Συνέντευξη της Αγγελικής Λάλου, στο θεατρο.gr με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου ''Μνήμη χρυσόψαρου μικρές χιουμοριστικές υπενθυμίσεις'' από τις εκδόσεις Φίλντισι.

Συνέντευξη της Αγγελικής Λάλου, στο θεατρο.gr με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου ''Μνήμη χρυσόψαρου μικρές χιουμοριστικές υπενθυμίσεις'' από τις εκδόσεις Φίλντισι.

Συνέντευξη της Αγγελικής Λάλου, στο θεατρο.gr με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου ''Μνήμη χρυσόψαρου μικρές χιουμοριστικές υπενθυμίσεις'' από τις εκδόσεις Φίλντισι.

 

Καλησπέρα σας, κυρία Λάλου και καλωσορίσατε στη σελίδα μας.
Θα θέλαμε αρχικά να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας.


Αρχικά να σας ευχαριστήσω για τη φιλοξενία και την πρόσκλησή σας. Από πολύ μικρή βρήκα καταφύγιο στα βιβλία, τις ιστορίες και τη δύναμη της φαντασίας. Η αγάπη μου για το διάβασμα επηρέασε και την επιλογή των σπουδών μου, αλλά και αργότερα την επαγγελματική μου πορεία. Τελείωσα Ελληνική Φιλολογία και ασχολήθηκα με την επιμέλεια κειμένων, ενώ αργότερα στράφηκα περισσότερο στην αρθρογραφία και τη συγγραφή κειμένων. Ως βιβλιοφάγος, τα τελευταία 7 χρόνια έχω φτιάξει στο Π. Φάληρο όπου μένω και μια λέσχη ανάγνωσης τους Booktravellers. Ωστόσο, τα τελευταία 12.5 χρόνια η πιο σημαντική μου ιδιότητα είναι αυτή της μαμάς.


Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε να γράφετε;


Με θυμάμαι να γράφω και να διαβάζω από σχετικά μικρή ηλικία. Ωστόσο το γράψιμο εκείνο ήταν πιο βιωματικό ή προσωπικό. Το πρώτο μου βιβλίο το έγραψα αρκετά μεγάλη, ήταν το αρχικό κείμενο για το βιβλίο μου «Τελευταίο θρανίο», που είχα τη χαρά να εικονογραφήσει ο Βασίλης Γρίβας και να εκδώσει ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ η Σύσση Καπλάνη και οι εκδόσεις Φίλντισι.


Πώς νιώσατε όταν εκδόθηκε το πρώτο σας βιβλίο;


Αν και έγραψα πρώτα το «Τελευταίο θρανίο» που είναι προ-εφηβικό μυθιστόρημα, το πρώτο μου βιβλίο που εκδόθηκε ήταν «Τα τυρομπλεξίματα του Τσιζ» σε εικονογράφηση Στάθη Πετρόπουλου από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη, ωστόσο βγήκαν σε πολύ κοντινά διαστήματα οπότε θεωρώ ότι κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα και η χαρά έτσι ήταν διπλή. Ήταν μεγάλη η ικανοποίηση και η χαρά! Συγκίνηση να κρατάς στα χέρια σου κάτι που αγαπάς κι έχεις γράψει εσύ, και ειδικά όταν το αποτέλεσμα αφορά και την πετυχημένη συνύπαρξη με άλλους δημιουργούς.


Ποιος ήταν ο άνθρωπος που διάβασε πρώτος, το βιβλίο σας;


Το «τελευταίο θρανίο» το διάβασαν πρώτα ο μπαμπάς μου και ο τότε πιο κοντινός μου άνθρωπος. Πλέον τα διαβάζω στον γιο μου, που είναι πολύ αυστηρός κριτής και σε ένα αερικό που συνήθως είναι και η αφορμή, η έμπνευση για κάτι που γράφω.


