H παράσταση χοροθεάτρου «MyCenae» ανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για μία και μοναδική φορά φέτος, την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026. Ο τίτλος της παίζει εμφανώς με το τοπωνύμιο «Μυκήναι», αλλά και με το «Οι δικές μου» («My») Μυκήνες.
Η Βαλεντίνη Γιαννοπούλου καταπιάνεται με ένα θέμα-αρχέτυπο, τον μύθο των Ατρειδών, το οποίο σταδιακά «ταξιδεύει» στους προβληματισμούς του σήμερα. Η θυσία της κόρης Ιφιγένειας, η βουβή οργή της συζύγου Κλυταιμνήστρας, η σιωπή μιας πορφυροντυμένης Ηλέκτρας, ο άντρας ως πατέρας-αφέντης στο πρόσωπο του Αγαμέμνονα-Αίγισθου φτάνουν, ποιητική αδεία, ως τις μέρες μας αποτυπώνοντας σύγχρονες βιαιοπραγίες στο σώμα και τη ζωή των γυναικών, σύγχρονες τραγωδίες.
Τότε και τώρα οι μαυροντυμένες (και άλλοτε φέρουσες την πορφύρα του αίματος) γυναικείες μορφές, πάντα σταυρώνονται. Το σώμα πονά, η ψυχή σπαράζει μαζί του. Η γυναίκα-κόρη αντιδρά αλλά θυσιάζεται: σε ένα πανέμορφο οπτικά ταμπλό-βιβάν, η σκηνή της αποκαθήλωσής της μοιράζει το έργο στα δύο.
Η γυναίκα-μητέρα, στοιχειωμένη από αλλεπάλληλες θυσίες αίματος, παρα-βιάζεται, υποφέρει στη σιωπή και μετά, ξαφνικά, η κραυγή της ενώνεται με ομοιοπαθούσες κραυγές. Σ’ ένα συγκλονιστικό ομαδικό χορευτικό μέρος προς το τέλος του έργου οι γυναίκες γίνονται, μέσα στον πόνο, ένα ενιαίο, σφύζον, πενθών αλλά οργίλο σώμα. Και η οργή γίνεται πράξη.
Η υποβλητικότητα και δραματικότητα του μουσικού μέρους, υπό τη «μπαγκέτα» του Σπύρου Σύρμου, αναδεικνύουν την ένταση του γυναικείου βιώματος. Η καθηλωτική μουσική έναρξη προετοιμάζει συναισθηματικά τον θεατή για την τραγικότητα όσων θα «διδαχθούν» επί σκηνής.
Η λιτή, ελλειπτική θα έλεγες, σκηνογραφία της Γεωργίας Νικολογιάννη ακολουθεί τις κινήσεις των χορευτών διευκολύνοντας τη ροή του θεάματος.
Η χορευτική ομάδα «Khelanem» αποτελείται από μονάδες μεγάλης εκφραστικής δύναμης και φανερά μακρόχρονης θητείας στον απαιτητικό χώρο της σωματικής έκφρασης. Δεν την χαρακτηρίζει η ομοιογένεια των χορευτικών στυλ, αλλά μία κοινή αισθηματική έκφραση. Οι ψιλόλιγνες φιγούρες των χορευτριών και η λιτότητα αλλά και ένταση της χορογραφίας θυμίζουν, κάποιες φορές, το ύφος της Μάρθας Γκράχαμ.
Το ενθουσιώδες χειροκρότημα και το τριπλό ανκόρ στο τέλος του έργου με συγκίνησαν -όπως και η σεμνότητα της Κυρίας Γιαννοπούλου επί σκηνής. Ποτέ η θερμή αντίδραση του κοινού δεν είναι τυχαία. Η παράσταση μας άγγιξε χάρις στην εμπνευσμένη της ματιά και την αφοσίωση των δημιουργών της.
Σε αναμονή και άλλων έργων της που (σύμφωνα με το διαδικτυακό σημείωμα) «θέλουν να αφυπνίσουν, να συγκινήσουν, να ανοίξουν έναν ουσιαστικό διάλογο με το κοινό», καλή συνέχεια στην Ομάδα.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία/Χορογραφία: Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Μουσική: Σπύρος Σύρμος
Μίξη ήχου: Μαμαγκάκης Μίνως
Καλλιτεχνική σύμβουλος χορογραφίας: Φάνια Γρηγορίου
Σκηνογραφία: Γεωργία Νικολογιάννη
Φωνή: Eleanor Westbrook, Έλεγρένα Μεγηλα, Πναγιώτης Τζαφέρης
Βοηθός φωτιστή / Βίντεο και φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαδόπουλος
Outsideeye: Omar Gordon
Χορηγός κατασκευής σκηνικού: Fecklipa
Συμπαραγωγή: Khelanem ΑΜΚΕ
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου We Will
Ερμηνεύουν:
Φάνια Γρηγορίου, Χρήστος Τζοβάρας, Παναγιώτης Τζαφέρης, Μαρία Φιλίππου, Μαρία Κανδυλάκη, Μαρίνα Μαζαράκη, Βαλεντίνη Γιαννοπούλου

https://www.dithepi.gr/el/events/4911/