Για τον Μανώλη Γλέζο

Για τον Μανώλη Γλέζο

Ολότελα αδύνατο να χωρέσει τέτοια ζωή σε λίγες αράδες. Ολότελα αδύνατο να μη γραφτούν από εμάς έστω τόσες, για τον Μανώλη Γλέζο. Ήρωα της Εθνικής Αντίστασης, ακούραστο μαχητή των κοινωνικών δικαιωμάτων, προασπιστή της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Μνήμης, που είναι έννοια συνώνυμη της Αλήθειας…

«Έφυγε πλήρης ημερών», γράφουν όσοι απλά τον χαιρέτησαν. «Χάσαμε τον Μανώλη την ίδια μέρα που εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη…», βουρκώνουν πολλοί. «Δεν θα φύγει ποτέ», λέμε οι υπόλοιποι. Θα μείνει πάντα στις καρδιές, ο νέος που έκοψε με χέρια και δόντια τους συρμάτινους ιστούς μιας σημαίας του αίσχους και την κατέστρεψε, μαζί με τον Λάκη Σάντα, εκείνη τη νύχτα. «Ο πρώτος Ευρωπαίος παρτιζάνος» είχε πατάξει το σύμβολο της σκλαβιάς, είχε ελευθερώσει το ελληνικό γαλάζιο πάνω από την Ακρόπολη. Ξημερώματα, 31 Μαϊου 1941.

Ο νέος που εργαζόταν σπουδάζοντας. Που οργανωνόταν σε αντιστασιακές οργανώσεις. Που φυλακιζόταν από τους κατακτητές και αρρώσταινε από βαριάς μορφής φυματίωση από τα βασανιστήριά τους. Που αποχαιρετούσε τον 19χρονο αδερφό του, σκοτωμένο τον Μάϊο του ’44 από τους Γερμανούς.

«Ήτανε νέοι ἤτανε νέοι, ἦταν παιδιὰ | καὶ ἔτυχε νά ῾ναι καὶ καλὴ σοδειὰ», όπως έγραφε ο Αναγνωστάκης…

Ο άντρας που υπήρξε διευθυντής του «Ριζοσπάστη» και αργότερα της «Αυγής». Ο άντρας που πέρασε 16 χρόνια της ζωής του σε φυλακές και εξορίες. Που δραπέτευσε από ένα από τα κάτεργά του. Που καταδικάστηκε σε θάνατο 3 φορές, που προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν 9. Ο άντρας που γι αυτόν σχεδίασε ο Πικάσο και έγραψε επιστολή χάρης ο Αλμπέρ Καμύ. Ο άντρας που ο στρατηγός ντε Γκωλ ονόμασε «πρώτο Ευρωπαίο παρτιζάνο». Ο άντρας που γνώρισε τον Τσε και τον Φιντέλ, που πήρε το βραβείο Λένιν για την ειρήνη, που το πορτραίτο του στόλισε το Δημαρχείο της Βιέννης την Πρωτομαγιά του ’67. Ο άντρας που εκλεγόταν βουλευτής μέσα από τις φυλακές και ευρωβουλευτής πρώτος σε ψήφους. Ο άντρας που δημιούργησε δεκάδες βιβλιοθήκες σε νησιά του Αιγαίου…

Ο αγωνιστής που δίδαξε ήθος. Μεγαλείο ψυχής. Συνέπεια στον αγώνα. Ευθυκρισία, αταλάντευτο βήμα, σεμνότητα, λεβεντιά. Εκείνος που δεν σταμάτησε ποτέ να ζητά τις γερμανικές αποζημιώσεις, «τις οφειλές της Γερμανίας προς το ελληνικό δημόσιο και τους Έλληνες πολίτες», όπως τις έλεγε, αλλά κράτησε τον Γερμανό πρέσβη από το χέρι το 2017, για να καταθέσει εκείνος στεφάνι στο Δίστομο! Εκείνος που χαιρέτησε υπό καταρρακτώδη βροχή το μνημείο πεσόντων στο Πολυτεχνείο, την ίδια χρονιά. Που συμπαραστάθηκε στη Μάγδα Φύσσα στο δικαστήριο της οδύνης το 2018. Που έμεινε να θυμάται τους συντρόφους που φύγαν. Να μνημονεύει τον πρώτο του πολέμου νεκρό σε κάθε ευκαιρία. Εκείνος που... που…

Κι εμείς εδώ. Ορφανοί. Περήφανοι ως τα βάθη της ψυχής γιατί κάποτε ίσως τον είδαμε, καθίσαμε στον ίδιο χώρο με κείνον, μοιραστήκαμε μια κουβέντα, μια εκπομπή στην τηλεόραση, κάποια διήγηση. Κι η αρετή του, αρετή του ενός, έγινε απάγκιο, ελπίδα, φάρος και στήριγμα, παρακαταθήκη και φως των πολλών.

_______________

Αύριο, Μανώλη, οι σημαίες μεσίστιες. Περνάς εσύ. Περνάς μα δεν φεύγεις. Περνάς και μένει το φως της παρουσίας. Φως της εξέγερσης, του ονείρου, του πάθους και της γενναιότητας, της πίστης σε όσους αγάπησες, της αφοσίωσης στα ιδανικά που κάνουν τη ζωή άξια να βιωθεί. Με ίσκιο ανάλαφρο και χαμόγελο πλατύ, «λεβέντης εροβόλαγε». Ήσουν εσύ. Είσαι εσύ. Και Φως. Τόσο Φως!

Επιλέξτε Θέατρο

Θέατρο

Επιλέξτε Παράσταση

Παράσταση

Σύνθετη Αναζήτηση

Είδος

Ημέρα

Περιοχή

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

« Ιούνιος 2020 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

ΘΕΑΤΡΟ.GR Τα πάντα για το Θέατρο

Θέατρο Παραστάσεις: Όλος ο κόσμος του Θεάτρου στην οθόνη σου! Παραστάσεις, κριτικές, συνέντευξεις, διαγωνισμοί κ.α.

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.