Χρειάζεται να ξεκινήσω επεξηγώντας έναν θεατρικό όρο, το λεγόμενο "τραπέζι": είναι το πρώτο στάδιο της προπαρασκευαστικής διαδικασίας μιας παράστασης, όπου ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί συγκεντρώνονται γύρω από ένα πραγματικό τραπέζι για να διαβάσουν το έργο,να γίνει ερμηνευτική ανάλυση του κειμένου, των χαρακτήρων , των ιστορικών και κοινωνικων συνθηκών του έργου, καθώς και του ύφους της παράστασης.
Το «τραπέζι» προηγείται της «σκηνικής πρόβας και θεωρείται θεμελιώδες για την κοινή κατανόηση του οράματος της παράστασης από όλο τον θίασο.

Δυο βεταράνοι ηθοποιοί οι οποίοι εδώ και 7 δεκαετίες, πια δεν υποδύονται απλώς τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ, αλλά είναι αυτοί καθεαυτοί οι ήρωες του "Περιμένοντας τον Γκοντο", ξεκινούν ενα ιδιότυπο, καθυστερυμενο κατά 70 χρόνια "τραπέζι" υπο την αναπάντεχη καθοδήγηση του ίδιου του Μπέκετ, προσπαθώντας να αναλύσουν το έργο, που έχει πλέον γίνει όλο τους το σύμπαν, να το αποδομήσουν και να το ξαναχτίσουν, καταλήγοντας να αποδομήσουν την ίδια τους την ύπαρξη, και τελικά να αποφασίσουν πως αν ο Γκοντό υπάρχει, ήρθε η ώρα να τον ξεφορτωθούν μια για πάντα λήγοντας την αναμονή. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό θα παίξει μια εκτός σεναρίου γυναίκα που φαίνεται να ξέρει περισσότερα από οσα ρωτάει.

Το κείμενο είναι μια σπουδή πάνω στο εμβληματικότερο ίσως έργο του Μπέκετ και ο σκηνοθέτης Νίκος Καμτσής φαίνεται να εχει κατανοήσει βαθειά και τα δύο έργα . Αποδείξη οτι η παράσταση λειτούργησε σε όλα τα επίπεδα τόσο για εμένα που εχω παρακολουθησει το "Περιμένοντας τον Γκοντό" σε τέσσερα διαφορετικά ανεβάσματα ανά τα χρόνια, όσο και για την φίλη που με συνόδευσε η οποία δεν το έχει δει.

Το σκηνικό με τις βαλίτσες ένας υπέροχος συμβολισμός αναμονής που σε συνδιασμό με τους φωτισμούς δίνει την αίσθηση ενός χρόνου που περνάει και ταυτόχρονα παραμένει στάσιμος, αλλά και έξυπνη σκηνογραφικά ιδέα για την χρήση βίντεοπροβολής. Εξαιρετική ιδεα επίσης το χρώμα στα κοστούμια, σε αντίθεση με την συνηθισμένη προσέγγιση του ασπρό-μαύρο-γκρι, που θύμιζε τον άσπρο κούνελο από την Αλίκη στη χώρα τον θαυμάτων.

Οι Δημήτρης Φραγκιόγλου και Νίκος Καμτσής αγκαλιάζουν τους ήρωες με ζωντάνια και ρυθμό που κρατά τον θεατή κάθε δευτερόλεπτο, χαρίζοντας μας δυο ερμηνείες που ισορροπούν ανάμεσα στο υπόγεια κωμικό και το βαθειά δραματικό χωρίς ωστόσο ποτέ να γίνεται "βαρύ" ή φλύαρο. Οι αποχρώσεις των ηρώων είναι λεπτές και εναλλάσσονται σαν καρδιογράφημα, και η δυναμική μεταξύ τους καλοδουλεμένη και ουσιαστική.

Η Ναταλί Φλουρή έρχεται να δώσει μια πιο ανάλαφρη σουρεαλιστική πνοή στην εκλογίκευση που προσπαθούν να κάνουν οι ήρωες, γιατί ο Μπέκετ, είναι πάντα Μπέκετ, λειτουργώντας όμως ως κομβική ανατροπή για το φινάλε.

Η παράσταση ήταν ένα πολύ ωραίο θεατρικό ξεκίνημα για το 2026 που αξίζει να βάλετε στο πρόγραμμα σας.

....και τώρα τι κάνουμε που δεν υπάρχει κάνεις να περιμένουμε πια;

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/killing-godot-by-nicholas-kazan/