Η «Μνήμη χρυσόψαρου - μικρές χιουμοριστικές υπενθυμίσεις», είναι το νέο σας βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φίλντισι. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια γι' αυτό; Πώς ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου και τι σας ενέπνευσε;


Η «Μνήμη χρυσόψαρου» είναι ένα πολύ ιδιαίτερο πρότζεκτ. Πρωτοξεκίνησε πριν σχεδόν 6-7 χρόνια. Ξεκίνησε συνδυάζοντας τη μεγάλη μου αγάπη για τη θάλασσα, τον βυθό και τα ψάρια (εδώ και πάνω από δέκα χρόνια ασχολούμαι συστηματικά με την υποβρύχια φωτογράφιση και μπορώ να περάσω ώρες κάνοντας snorkeling) με το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο ήμουν περιτριγυρισμένη από ψυχολόγους.
Ξεκίνησε αρχικά με λίγο καυστική διάθεση απέναντι στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας, αλλά κάθε μου ενασχόληση με το «ψαράκι» (όπως προσωπικά ονόμαζα το πρότζεκτ) ήταν σε βάθος χρόνου τόσο ψυχοθεραπευτική, που πλέον το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι να μη φοβόμαστε να πάμε στον ψυχολόγο, να μην υπάρχει αυτό το στίγμα, να μην είναι ταμπού, αλλά και να μην περιμένουμε τη σωτηρία μόνο από τον ψυχολόγο, καθώς πάνω απ’ όλα η ψυχοθεραπεία είναι σκάψιμο ψυχής και προσωπικός αγώνας αυτογνωσίας.
Επειδή όμως εγώ δεν είμαι ψυχολόγος, κι επειδή στο βιβλίο αυτό καταπιάνομαι με ανησυχίες, φοβίες, φιλοσοφικές απορίες και κυρίως με το θέμα της μνήμης, ήθελα να το κάνω με πιο ανάλαφρο τρόπο, με τον δικό μου τρόπο, δηλαδή αυτό του χιούμορ.
Το «ψαράκι» δουλευόταν σταδιακά. Δεν ήταν ένα βιβλίο μια κι έξω για αυτό και ίσως μπορεί να έχει και συνέχεια ή να δώσει τη σκυτάλη σε κάτι αντίστοιχο.

 

IMG 20220727 110546
Πώς έγινε η επιλογή της Δέσποινας Μελιανού ως συνταξιδιώτριας στην εικονογράφηση του βιβλίου αυτού;


Το 2018 πήγα με τη μαμά μου μια οργανωμένη εκδρομή στην Πάτμο, η αγαπημένη μου φίλη εκπαιδευτικός και ποιήτρια Αναστασία Γκίτση, γνωρίζοντας την τρέλα μου για τα ψαγμένα βιβλιοπωλεία και την αγάπη μου για τα βιβλία, με έστειλε σε ένα ονειρεμένο χώρο, την Koukoumavla ArtShop + Books, όπου γνώρισα την ιδιοκτήτρια, Δέσποινα Μελιανού, η οποία εκτός από θαυματουργή βιβλιοπώλισσα είναι και φοβερή καλλιτέχνης και ανήσυχο πνεύμα. Τότε πρόσεξα ότι ζωγράφιζε με ιδιαίτερο τρόπο τα ψάρια, σε κάρτες, τσάντες, μπλούζες. Και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραία τα χέρια της να ζωντανέψουν το δικό μου «ψαράκι» - το οποίο μέχρι τότε σκιτσάριζα εγώ, αλλά δεν θα τολμούσα να βγάλω ένα βιβλίο με δικά μου σκίτσα... Η ελπίδα βέβαια και τα όνειρα πεθαίνουν τελευταία. Προς το παρόν αρκέστηκα στη μέχρι τώρα ιδιότητά μου, υπογράφοντας, το κείμενο, και τις ατάκες από τον «φανταστικό» διάλογο ενός ψαριού ψυχαναλυτή με κάποιον από εμάς ή με όλους μας... Για να επανέλθω ωστόσο στην εικονογράφηση, η Δέσποινα με ενθουσιασμό αγκάλιασε την ιδέα, και παρά τα εμπόδια, τις καθυστερήσεις και τις δυσκολίες που συνάντησε στο δρόμο του το «ψαράκι» έμεινε πιστή και δεν εγκατέλειψε τις ελπίδες της έκδοσης. Κι εδώ να ευχαριστήσω τη Σύσση Καπλάνη που μετά το «Τελευταίο θρανίο» με εμπιστεύεται για άλλη μια φορά και οι εκδόσεις Φίλντισι αγκάλιασαν το ψαράκι ώστε να γίνει το βιβλίο «Μνήμη χρυσόψαρου». Αλλά και τη φίλη και χρόνια συνεργάτιδα, art director, Ιουλία Κοτσιφάκη που έκανε τα σκίτσα της Δέσποινα ακόμα πιο ζωντανά και πρόσθεσε χρώμα και ιδιαίτερο ύφος.

