Είδαμε την παράσταση «Το πηρούνι» στο θέατρο Vault.

Το τραπέζι έχει ήδη ετοιμαστεί με πλούσια και ακριβά εδέσματα, οι καλεσμένοι αναμένεται να πάρουν θέση σύντομα όμως πολλά μαχαιροπίρουνα δεν θα χρειαστούν αφού την παράσταση αναμένεται να κλέψει ένα και μοναδικό πηρούνι. Ένα πηρούνι σπαρταριστό με το ξεχωριστό χιούμορ του Χάρη Ρώμα να καρφώνει σαν μπουκιές ένα ένα όλα τα παρελκόμενα που κρύβονται πίσω από την οικογένεια και την κοινωνία φέρνοντας τα ολόφρεσκα και λαχταριστά στο πιάτο μας πείθοντας μας επιτέλους να τα καταναλώσουμε και μεταβολίσουμε. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η δύναμη του χιούμορ, του κωμικού στοιχείου του έργου να αναδείξει τραγικά και δύσκολα διαχειρίσιμα στοιχεία όπως οι εξαρτήσεις, οι διατροφικές διαταραχές και πολλά ακόμα, να τα μεταδώσει στον θεατή και μέσω του γέλιου να τα κάνει προσιτά και ευνόητα. Ο συγγραφέας καταφέρνει εξαιρετικά να εκπληρώσει τον στόχο του όπως και οι ηθοποιοί. Ο Γιάννης Οικονομίδης και ο Δημήτρης Φραγκιόγλου σε δυο απολαυστικές ξεκαρδιστικές ερμηνείες όπως και η Φανή Παλιούρα και Χριστίνα Σαμπανίκου. Εξαιρετικά συγκινητική η Μαρίζα Μανατάκη στον ρόλο της κόρης που παλεύει να βρει τις ισορροπίες μέσα σε ένα ασταθές οικογενειακό κλίμα -καταπίνοντας τα συναισθήματα της σαν σοκολατάκια- όπου η συννενόηση και η αληθινή έκφραση έχουν αντικατασταθεί από την συγκάλυψη και την επιτήδευση όπως και ο Τάσος Τζιβίσκος που μας δίνει μια εικόνα των εξαρτήσεων ολότελα τραγική μέσα στη κωμική παρουσίαση της. Όλοι οι ήρωες αντιμάχονται με τα πιο κρυφά, καταπιεσμένα κομμάτια τους, με τις εκάστοτε τερατώδεις συνθήκες που αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν όπως το μεταναστευτικό, η γονική επιβολή και παραγνώριση αλλά και τα κοινωνικά ταμπού και προκαταλήψεις που για τη ευόδωση των οποίων θα θυσιαστεί ένας αθώος κόκορας. Η αναπαράσταση της εποχής είναι έξοχη, ο νεοπλουτισμός, η αισθητική και αξιακή παρακμή, η επιδίωξη του κέρδους με κάθε άνομο μέσο όπως μεταμεσονύχτιες εσκαφές σε απόκρυφα σημεία μας μεταφέρουν στα τραγελαφικά εκείνα χρόνια που μας οδήγησαν στο σήμερα με τις γνωστές συνέπειες. Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά μαζί με τα υπέροχα σκηνικά και κοστούμια αποδίδει ακριβώς τον ρυθμό και το ύφος του έργου, γρήγορες εναλλαγές και διαρκής κίνηση που όμως δένει απόλυτα με το άκρως επιτυχημένο πάγωμα του χρόνου στους παρεισφρύοντες μονολόγους των ηρώων. Μια αέναη καταβύθιση απ´ τη επιφάνεια στη ουσία, μια πολύπλευρη οπτική μέσα στον συνήθη μονοσήμαντο τρόπο θέασης, ένα ξήλωμα όλων των ταμπέλων «ναρκομανής», «βουλιμικιά» και αντικατάσταση τους από πρόσωπα ζωντανά και ακέραια μέσα στην έλλειψη τους. Μια υπενθύμιση επίκαιρη και διαχρονική πως θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε έναν νέο εαυτό, κοινωνία, οικογένεια αν καταφέρουμε να κατανοήσουμε, αποτινάξουμε και μεταμορφώσουμε τις δυσλειτουργικές και παθογόνες δομές μέσα στις οποίες μεγαλώσαμε, με τις όποιες μεταλλάξεις εμείς και κυρίως οι προηγούμενες γενεές.

Συγγραφέας: Χάρης Ρώμας

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική: Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικό: Κική Μαυρίδου / Μιχάλης Παπαδόπουλος

Κοστούμια:Κωνσταντίνος Θεοδωρακόπουλος / Κική Μαυρίδου / Μιχάλης Παπαδόπουλος Σχεδιασμός φωτισμών / Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Trailer: ORKI Productions

Αφίσα παράστασης: Γιάννης Κεντρωτάς

Πρόγραμμα παράστασης: Εκδόσεις Αιγόκερως

Βοηθός σκηνοθέτη: Λάμπρος Τζώρας

Επικοινωνία / Προώθηση παράστασης: Νταίζη Λεμπέση

Παραγωγή: VAULT theatre Plus

Παίζουν: Μαρίζα Μανατάκη, Γιάννης Οικονομίδης, Φανή Παλιούρα, Χριστίνα Σαμπανίκου, Τάσος Τζιβίσκος και ο Δημήτρης Φραγκιόγλου

Την φωνή της χαρίζει, για τον ρόλο της Κατερίνας Δοξιάδη, η Κική Μαυρίδου

*Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Λύκο και την Κατερίνα Καρατζιά για τις κομμώσεις και το μακιγιάζ των ηθοποιών στην φωτογράφιση της παράστασης.