Είδαμε το "Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι" στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Είδαμε το "Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι" στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Το έργο «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι» εγκαινίασε την Παιδική Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά τον Νοέμβριο του ‘19. Το πρώτο ανέβασμά του στην Ελλάδα έγινε το 2004, στο «Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου, με τους Ιωάννα Παππά και Δημήτρη Καταλειφό, ενώ ο δημιουργός του, Μάικ Κένι, αγαπημένος συγγραφέας παιδικών έργων, έχει αποσπάσει σημαντικά βραβεία στη χώρα του. Το 2003, μάλιστα, η «Independent» τον συμπεριέλαβε στους δέκα σημαντικότερους εν ζωή Βρετανούς συγγραφείς για το θέατρο, δίπλα σε Πίντερ και Στόπαρντ.

Και πράγματι -το «αλλιώτικο καλοκαίρι» του σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Ένα τρυφερό και ποιητικό κείμενο, που συγκινεί τους μεγάλους όσο και τα παιδιά. Μια γενναία και ευαίσθητη προσέγγιση του θέματος της απώλειας, του ύστατου «χαίρε» στους ανθρώπους που φεύγουν. Θέμα-ταμπού για τις αστικοποιημένες κοινωνίες του σήμερα.

Όμως ο Κένι δεν γράφει μόνο για τους αστούς, όπως δεν γράφει μόνο για τα παιδιά. Προσεγγίζει το θέμα του χωρίς ηθικολογίες, ιδεολογικές αγκυλώσεις και υπερβολικούς συναισθηματισμούς. Χωρίς κλισέ και περιττά δραματουργικά κρεσέντο. Πρωτοπόρα, αλλά με σεβασμό στη ζωντάνια της θεατρικής πράξης και την ποικιλοχρωμία του θεατρικού κοινού: «Γράφω έργα που μπορείς να νιώσεις, να καταλάβεις ακόμα κι αν δεν μιλάς τη γλώσσα, που μπορεί να καταλάβει ο καθένας, ακόμα και άνθρωποι που δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν θέατρο. Δεν γράφω για κάποιο εξειδικευμένο κοινό», τονίζει σε συνεντεύξεις του. Κι έχει πάντα σαν στόχο την αλήθεια. «Προσπαθώ να είμαι ειλικρινής», έχει πει. «Τα παιδιά θέλουν αλήθεια».

Έτσι, το «αλλιώτικο καλοκαίρι» επιχειρεί να εισάγει έναν άλλο τρόπο προσέγγισης της απώλειας. Μιαν άλλη ματιά. Λίγο σαν τον Ρομπέρτο Μπενίνι, στο «Η ζωή είναι ωραία»... Ο θάνατος, η δοκιμασία, μας λέει, μπορούν να είναι καμίνι οδύνης, ένα μαρτύριο μη αποδοχής, χρόνιος θυμός, επίμονη θλίψη. Ή, συμφιλίωση με το φευγιό του αγαπημένου, αποδοχή της αλλαγής. Μελαγχολία της έλλειψης και μαζί ένα νέο αγκάλιασμα της ζωής. Οι άνθρωποί μας φεύγουν, ναι. Όμως αποχωρούν για να βρουν, σε μιαν άλλη διάσταση, έναν νέο τρόπο να υπάρξουν -και αποσυρόμενοι μας δίνουν τη δυνατότητα να τους κοιτάξουμε με μιαν άλλη ματιά. Μαζί μ’ αυτούς, να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας.

Σαν θάλασσα είναι η ύπαρξη, λέει ο Κένι, θυμίζοντας τη φιλοσοφία των Στωικών και τον φυσικό κύκλο της ζωής. Που έχει τέλος, όπως κι αρχή. Θλίψη, όπως και γέλιο. Άμπωτη, όπως παλίρροια…

 

«Έρχεται η θάλασσα κοντά | Αποτραβιέται η θάλασσα
Στο τέλος της ημέρας | Τα παίρνει όλα μαζί της | Και φέρνει πίσω | Κάτι άλλο

Στο τέλος της μέρας | Τα παίρνει όλα μαζί της | Κι αφήνει μόνο
Τα ξύλα και τα βότσαλα και τα κοχύλια.

