Συνέντευξη της Έφης Κιούκη, στο θεατρο gr.
1) Καλησπέρα σας και καλωσορίσατε στην σελίδα μας.
Πώς θα συστήνατε τον εαυτό σας στο αναγνωστικό μας κοινό, ως ηθοποιό, θεατρολόγο ή σκηνοθέτη; Τι απ’ όλα αυτά υπερισχύει και γιατί;
Είμαι ηθοποιός τα τελευταία δέκα χρόνια και είναι η πρώτη μου σκηνοθεσία. Οπότε δεν μπορώ ακόμα να βάλω την ταμπέλα του σκηνοθέτη. Αλλά ομολογώ πως με έχει μαγέψει η διαδικασία και με εξελίσσει και σαν ηθοποιό. Το σκεφτόμουν πολύ καιρό να το τολμήσω και αυτό το διάστημα ευνόησαν οι συνθήκες, έχοντας αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια και σκοπεύω να συνεχίσω αυτό το ταξίδι της σκηνοθεσίας. Εκτός από ηθοποιός στο «Θέατρο Τέχνης», έχω σπουδάσει θεατρολογία και πολιτισμική διαχείριση αλλά δεν τα έχω ακολουθήσει επαγγελματικά. Με έχουν βοηθήσει όμως στην δουλειά μου γιατί είναι αλληλένδετα.

2) Ένα από τα πιο σημαντικά θεατρικά έργα του Σαρτρ, ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη από τις 21 Ιανουαρίου και κάθε Κυριακή στις 21:00, από την Upstage Productions στο σκηνοθετικό ντεμπούτο σας.
Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον χώρο και για την παράσταση;
Η παράσταση εκτυλίσσεται στο «Θέατρο Αλκμήνη» στην αίθουσα «Secret Room» γιατί είχε ακριβώς την ατμόσφαιρα που χρειάζεται το έργο. Ένα μυστικό δωμάτιο της κόλασης, όπου το γκαρσόν υποδέχεται τους επισκέπτες-θεατές και πρόκειται να παρακολουθήσουν μια δίκη «Κεκλεισμένων των Θυρών» σε έναν άχρονο χώρο, με πρόσωπα που μπορεί να τους είναι οικεία αλλά και ιστορίες που ίσως τους θυμίσουν κάτι από τη ζωή τους. Το κοινό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης, μπορεί να μην συμμετέχει ενεργά, αλλά οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό του, συμβάλλουν στην πραγμάτωση της παράστασης.
3) Ποιος είναι ο ρόλος σας;
Υποδύομαι την Εστέλ. Μια γυναίκα που στην αρχή του έργου φαινομενικά είναι αθώα και μπορεί ο θεατής να αναρωτηθεί πραγματικά για την παρουσία της στην κόλαση αλλά όπως εξελίσσεται το έργο καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται. Όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που είναι νάρκισσοι, έχει φτιάξει μια πλαστή εικόνα, έχει έλλειψη εν συναίσθησης, δεν έχει επαφή με το «μέσα» της αλλά την ενδιαφέρει μόνο η εξωτερική της εμφάνιση και τελικά έχει διαπράξει ένα από τα χειρότερα εγκλήματα, την παιδοκτονία.

4) Βρήκατε κάποια δυσκολία στη σκηνοθεσία της παράστασης;
Σίγουρα αντιμετώπισα δυσκολίες γιατί είναι η πρώτη μου δουλειά ως σκηνοθέτης. Όμως τις ξεπερνούσα γιατί είχα μεράκι, ενθουσιασμό και όραμα. Κυρίως, η δυσκολία μου ήταν ότι ταυτόχρονα ήμουν στην σκηνή και είχα την προσοχή μου σε όλα και όχι μόνο στον ρόλο μου, ο οποίος ήταν ο μόνος που με απασχολούσε σε άλλες δουλειές. Είχα όμως και συνεργάτη τον Γιάννη Ζαραφωνίτη, του οποίου η συμβολή ήταν πολύτιμη.
5) Ποιος είναι ο κεντρικός άξονας του έργου; Ποιο είναι το κύριο θέμα με το οποίο καταπιάνεται;
Η «Κόλαση είναι οι άλλοι». Ο Σαρτρ θεωρεί πως από την στιγμή που γεννιέσαι σε ένα συγκεκριμένο κύκλο, είσαι καταδικασμένος να ζεις σύμφωνα με αυτά που σου επιβάλλουν οι άλλοι και να σε καθορίζουν για όλη σου τη ζωή. Τα πρόσωπα του έργου, ένιωθαν εγκλωβισμένοι όσο ζούσαν σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούσαν. Όμως, σίγουρα δεν δικαιολογούνται οι πράξεις τους, οι ίδιοι δεν μετανιώνουν γι’ αυτές, γι’ αυτό και καταλήγουν στο δωμάτιο της κόλασης αναγκασμένοι να ζουν, όπως ζούσαν στη ζωή τους για πάντα. Για μένα κόλαση είναι να μην έρχεσαι σε επαφή με τον εαυτό σου, να τον αποφεύγεις, γιατί με αυτόν τον τρόπο επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη και αφήνεις τους άλλους να καθορίζουν αυτό που είσαι.

6) Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;
-The Power of the Actor, Ivana Chubbuck.
-Nothing breaks like a heart, Mark Ronson feat. Miley Cyrus
-H θάλασσα κοντά στο σπίτι μου.
7) Σχέδια για το μέλλον;
Προς το παρόν, είμαι συγκεντρωμένη στην παράσταση. Θα ήθελα να συνεχιστεί και του χρόνου. Προσπαθώ να κάνω ένα βήμα τη φορά και αυτό συνήθως μου λειτουργεί. Τα υπόλοιπα κι αυτά καλοδεχούμενα!

