Για δεύτερη χρονιά σκηνοθετείτε την παράσταση «Η μάνα αυτουνού… Έλλη Ζάχου Ταχτσή» στο στον Πολυχώρο VAULT. Τι συναισθήματα θα βιώσει το κοινό που θα την παρακολουθήσει;

Ξέρετε είναι πολύ προσωπικό αυτό. Αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι να φροντίσουμε να δημιουργήσουμε μια τέτοια συνθήκη για τον θεατή ώστε να είναι ανοιχτός  θα καταφέρει να «τρυπώσει» μέσα του η παράσταση μας. Φυσικά εξαρτάται σε ένα βαθμό κι από τον ίδιο τον θεατή. Έχω όμως την εντύπωση πως τελικά δεν θα μείνει «ασυγκίνητος».

Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία του έργου;

Είναι νωρίς να μιλήσουμε για επιτυχία. Αυτό θα το δείξει στο τέλος το ταμείο, οι θεατές που θα διαλέξουν να δουν την παράσταση μας, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες πολύ αξιόλογες δουλειές συναδέλφων που διαμορφώνουν έναν πολύ ενδιαφέροντα θεατρικό χάρτη την φετινή θεατρική σεζόν, αλλά και οι κριτικές και οι απόψεις των ειδικών και των συναδέλφων μας, που η αποδοχή τους πάντα έχει την σημασία της.

Ποια είναι η Έλλη Ζάχου Ταχτσή; 

Έλλη Ζάχου Ταχτσή, η μητέρα του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή. Όπως συνηθίζω να λέω ένα από τα λιγότερα φωτισμένα πρόσωπα στο έτσι κι αλλιώς αυτοβιογραφικό έργο του μεγάλου μας συγγραφέα. Ένα πρόσωπο που μπορεί να μας δώσει πολλές σημαντικές πληροφορίες για τον Κώστα Ταχτσή και να εξηγήσει ίσως ή να δώσει αφορμή για σκέψη και ερμηνευτικά σχόλια σε διάφορα γεγονότα και συμβάντα που υπήρξαν καθοριστικά στην ζωή του. Η παράσταση βέβαια μένει πιστή στον τρόπο και στο ύφος που και ο ίδιος διάλεγε να πει τις ιστορίες της οικογένειας του. Αυτό είναι και από τα βασικά στοιχεία που έκαναν το Τρίτο Στεφάνι να ξεχωρίσει στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Έτσι θα ταξιδέψουμε μαζί με την ηρωίδα μας πίσω στο χρόνο σε σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και θα μπούμε στη ζωή της οικογένειας Ταχτσή μέσα από της διηγήσεις και τις μνήμες της μαμάς Ταχτσή. Την μητέρα του Κώστα Ταχτσή δεν μπορούμε να την κρίνουμε. Όπως δεν μπορούμε να κρίνουμε την ιστορία. Ότι έγινε στο παρελθόν έγινε και δεν αλλάζει. Μόνο να μάθουμε μπορούμε για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τη Ράνια Σχίζα που ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο;

Είναι από τις περιπτώσεις που τα προξενιά πετυχαίνουν – το προξενιό έκανε ο Δημήτρης Καρατζιάς – και λέω πετυχαίνουν γιατί η συνεργασία αυτή υπήρξε βαθιά και ουσιαστική. Κι έτσι οφείλουμε να κάνουμε θέατρο. Βαθιά, ουσιαστικά με καθαρή σκέψη και καρδιά.

Ποιο ήταν το καλύτερο σχόλιο που έχετε ακούσει για την παράσταση;

Πώς το κάνατε αυτό; Προς στιγμήν τρόμαξα γιατί δεν ήξερα αν είναι για καλό ή κακό.

Έχετε ήδη διαγράψει μια πολύ αξιόλογη πορεία στον χώρου του θεάτρου. Ονειρευόσασταν πάντα να ασχοληθείτε με τον συγκεκριμένο χώρο;

Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, θα το δεχτώ μόνο σκεπτόμενος πως έχετε δει παραστάσεις μου και σας άρεσαν. Είμαι αρκέτα νέος ακόμα στο χώρο. Διασκεδάζω περισσότερο να σκέφτομαι πως είμαι νέος παρά αξιόλογος. Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σας ακόμα το ονειρεύομαι, γιατί το να καταφέρεις και να μπορέσεις να βιοποριστείς από την δουλειά αυτή με ένα καλλιτεχνικό αποτύπωμα που θα αφήνει αρχικά εσένα τον ίδιο ικανοποιημένο αλλά θα λαμβάνει και μια αναγνώριση από τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεσαι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και ειδικά στην Ελλάδα με τον τρόπο που λειτουργεί η πολιτιστική πολιτική το κάνει ακόμα πιο δύσκολο.   

Ποια είναι τα επόμενα βήματά σας;

Σκέφτομαι την πρεμιέρα και την σεζόν που έρχεται, έχω στο νου μου τους ανθρώπους της παράστασης, το Vaultκαι πως θα κυλήσει η φετινή χρονιά, την  ProvaT.O.,  τους δικούς μου ανθρώπους που τους έχω παραμελήσει ζώντας όλη μέρα μέσα στο θέατρο, την μετάφραση πάνω σε καινούργιο έργο που δουλεύω, τα παιδιά στο TheatreStudio και μια σειρά από θεατρικά έργα που περιμένουν στο γραφείο μου να τα διαβάσω. 

Copyright photo: Αnastasia Giannaki