Κι εσένα κι εμένα | Κι ένα κοχύλι για ν’ ακούμε τη θάλασσα»

 

b 24589 or alliotiko kalokairi dimotiko theatro peiraia 05 lores web 

Τρυφερά, με προσοχή και αβρότητα, ο αρχετυπικός, ωριμότατης απλότητας παππούς του Χάρη Τσιτσάκη αγγίζει την ψυχή της μικρής εγγονής, οδηγώντας τη από την πλήρη άρνηση στη συνειδητοποίηση. Από την αποδοχή, στη συμφιλίωση. Το αγαπημένο και στους δυο πλάσμα «ταξίδεψε» σ’ ένα άγνωστο λαμπερό μέλλον, σε μια ονειρική, γοητευτική εκδοχή του, στην πραγμάτωση ενός μύχιου «εγώ», της βαθύτερης ταυτότητας πέρα από την επιφάνεια -διδάσκει την εγγονή ο θλιμμένα σοφός παππούς της. Και κάθε μέρα, σε μικρά στιγμιότυπα ζωής, σαν σύντομες σκηνές θεατρικού δράματος, σαν μικρά μέρη μουσικής δωματίου, η εγγονή του έρχεται όλο και πιο κοντά στην αλήθεια.

Η αθώα ανέμελη, όλο φυσικότητα και φρεσκάδα Έλλη της Αγγελικής Φράγκου αδημονεί, θλίβεται, συνειδητοποιεί και, στο τέλος, χαμογελά: Μπορούμε ακόμα να αγαπάμε το πλάσμα μας που ταξίδεψε... Μπορούμε ακόμα να το φέρουμε μέσα μας, απολαμβάνοντας τη ζωή -διδάσκει, με τη σειρά της, τον παππού. Υπάρχει μαζί μας και χώρια, κι εμείς υπάρχουμε με τον ίδιο και αλλιώτικο τρόπο: ευγνώμονες που το γνωρίσαμε, χαρούμενοι που είμαστε ακόμα εδώ φέροντάς το στις αναμνήσεις μας. Στο «κοχύλι» που μας χάρισε το κύμα, «για ν’ ακούμε τη θάλασσα». Και τον ψίθυρο του αγαπημένου μας. Το μεγαλύτερο θέαμα από τη θάλασσα, έλεγε ο Ουγκώ, είναι το εσωτερικό της ψυχής…

b 24590 or alliotiko kalokairi dimotiko theatro peiraia 15 lores web 

Συγκινημένοι, με την ειρηνική θλίψη της αποδοχής, οι ενήλικες θεατές παρακολουθούμε τα παιδιά να αποφορτίζονται, στο καλλιτεχνικό εργαστήριο μετά την παράσταση. Ολόγυρα, το επιβλητικό φουαγιέ του πρώτου ορόφου του Δημοτικού Θεάτρου, ο μεγαλοπρεπής εκλεκτικισμός της αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Κανένα από τα στοιχεία του δεν ενόχλησε, δεν διατάραξε τη μέθεξη και τη θεατρική μαγεία. Είμαστε σοφότεροι και ανακουφισμένοι, μ’ εκείνη την αίσθηση γαλήνης που προκαλεί η αποδοχή της φύσης των πραγμάτων και της «ανθρώπινης κατάστασης», όπως την ονόμαζε ο Μαλρό. 

Μας συνοδεύει η απλότητα και το μέτρο στη σκηνοθεσία της Μάρθας Κλουκίνα, το ποιητικό κείμενο του Κένι και η ευαίσθητη μετάφρασή του από τον Κωστή Σκαλιώρα, τα εύστοχα κοστούμια της Βιβέτας Στρατηγού και τα μίνιμαλ, αποτελεσματικά σκηνικά της Μυρτώς Λάμπρου, ο έξοχος -υποκριτικά και κινησιολογικά- συνδυασμός του Χάρη Τσιτσάκη και της Αγγελικής Φράγκου, μακριά από υπερβολές, με την απλή και αγαπητική εκφορά του κειμένου. Όλα, αφήνουν μια αίσθηση κομψότητας, αύρα ευγένειας και σεβασμού: στον χώρο, στο θέμα, στον απόηχό του στις ψυχές. Που είναι ίσως νεαρές για να έχουν βιώσει όλες την απώλεια, αλλά πάντα ικανές να εκτιμήσουν το βάθος ενός θεατρικού εγχειρήματος.

