Στο Μέγαρο της Δουκίσσας της Πλακεντίας πήγα για πρώτη φορά για την παράσταση Ίων και μαγεύτηκα από το κάλλος, την αρχοντιά και την ατμόσφαιρα του χώρου. Λίγο πριν αρχίσει η παράσταση μπήκαμε μέσα στο αρχοντικό και βρέθηκα να περπατώ μέσα σε πολλά μεγάλα δωμάτια με υπέροχα παράθυρα και μπαλκονόπορτες που έμοιαζαν με ζωγραφικούς πίνακες της πανέμορφης φύσης του τοπίου. Φαντάσου τώρα όλο αυτό να συνδυάζεται με Ευριπίδη. Συνιστά μια μοναδικής αισθητικής θεατρική εμπειρία.

               Η ποιητική διασκευή του Μηνά Βιντιάδη, σέβεται το έργο του Ευριπίδη και χτίζει γέφυρες ανάμεσα στο τότε και το σήμερα. Γέφυρες διαχρονικότητας που τονίζουν πως ότι είπαν οι Μεγάλοι μας συνδέεται με το παρόν αλλά και με το μέλλον της ανθρωπότητας. Τα έργα αυτά δεν ορίζονται από το χρόνο μα "κινούνται" κι έχουν δυνατά εστιασμένη απεύθυνση. Έτσι ο Μήνας Βιντιάδης ενώνοντας, δημιουργεί με την διασκευή του χώρο που σε συμπεριλαμβάνει, που νοιώθεις ότι κάτι σε αφορά.

               Ο Μπερτ Χέλιγκερ της συστημικής αναπαράστασης είπε ότι πρωταρχική ανάγκη του ανθρώπου, μεγαλύτερη και από την αγάπη, είναι η ανάγκη να ανήκει κάπου και από κει να αντλεί την ταυτότητα του. Όμως πριν από αυτόν, το είπε ο Ευριπίδης με τον Ίωνα του.

               Η ιστορία:
Η Κρέουσα ενώνεται ερωτικά με τον Φοίβο Απόλλωνα κι από την ένωση τους γεννιέται ένα αγόρι. Το εγκαταλείπει από φόβο και ντροπή κι αναλαμβάνει ο συνδετικός κρίκος των πάντων, ο Θεός Ερμής, κατά προτροπή του Απόλλωνα, να το πάει στον ναό του στους Δελφούς, όπου μεγαλώνει υπηρετώντας το Ιερό του Θεού χωρίς να γνωρίζει τίποτα για την καταγωγή του.
Η Κρέουσα παντρεύεται τον βασιλιά Ξούθο αλλά παιδιά δεν μπορούν να αποκτήσουν. Έτσι το ζευγάρι πηγαίνει στους Δελφούς για να πάρει χρησμό από την Πυθία. Μια σειρά από παρεξηγήσεις και παιχνίδια των Θεών ωθεί την ιστορία προς άσχημη κατάληξη.
Όμως το Φως μας οφείλει για όλο αυτό το τεράστιο σκοτάδι. Οφείλει να αποκαταστήσει πολλές δύσβατες διαδρομές, δύσκολες ζωές και πολλές σκιές. Έτσι η αλήθεια αποκαλύπτεται, τα πράγματα βρίσκουν τις σωστές τους διαστάσεις και η αγάπη παίρνει τη θέση του πόνου και της στέρησης.

