Η ποιήτρια Μαρίνα Παπανικολάου, συνθέτει μια ποιητική συλλογή που σε κάποια σημεία εντυπωσιάζει, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς το νεαρό της ηλικίας της. Είναι η πρώτη της ποιητική απόπειρα και χαρακτηρίζεται από μια σύνθετη και δουλεμένη εικονοποιία, χωρίς να λείπει η συγκίνηση και η ανατροπή που περιμένει κανείς από ένα ποίημα.
Η ποιήτρια χωρίζει σε δυο μέρη τη συλλογή. Πρώτα, μας παρουσιάζει το κεφάλαιο με τον λατινικό τίτλο: PERFER ET OBDURA/ DOLOR HIC TIBI PRODERIT OLIM. Πρόκειται για στίχους του Οβιδίου, που σε συντομία σημαίνουν: Υπόμενε και γίνε σκληρός, αυτός ο πόνος κάποτε θα σε ωφελήσει. Στο κεφάλαιο αυτό περιλαμβάνονται ποιήματα με υπαρξιακή χροιά αλλά και ερωτικά με ιδιαίτερους, από ετερόκλητες πηγές εμπνευσμένους τίτλους. Για παράδειγμα οι τίτλοι: Φαέθων καλεί, Η κατάρα Μήδεια, Ώτος, Κατά κόσμον άνθρωπος κ.α. Η ιδιαιτερότητα και η ποιητική της ιδιοσυγκρασία, όμως, απογειώνεται στο ποίημα που τιτλοφορεί Εκκενώσεις ηλεκτρικές. Εκεί βρίσκουμε τους πολύ αιχμηρούς και άμεσους στίχους:

[...] η ορδή πεινάει για λίγο ίσκιο
μαζεύει πελέκεις κατοπτρισμού και κόβει
σε μερίδες πρακτικές τους τοπικούς προφήτες
κλέβω το χέρι Σου το ίδιο διστακτικά
με ψηλάφισε ανοίγοντας πύρινα μονοπάτια και μου έμπηξε
βελόνες μπλε ραδιενέργειας ανακλαστικής
μην κρύβεις τον ήλιο σου ψιθύριζες γλυκά
όσο με έσφαζες ξανά και ξανά
μέχρι να τρέξει μόλυβδος και θειάφι φλογισμένο [...]

Όμοια, άμεσο και επιβλητικό είναι και το ποίημα Κατά κόσμον άνθρωπος, αν και λιγότερο ιδιοσυγκρασιακό. Εκεί διαβάζουμε:

[...] ευχαριστώ νεκρέ αδερφέ
φιλάω το χέρι σου
κρύο
πρησμένο και παλέτα λυπημένου Πικάσο
το κομμάτι χαρτί βράχηκε
ευτυχώς θυμάμαι τα λόγια σου μαμά
πριν τη δύση σπίτι [...]

Το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου έχει επίσης λατινικό τίτλο. Η ποιήτρια το ονομάζει: FORSAN ET HAEC / OLIM MEMINISSE IUVABIT, αυτή τη φορά αντλημένο από τον Βιργίλιο και θα μπορούσε να μεταφραστεί ως: Ίσως κάποτε θα είναι ευχάριστο να θυμόμαστε κι αυτά. Και σ’ αυτό το κεφάλαιο από τους τίτλους ήδη φανερώνεται η ενασχόληση κι εν συνεχεία η έμπνευση της ποιήτριας από πληθώρα πηγών. Το ύφος είναι και σ’ αυτό το κεφάλαιο παραληρηματικό, με την έννοια όμως της αβίαστης και χωρίς λογοκρισία στιχουργικής που κορυφώνεται με δυνατές και πρωτότυπες εικόνες. Στο ποίημα Προφητεία, η Παπανικολάου γράφει:

Ξύπνησαν οι παγωμένοι γίγαντες
αλέθουν τον κόσμο
και φτιάχνουν μια καρδιά
από άμμο ξερόκλαδα και σάρκα απανθρακωμένη
το αλμυρό νερό τη βαφτίζει Εύα
ο κόκκινος ουρανός την καλεί Πύρρα
μα πίσω απ’ τα γυαλιά μου
βλέπω τον Άδη με χαμόγελο που φλέγει

Το βιβλίο κλείνει μ’ ένα σημείωμα της ποιήτριας αλλά και τα περιεχόμενα όπου σε κάθε ποίημα προτείνεται ένα τραγούδι ως soundtrack.

Διαβάστε εδώ την συνέντευξη της ποιήτριας.

https://anoteleia.gr/izhmata_sto_delta_marina