Ποια φράση σας έχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό από το βιβλίο σας και γιατί;


Αυτό το βιβλίο προσπαθεί να δώσει το στίγμα του ήδη με τον τίτλο, αν και πλέον η επιστήμη ισχυρίζεται ότι τα χρυσόψαρα μια χαρά θυμούνται, αυτός ο μύθος για τη μνήμη τους πυροδότησε λίγο αυτό που πλέον υποφέρουμε ή φοβόμαστε ότι θα υποφέρουμε: την έλλειψη ή αδυναμία μνήμης. Ένα κενό μνήμης που μπορεί να δημιουργείται στην εποχή μας από την υπερπληροφόρηση και την ενασχόλησή μας με την τεχνολογία. Από την άλλη, ο τίτλος παίζει λίγο και με τη συνειδητή απώλεια μνήμης, εννοώντας να μάθουμε να αφήνουμε, να ξεχνάμε αυτά που μας βαραίνουν, αυτά που μας κρατάνε δέσμιους με κάποιον τρόπο, που μας κάνουν τελικά κακό.
Από τις χιουμοριστικές ατάκες, δεν ξέρω αν μπορώ να διαλέξω κάποιο απόσπασμα. Άλλωστε η ατάκα στο συγκεκριμένο βιβλίο χωρίς το συνοδευτικό σκίτσο είναι ελλιπής, δεν στέκει από μόνη της. Αν θέλετε μπορείτε να βάλετε φωτό μία από τις αγαπημένες μου ατάκες, όπου η ερώτηση είναι «Γιατρέ, πάλι διαβάζατε Κάφκα;» με την απάντηση «Γιατί το λέτε αυτό» αλλά χωρίς φωτό από το σκίτσο, δεν θα μπορεί να γίνει κατανοητό το «αστείο». Η μόνη ίσως ατάκα που να «διαβάζεται» χωρίς την υποχρεωτική σύμπραξη της εικόνας είναι η: «Γιατρέ να ζει κανείς ή να μη ζει» με απάντηση «Αρκεί να μην είναι ναζί»...

Υπάρχει κάποιο από τα βιβλία σας που ξεχωρίζετε περισσότερο από τα άλλα και γιατί;


Δεδομένου ότι δεν έχω εκδώσει τόσα πολλά βιβλία, κι επειδή τα θεωρώ όλα σημαντικά κι αγαπημένα προσπαθώ να μην κάνω διακρίσεις. «Το παιδί που έχει όνειρα στα χέρια» με την υπέροχη εικονογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου βγήκε από τις εκδόσεις Βάρφης, και ήταν αφορμή για μια φιλία που κρατάει ακόμα και με τον Νίκο και με τον Χρήστο (Βάρφη). Με τον Χρήστο έβγαλα αν και πλέον στις εκδόσεις Τζιαμπίρης-Πυραμίδα και τα επόμενα 2 βιβλία μου, το «Παντού και πάντα» σε πανέμορφη εικονογράφηση από τη Λία Φωτιάδου και στη συνέχεια το «Ο κύριος Τικτάκης και το ρολόι της καρδιάς» σε εξαιρετική εικονογράφηση από τη Ναταλία Καπατσούλια. Ίσως ένα τσικ παραπάνω να ξεχωρίζω το Πάντα, όπου ευελπιστώ να βγει και η κατά κάποιον τρόπο συνέχειά του – και αυτό οφείλεται στο ότι το αφιερώνω στους δύο πιο σημαντικούς μου ανθρώπους, το γιο μου και ...


