Το βιβλίο «Στο Κοτέτσι», διασκευασμένο από την Δήμητρα Παπαδήμα, είναι βασισμένο στο ομότιτλο και ανέκδοτο κείμενο της Πηνελόπης Δέλτα. Δεν συνιστά ούτε παραμύθι, αλλά ούτε και πολιτικό δοκίμιο. Γράφτηκε στα 1920, πίσω από πόνο, οργή, αλλά και έναν θάνατο. Ωστόσο εδώ, οι αναγνώστες ας μην περιμένουν να βρουν έτοιμη τροφή και μασημένη για το ποιος έχει το δίκιο, γιατί το μόνο που θα βρούνε στην πορεία είναι, στην κυριολεξία, ένα κοτέτσι. Πιο συγκεκριμένα, ένα ελληνικό κοτέτσι: με κότες, φραγκόκοτες, έναν κόκορα βροντόφωνο με κομμένα τα φτερά κι έναν άλλον που τραυλίζει, επιθυμώντας διακαώς τον καθαρό αέρα. Το σκηνικό είναι σίγουρα ιλαροτραγικό, με τις κότες να πεινούν, να μαλώνουν αναμεταξύ τους, ονειρευόμενες ντομάτες και σταφύλια. Οι δε φραγκόκοτες μιλούν τη γαλλική, φορώντας καπελάκια αμερικάνικα, ενώ από πάνω τους η «Κυρά Κατερινιώ» κρατά ένα ψαλίδι.

Τα ηθικά διδάγματα υπάρχουν, αλλά δεν φωνάζουν, συγκεκριμένα σιγοψιθυρίζουν: η πατρίδα και τα ιδανικά της, η διαχείριση της ελευθερίας, η βούληση της πλειοψηφίας μα και η ανάγκη για γεμάτο στομάχι, είναι μερικά από τα κρίσιμα ζητήματα που εύστοχα η Παπαδήμα εδώ αναβαπτίζει, ανατρέποντας με τη γραφή της, όσο χρειάζεται, τα δεδομένα.

Σε τελική ανάλυση, πού βρίσκεται η ελπίδα μέσα σε ένα κοτέτσι όπου η εξουσία κρατά ψαλίδι και οι κότες επιστρέφουν στο κουτόχορτο; Όπως και να’χει, στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει κάποιος δάσκαλος εδώ να μας το πει. Υπάρχει ένας καθρέφτης. Και η θέαση του καθενός στα πράγματα, εξαρτάται από το αν κάποιος κάθεται στα άχυρα, στο έδρανο της φραγκόκοτας ή έξω, πίσω από το συρματόπλεγμα, κρυμμένος σαν αλεπού. Ας διαβαστεί, λοιπόν, το έργο αυτό, προκειμένου ο καθένας μας να δει ποιανού τη φωνή αναγνωρίζει στον εαυτό του.

https://stixiseditions.gr/product/sto-kotetsi/