Σ’ ένα ποιητικό βιβλίο με τίτλο, στο κρύο πάτωμα, περιμένει κανείς να διαβάσει μια ποίηση μάλλον ψυχρή ή μια σύνθεση που, όπως το κρύο πάτωμα, μας παγώνει και τελικά μας ξεβολεύει. Όμως, δεν είναι μόνον αυτό. Η ποιήτρια Δημητρά είναι αυτό το σχήμα – τίτλος που επιλέγει για να μας συστήσει ίσως την εσωτερική δημιουργική διαδικασία την οποία η ίδια υφίσταται για να γράψει το πρώτο της ποιητικό έργο. μια διαδικασία που φαίνεται επώδυνη και επίπονη αν δεν συνοδεύεται κι από ένα, κατά κάποιον τρόπο, ψυχρό βλέμμα, το βλέμμα δηλαδή της δημιουργού. Η΄ σωστότερα, όπως το τοποθετεί η ίδια η δημιουργός, όχι το βλέμμα μα το μυαλό που τρεμοπαίζει σαν πειραγμένη λάμπα. Σ’ αυτούς που το μυαλό τους τρεμοπαίζει, λοιπόν, αφιερώνει το βιβλίο η Δημητρά και πολλές φορές το μυαλό, η φαντασία, η τρέλα, γίνονται αντικείμενο των ποιημάτων της, χωρίς όμως να δίνουν μια εγκεφαλική ποίηση. Αντιθέτως, στο κρύο πάτωμα, η δημιουργός κάποιες φορές αποστασιοποιείται από το ίδιο το μυαλό της, όσο αυτό είναι εφικτό, όπως στο ποίημα εγκεφαλικές συναντήσεις υπό λευκό φωτισμό, στο οποίο καταλήγει:
[...] Θα σε συναντήσω
στο μυαλό μου ξαπλωμένη στο κρύο πάτωμα όταν θα βλέπω
τα χρώματα, όταν θα ‘χω παρέα μιαν άμμο λευκή...
Εκείνη που με βοηθάει να σε θυμάμαι.
Θα τα πούμε στο μυαλό μου.

και δίνει μια ποίηση πλούσια σε εικόνες και συναίσθημα, όπως στο σύνολο του βιβλίου της.
Ωστόσο, το σημείο συνάντησης με το Άλλο, φαίνεται να βασανίζει επίσης τη δημιουργό. Στο πορτατίφ, στα σκαλοπάτια που μας χωρίζουν, στο για τις τέσσερις μπόρες που πέρασαν, στο τζιν κ.α., η ποιήτρια προσπαθεί να προσεγγίσει το άλλο πρόσωπο μέσα από μπόρες, μπαλκόνια, βρεγμένα σκαλιά. Τελικά, όμως, μέσα από την ευεργεσία της ποιητικής λειτουργίας φτάνει να «τραγουδήσει» τη ζωή, στο τελευταίο της ποίημα όπου σημειώνει:
[...] Περίεργο, κι όμως θέλω
να θυμάμαι. Ακούνητη, αμίλητη, τυφλή, υγρή
και μεθυσμένη. στο κρύο πάτωμα
τελείωσε η καρτέλα. στο δρόμο για το φαρμακείο
μου σκίστηκε το τζιν
και ένιωσα γυμνότερη από όσα περιγράφω.

Δύσκολα αφηνόμαστε, δύσκολα όλα. Ζωή κι αυτή...
Γεμάτη αισθήσεις, μα θυμάμαι πιο πολύ: αφή και ακοή.
Φερμουάρ, ψάξιμο στην τσέπη, χρακ, αλουμινένιος ήχος,
υγρασία, η αίσθηση του τζιν.
Το τζιν αυτό είναι ωδή σε όσα ζω. Ωδή στο γεγονός.

Να στο εξηγήσω πιο καλά: Ωδή στο ότι ζω.
Γιατί κατάφερα και έζησα, ακόμη και χωρίς.

https://anoteleia.gr/sto_kryo_patoma_dhmhtra_xristiana