Πόσο αναγκαίο είναι να είναι πολιτικοποιημένη η τέχνη στις μέρες μας; Και πόσα εμπόδια συναντούν οι καλλιτέχνες στην προσπάθεια τους να περάσουν τέτοιου είδους μηνύματα μέσα από την τέχνη τους;

Ο Θανάσης Τριαρίδης προσθέτει ακόμα ένα δωμάτιο δυστοπικής δημόσιας υπηρεσίας στο σύμπαν του με αυτό το έργο: το γραφείο της διευθύντριας του Πρώτου θεάτρου της χώρας. Εκεί, ένας νέος φέρελπις σκηνοθέτης θα αναγκαστεί να αποκηρύξει όχι μόνο το καλλιτεχνικό του όραμα αλλά και ολόκληρο το σύστημα αξίων του προκειμένου, όχι να χτίσει την καριέρα του, αλλά να σώσει την ίδια την ζωή του .

Το κείμενο , έξυπνο και γρήγορο από γραφής του, καταφέρνει για άλλη μια φορά να πατάει επί της ουσίας και με τα δυο πόδια στην πραγματικότητα παρότι μοιάζει ταυτόχρονα να αιωρείται σε μια τραβηγμένη εκδοχή της.
Και η Αγγελική Ξένου καταφέρνει να σκηνοθετήσει με γνώμονα ακριβώς αυτό, φτιάχνοντας μια παράσταση αστεία και την ίδια στιγμή βαθιά τραγική.

Η κυρία Γερασιμίδου στον ρόλο της διευθύντριας, κωμική με τον χαρακτηριστικό της τρόπο, καταφέρνει κάτω από την αστεία επιφάνεια της ηρωίδας να κουβαλήσει όλο το σκοτεινό, αδίστακτο φορτίο της, αλλά και μια μικρή ανατριχιαστική ρωγμή ανθρωπιάς στο φινάλε.

Ο Γιάννης Γιαραμαζίδης από την άλλη, ακολουθεί με τον ήρωα του την αντίθετη πορεία: από φωτεινός νέος με αξίες και ιδανικά, σε εξαναγκασμένο γρανάζι της μηχανής, προκειμένου να μην γίνει τροφή της. Και είναι υπέροχος σε όλη τη διάρκεια αυτής της πτώσης.

Ο ρυθμός γρήγορος, η σκηνική χημεία μεταξύ τους εμφανής και η ανταλλαγή ενέργειας τους πάνω στην σκηνή καλοδουλεμένη και απολαυστική.

Προσωπικά έχω μεγάλη αδυναμία και εκτίμηση στα έργα του κυρίου Τριαρίδη και χαίρομαι κάθε φορά όταν παρακολουθώ τόσο επιτυχημένα ανεβάσματα τους. Είναι απο τις παραστάσεις που αξίζει να βάλετε στο πρόγραμμα σας

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-therizoalonistiki-mixani-tzak-riper/