική διεύθυνση, επιμέλεια ορχήστρας, πλήκτρα, Κωστής Πυρένης ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, Βαγγέλης Οικονόμου μπάσο, Δημήτρης Τσόλης τύμπανα, programming) δίνει ξεχωριστή ενέργεια στην παράσταση.
Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές από όλους τους συντελεστές. Ξεχώρισα τον ηθοποιό Θανάση Ισιδώρου στη σκηνή με τον “Μήτσο Τάκη”, όπου οι γκριμάτσες του μου θύμισαν τον Τζέρι Λιούις και στιγμιότυπα από την ταινία "Ο Ηλίθιος και ο πανηλίθιος" με τον Τζιμ Κάρευ. Επίσης, τον Τζερόμ Καλούτα, που ως παρουσιαστής ενώνει με μοναδικό τρόπο τα επιμέρους σκετς και ξεσηκώνει το κοινό από την πρώτη στιγμή. Ο Δημήτρης Πιατάς και η Ελένη Κοκκίδου αποδεικνύουν για άλλη μια φορά πόσο σπουδαίοι ηθοποιοί είναι, ενώ όλος ο θίασος λειτουργεί σαν μια καλοκουρδισμένη ομάδα. Όλοι οι ηθοποιοί (Δημήτρης Πιατάς, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Μακαλιάς, Γιούλη Τσαγκαράκη, Ζερόμ Καλούτα, Σύρμω Κεκέ, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αλέξης Βιδαλάκης, Θανάσης Ισιδώρου) υπηρετούν το υλικό με κέφι και ακρίβεια. Είναι από αυτές τις παραστάσεις που φαίνεται πως όλοι δουλεύουν σαν ομάδα και όχι σαν μονάδες.
Σκηνικά, κοστούμια, κίνηση και φωτισμοί λειτουργούν όλα μαζί χωρίς να βαραίνουν, υπηρετώντας σωστά τη σάτιρα.
«Θέλω η φωνή μου να φτάσει στη Βουλή, να δουν πως οι πολύχρωμοι είμαστε πολλοί.»
Η παράσταση δεν χαρίζεται σε κανέναν. Από την πολιτική επικαιρότητα και τα κοινωνικά στερεότυπα μέχρι την κουλτούρα του cancel, τα social media, το Pride, την Eurovision, τα νοσοκομεία και την καθημερινή ελληνική παράνοια, τα σχολιάζει όλα με θάρρος, χιούμορ και ευρηματικότητα. Δεν επικαλείται το «δικαίωμα στη σιωπή»· τα λέει όλα έξω από τα δόντια.
«Έχουμε μάθει να ξεχνάμε, να κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε. Σε όλους μας αρέσει να δηλώνουμε άγνοια, ειδικά για όσα θα μας έφερναν σε δύσκολη θέση αν τα παραδεχόμασταν. Σε μια χώρα που δεν κόβεται το χούι.»
Φεύγοντας, είχα την αίσθηση ότι είδα μια επιθεώρηση όπως θα έπρεπε να είναι σήμερα: σύγχρονη, τολμηρή, γρήγορη, με ωραία μουσική, χορό, γέλιο και πολλές αλήθειες κρυμμένες πίσω από τη σάτιρα. Αξίζει να τη δει κανείς όχι μόνο για να γελάσει, αλλά και για να αναγνωρίσει μέσα της κομμάτια της καθημερινότητας που όλοι ζούμε σε μια χώρα που, όπως εύστοχα υπενθυμίζει η παράσταση, δεν λέει να κόψει τα παλιά της χούγια.