Όταν η ιδεατή αυλαία πέφτει, η θάλασσα του θεατρικού κειμένου βάζει απαλά, μαζί με «τα ξύλα και τα βότσαλα και τα κοχύλια», στις τσέπες των θεατών τη λάμψη από ένα δάκρυ για τις σκιές που χάθηκαν κάποιο φωτεινό καλοκαίρι κι ένα κοχύλι ακόμα, «για ν’ ακούμε τη θάλασσα» που τις ταξιδεύει…

 b 24586 or alliotiko kalokairi dimotiko theatro peiraia 06 lores web

Tαυτότητα παράστασης:

Συγγραφέας: Μάικ Κένι | Μετάφραση: Κωστής Σκαλιώρας | Σκηνοθεσία: Μάρθα Κλουκίνα | Βοηθός σκηνοθέτη: Τόνια Πάστρα | Πρωτότυπη μουσική: Μάρω Θεοδωράκη | Σκηνικά:Μυρτώ Λάμπρου | Κοστούμια: Βιβέτα Στρατηγού | Σχεδιασμός φωτισμού & φωτογράφηση: Παύλος Μαυρίδης | Teaser, trailer & video παράστασης: Αργυρώ Παγίδα | Γραφιστικά: Σπυριδούλα Αρταβάνη | Οργάνωση παραγωγής: Θηρεσία Θεοδώρου | Συμπαραγωγή: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά & Θέατρο Ρετρό

Ερμηνεία: Χάρης Τσιτσάκης (παππούς), Αγγελική Φράγκου (Έλλη)

 

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Σάββατο, 5:00 μμ & Κυριακή, 12:00 μμ (για το κοινό) |

Τρίτη & Πέμπτη, 10:30 πμ (για τα σχολεία) |

Διάρκεια: 45 λεπτά (χωρίς διάλειμμα) | Έως 5/4/2020

 

Τιμές εισιτηρίων (οι θέσεις δεν είναι αριθμημένες):

Γενική είσοδος: €10 | Σύλλογοι, φορείς, ομάδες/παρέες: €8 | Σχολεία: €7 | Παιδιά-δημότες Πειραιά (με την προσκόμιση ταυτότητας του γονιού), άνεργοι, πολέτεκνοι, τρίτεκνοι, ΑΜΕΑ, φοιτητές, ατέλειες ηθοποιών (με την προσκόμιση κάρτας): €6

 

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Φουαγιέ Α’ ορόφου)

Λεωφόρος Ηρώων Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς | Τηλέφωνο: 210 4143310 |

Κρατήσεις για συλλόγους & ομάδες: 211 0104750 & 698 3434636 |

Κρατήσεις για σχολεία: 210 4143342 & 693 2408137

 

Ώρες Ταμείου:

Δευτέρα: 18:00-21:00, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00-14:00 & 18:00-21:00, Σάββατο:13:00-21:00, Κυριακή: 11:00-15:00 & 17:00-20:00.

 

Προπώληση:

artinfo.gr | https://www.ticketservices.gr/event/ena-alliotiko-kalokairi-dimotiko-theatro-peiraia/?lang=el

 

Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά 5 έως 12 ετών. Μετά την παράσταση ακολουθεί εικαστικό εργαστήριο διάρκειας 30 λεπτών, με σκοπό μία έκθεση ζωγραφικής με τα ζωγραφικά έργα των μικρών θεατών.

Επιλέξτε Θέατρο

Θέατρο

Επιλέξτε Παράσταση

Παράσταση

Σύνθετη Αναζήτηση

Είδος

Ημέρα

Περιοχή

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

« Οκτώβριος 2020 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

ΘΕΑΤΡΟ.GR Τα πάντα για το Θέατρο

Θέατρο Παραστάσεις: Όλος ο κόσμος του Θεάτρου στην οθόνη σου! Παραστάσεις, κριτικές, συνέντευξεις, διαγωνισμοί κ.α.

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.