Σε περίπτωση που σας βγάλει ο δρόμος σας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και αναμένετε μια πιστή, «χαριτωμένη» θεατρική μεταφορά της πασίγνωστης ταινίας της Finos Film «Τζένη, Τζένη», θα ήταν καλό να προετοιμαστείτε για μια γενναία αποδόμηση, καθώς ο Νίκος Καραθάνος έστησε κατά πάσα πιθανότητα μία ανοιχτή στο κοινό πνευματιστική σεάνς. Εννοούμε τα εξής: αντί να αναπαράγει με ασφάλεια τα κινηματογραφικά καρέ, η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει το πρωτότυπο κείμενο των Γιαλαμά-Πρετεντέρη σχεδόν ως νεκρομάντειο, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα υπερβατικό καθαρτήριο όπου η ηλιόλουστη Ελλάδα του καλοκαιριού δεν αναβιώνει, αλλά μάλλον στοιχειώνει τον χώρο.

Τα εικαστικά σκηνικά του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη λειτουργούν σαν θραύσματα μνήμης, παρουσιάζοντας όχι ρεαλιστικά το νησί των Σπετσών, αλλά το σουρεαλιστικό του αποτύπωμα, που μάλλον άφησαν τα ασπρόμαυρα καρέ στους νευρώνες μας. Η δε ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής του Άγγελου Τριανταφύλλου μοιάζει με τον δίαυλο που συντονίζει τους θεατές. Σε αυτό, λοιπόν, το τελετουργικό, οι γνωστές ατάκες δεν ακούγονται ως εύπεπτα αστεία, αλλά ως μία μακρινή, παραμορφωμένα ηχώ μιας χρυσοποίκιλτης εποχής που έχει πεθάνει.

Ο πολυπληθής θίασος δεν υποδύεται απλώς τους ρόλους, αλλά τελεί υπό μια συνειδητή κατοχή από τα πνεύματα του παρελθόντος, με τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη να μην προσπαθεί να αντιγράψει την Καρέζη, αλλά να γίνεται το ιδιότυπο δοχείο μέσω του οποίου επικοινωνεί με τον θεατή η χαμένη αφέλεια του τότε. Κινείται με μια νευρική, ρευστή ενέργεια που αρνείται να μπει στο καλούπι της κλασικής ρομαντικής ηρωίδας, ενώ δίπλα της, η Χάρις Αλεξίου και (ναι) ο Άγγελος Παπαδημητρίου λειτουργούν ως οι απόλυτες ιέρειες αυτού του «ηλιόλουστου ρέκβιεμ», με την παρουσία τους να βαραίνει στη σκηνή σαν ένας χρησμός, υπενθυμίζοντας έτσι στο κοινό και την δική του φθαρτότητα. Την ίδια στιγμή, οι Χρήστος Λούλης και Νίκος Καραθάνος ενσαρκώνουν το δίπολο «Μαντά-Σκούταρη» όχι ως μία φολκλόρ πολιτική σάτιρα, αλλά ως μία υπαρξιακή φάρσα, βουτηγμένη στον παραλογισμό.

Η φετινή «Τζένη Τζένη» είναι, εν τέλει, ένα ψυχογράφημα του συλλογικού μας τραύματος, καμουφλαρισμένο έντεχνα με ρετρό σελοφάν και κινέζικα ιδεογράμματα· αρνείται πεισματικά να χαϊδέψει τη νοσταλγία μας, καλώντας μας αντίθετα να κοιτάξουμε κατάματα τα φαντάσματα που μας μεγάλωσαν γύρω από τα κυριακάτικα τραπέζια, αυτής της δανεικής ευμάρειας του ελληνικού «θαύματος» που ξεφουσκώνει όσες και οι φορές που η ιστορία κάνει κύκλους.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια εμπειρία σκοτεινά λυτρωτική και, αδιαμφισβήτητα, το πιο απρόσμενο θεατρικό πείραμα της χρονιάς.

https://www.dithepi.gr/el/events/4896/

 https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tzeni-tzeni/