«Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» λοιπόν… Μια ακόμα καθημερινή μέρα, με έναν ακόμα καθημερινό άνθρωπο. Άραγε τι αναμένεται να μας αποκαλύψει; Ίσως κάτι που όλοι μας ξέρουμε μα συχνά ξεχνάμε ή μάλλον προτιμάμε να κάνουμε πως ξεχνάμε.

Η παράσταση ξεκινάει με σιωπή. Τη σιωπή του κοιμητηρίου, την οποία σπάει σιγά σιγά ο λόγος, ο λόγος που υποσχεθήκαμε κάποτε να συνεχίσουμε να απευθύνουμε, να ενθυμούμαστε, να αντέχουμε και να μην αντέχουμε την έλλειψη εκφοράς του πια από το αγαπημένο πρόσωπο. Και οι αναμνήσεις σιγά σιγά γεμίζουν τη σκηνή, την κυριαρχούν, γίνονται πραγματικότητα, γιατί πραγματικό είναι αυτό που δεν περνάει μέρα που να μην το κουβαλάμε, η απώλεια, στη αρχή σέρνοντας τη ίσως με πόνο αλλά μετά όλο και πιο μαλακά, αναρριχάται στην αγκαλιά μας σαν μωρό που θα το μεγαλώσουμε, θα το αναθρέψουμε και θα μας αναθρέψει.

Δυο εξαιρετικές ερμηνείες που μας καθηλώνουν και συνεπαίρνουν, γεννιούνται επί σκηνής αβίαστα με εμφανή φυσικά τη σκληρή δουλειά που έχει προηγηθεί ώστε να επιτευχθεί η αξιοσημείωτη χημεία και ο εκπληκτικός συντονισμός μεταξύ των ηθοποιών, ο Γρηγόρης Βαλτινός δίνει κυριολεκτικά ένα ρεσιτάλ υποκριτικής αξιοποιώντας όλα του τα εκφραστικά μέσα, τον βλέπουμε να εναλλάσσει το σώμα και τη φωνή του περνώντας από όλα τα στάδια της ασθένειας τόσο σωματικα όσο και ψυχολογικά, πλάθοντας τον ήρωα του και αφήνοντας να τον πλάσει και εκείνος και ο Γιάννης Σαρακατσάνης ξεδιπλώνει ομοίως ένα φάσμα συναισθημάτων προς τον Μόρι, τον εαυτό του και τη δική του ζωή που αλλάζει και αναθεωρείται από την θεάση της αρρώστιας, την επέλευση του θανάτου και κυρίως την παραμονή του ίδιου στη ζωή.

Χιούμορ, συγκίνηση και ένα μεγάλο μάθημα για το πως πρέπει να ζούμε τη ζωή μα κυρίως τον θάνατο. Τον δικό μας και όσων αγαπάμε. Τον θάνατο των παλιών μας αντιλήψεων και συμπεριφορών, των παλιών μας εαυτών, των παλιών μας φίλων που συναντήσαμε για να τους χάσουμε πάλι και έτσι να μπορέσουμε να βρουμε ξανά για πάντα.
Του δικού μας Μόρι που κάποια στιγμή, ίσως κοντά δέκα χρόνια πριν συναντήσαμε ξανά μετά από έτη απομάκρυνσης και αφεθήκαμε να διδαχθούμε από αυτόν, ανοίξαμε την καρδιά μας δύσκολα ή και πιο εύκολα για να τον καταλάβουμε μέχρι να τον βάλουμε στοργικά για ύπνο. Του Μόρι που κάτι από αυτόν θα μένει πάντα στο πιο μεγάλο κοιμητήριο που υπάρχει ώστε να μπορούμε να τον επισκεπτόμαστε…την πολύπαθη, ραγισμένη ανθρώπινη καρδιά που ανέλπιστα κάποτε αποκτάει μεγάλο χώρο.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/kathe-triti-me-ton-mori/