               Η παράσταση αρχίζει με την εντυπωσιακή άφιξη του Μάξιμου Μουμούρη ως Ερμαφρόδιτου Ερμή. Με στοιχεία από Commedia dell' arte, ο πολύ καλός ηθοποιός χτίζει ένα ρόλο συναρπαστικό, ζωγραφίζει ανάγλυφα έναν από τους μεγαλύτερους Θεούς κι αν τον συνδέσουμε με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, μια από τις μεγαλύτερες μορφές που πέρασαν απ' αυτόν τον πλανήτη.
Ο Μουμούρης με μια αέρινη κίνηση (Φαίδρα Νταϊόγλου), με ένα αιθέριο ρούχο (Ματίνα Μέγκλα) και με φωνή παλλόμενη σε ένταση και τονικότητα, δημιουργώντας κύματα δονήσεων και συχνοτήτων (έτσι είναι ο Ερμής), περιδιαβαίνει τη σκηνή και την πλατεία, διηγώντας μας την ιστορία και παίζοντας κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της. Στον διπλό του ρόλο και ως βασιλιάς Ξούθος, είναι εκπληκτική η μεταμόρφωση του στην κίνηση, τη φωνή και την έκφραση.

"Αυτό το παιδί γεννήθηκε στο σκοτάδι με νονές του την απόρριψη και την εγκατάλειψη.Κάνουν λάθη οι άνθρωποι μα κάνουν και οι Θεοί."

               Ο Γιάννης Εγγλέζος ως Ίων μας κέρδισε με μια ερμηνεία απλή, αυθόρμητη, εκφραστική κι ευαίσθητη, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Ο πόνος ζωγραφίζεται στα μάτια του χωρίς λόγια και η αγωνία του να μάθει ποιος είναι, αγγίζει τις καρδιές κι ενώνεται με τον παλμό της πλατείας. Στη χαρά του γίνεται ένα μικρό παιδί.

"Οι Δελφοί είναι ο ομφαλός της γης.Η Αθήνα είναι η καρδιά της."

               Η Ευγενία Δημητροπούλου είναι εξαιρετική ως Κρέουσα. Σκοτεινή κι επιβλητική, δίνει μια βαθιά εσωτερική ερμηνεία που σε κάποια σημεία της γίνεται σπαρακτική.
Κι εδώ έχουμε ενδιαφέρουσες μεταμορφώσεις.Από βασίλισσα σκληρή γίνεται μια απλή γυναίκα που πονάει, που προδίδεται, που θέλει να εκδικηθεί.

               Παρ' όλο που το έργο είναι διαχρονικό, υπάρχει κάτι που απηχεί ελάχιστα στους καιρούς μας. Ο σεβασμός των Αρχαίων για τον νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, το Κάρμα στα σανσκριτικά, την ευαισθησία για τις συνέπειες μιας πράξης. Γιατί άραγε σήμερα τείνει προς εξαφάνιση αυτός ο σεβασμός κι αυτή η σωτήρια επίγνωση;
Ο σεβασμός του νόμου αυτού, οδηγεί τον άνθρωπο στην ελευθερία να επιλέξει και να γίνει τελικά ο δημιουργός της ζωής του.

               Στην παράσταση πάλι.
Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη "χαϊδεύει" το έργο, το αγγίζει με την ευαισθησία που αγγίζουμε ένα μουσικό όργανο. Και φυσικά βγάζει μουσική. Και φυσικά μας καθηλώνει. Η αισθητική, η κομψότητα και η αρχοντιά της σκηνοθεσίας της άψογα συνταιριασμένη με τον χώρο του Μεγάρου, δημιουργούν μια θεατρική εμπειρία που δεν ξεχνιέται. Καταργεί τον χωροχρόνο και σε ρουφάει μέσα στην πυκνή της ατμοσφαιρικότητα, δίνοντας έμφαση στο ανθρώπινο στοιχείο και στην δυναμική του.
Η μουσική του Κώστα Νικολόπουλου αγγίζοντας υψηλές νότες όπως η όπερα, γίνεται κάποιες στιγμές επική.

               Ο Ίων του Ευριπίδη σε διασκευή Μηνά Βιντιάδη είναι μια παράσταση πολυπρόσωπη όπως ο Ερμής. Ένα από τα κοσμήματα του φετεινού καλοκαιριού.

https://www.ticketservices.gr/event/iwn-tou-evripidi-dipethe-roumelis/?lang=el