Πέρα από την κυκλοφορία του νέου σας βιβλίου, υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για τη φετινή χρονιά;


Υπάρχει ένα σχέδιο για το οποίο έχω μεγάλη αγωνία και ενθουσιασμό, οι εκδόσεις Φουρφούρι με εμπιστεύτηκαν στο να αναλάβω την απόδοση στα ελληνικά 2 γαλλικών παιδικών περιοδικών, ένα για παιδιά προσχολικής κι ένα για παιδιά σχολικής ηλικίας κι ανυπομονώ να δω πώς θα πάει και τι ανταπόκριση θα έχει καθώς είναι πολύ καλή ιδέα, είναι εξαιρετικά καλαίσθητα και λείπει κάτι αντίστοιχο για αυτές τις ηλικίες στη χώρα μας. Περισσότερες λεπτομέρειες όμως από τον Σεπτέμβριο.


Έχετε ήδη κάποιο επόμενο βιβλίο στο μυαλό σας;


Συνεχίζω να γράφω, για όλα όσα μου ζητάνε να γίνουν ιστορίες ή για όλα όσα έχω ανάγκη να γράψω. Έχω ωστόσο ως αρχή να μη βγάζω πάνω από ένα βιβλίο τον χρόνο, εκτός αν είναι διαφορετικό είδος. Όπως αναφέρω παραπάνω, ελπίζω, αν όχι ως το τέλος της χρονιάς, έστω στην αρχή του ’23, να δω το «Όχι πάντα», με ήρωα πάλι το πάντα και εικονογράφηση ξανά από τη Λία Φωτιάδου.


Με ποιον τρόπο μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας το αναγνωστικό σας κοινό;


Στο μέιλ μου Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ή να με βρει στο facebook.


Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr


Θα ήθελα να σας ευχηθώ να ακολουθήσουν πολλές αξιόλογες θεατρικές σεζόν, με υπέροχες παραστάσεις, δυνατές ερμηνείες, ιδιαίτερο ρεπερτόριο που θα απολαμβάνουν τόσο οι συντάκτες του site σας όσο και οι αναγνώστες και το θεατρόφιλο κοινό. Να σας ευχαριστήσω για τη φιλοξενία αλλά και για την αγάπη σας πέρα από το θέατρο και στις υπόλοιπες τέχνες και ειδικά στο βιβλίο.

 

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

 

Βιογραφικά:

received 424071922999161

Η Αγγελική Λάλου σπούδασε Ελληνική Φιλολογία με κατεύθυνση Γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Επαγγελματικά ασχολείται με την επιμέλεια κειμένων και τη συγγραφή άρθρων ως κειμενογράφος. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού Intellectum. Είναι υπεύθυνη της λογοτεχνικής λέσχης ενηλίκων Booktravellers. Κυκλοφορούν: το εφηβικό μυθιστόρημα, «Τελευταίο θρανίο» (εκδόσεις Φίλντισι), το παραμύθι «Τα τυρομπλεξίματα του Τσιζ» (εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη). Το παραμύθι «Το παιδί με τα όνειρα στα χέρια», εκδόσεις Βάρφης. «Παντού και πάντα» και «Ο κύριος Τικτάκης και το ρολόι της καρδιάς», εκδόσεις Τζιαμπίρης-Πυραμίδα.
Βέβαια, πάνω απ’ όλα είναι μια τρελομαμά, που χαίρεται να μεγαλώνει μαζί με τον γιο της!

Η Δέσποινα Μελιανού (ΚουΚουΜάβλα) γεννήθηκε το 1974,μεγάλωσε και ζει στην Πάτμο...Με τα μυαλά στα σύννεφα, ξυπόλητη, μαζεύει ήλιο, ζωγραφίζει, κόβει, πλάθει, ράβει, αγαπά τα παραμύθια, τα βιβλία, τα παιδιά, τη φύση! Μεταμορφώνει και μεταμορφώνεται ΣυΝεΧώς, δημιουργώντας έναν δικό της κόσμο.

Εκδόσεις Φίλντισι Ξανθίππου 123, Παπάγου, 15669 Τηλ.: 210 6540170
www.filntisi.gr

 

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

Επιλέξτε Θέατρο

Θέατρο

Επιλέξτε Παράσταση

Παράσταση

Σύνθετη Αναζήτηση

Είδος

Ημέρα

Περιοχή

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

« Αύγουστος 2022 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

ΘΕΑΤΡΟ.GR Τα πάντα για το Θέατρο

Θέατρο Παραστάσεις: Όλος ο κόσμος του Θεάτρου στην οθόνη σου! Παραστάσεις, κριτικές, συνέντευξεις, διαγωνισμοί κ.α.

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.