1. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζεις υποδυόμενος τον χαρακτήρα σου στην παράσταση;

Να κάνω κάθε φορά, αυτό το προσωπικό ταξίδι μνήμης, σαν να είναι η πρώτη φορά. Να διατηρώ την έκπληξη και την επικινδυνότητα που μπορεί να προκύψει απ' αυτήν την αναδρομική διαδικασία.

2. Πώς συνδέεσαι προσωπικά με την ιστορία ή τους χαρακτήρες του έργου;

Δεν υπάρχει ασφαλώς καμία ομοιότητα της δικής μου ζωής μ εκείνη του Βιζυηνού και της μητέρας του. Η μόνη σύνδεση που έχω, είναι εκείνη του απεριόριστου θαυμασμού προς την πνευματική του διαδρομή. Κατά την γνώμη μου , πρόκειται για έναν χαρισματικό και ιδιοφυή άνθρωπο μα και τόσο τραυματισμένο ψυχικά. Αυτή η αντίθεση και ιδίως το σθένος που έχει να διαχειρίζεται τα τραύματα του και τις διαπροσωπικές του σχέσεις, είναι κάτι που με συγκινεί. Είναι κάτι που μόνο μέσα απ' τη θεατρική διαδικασία μπορώ ν αντιληφθώ και να προσεγγίσω με ασφάλεια.

Κι ενώ θεωρητικά αυτό μοιάζει κάτι σκοτεινό, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ξεκάθαρη πορεία προς το φως.

3. Ποιες τεχνικές ή προσεγγίσεις χρησιμοποιείς για να ερμηνεύσεις τον ρόλο σου; Υπάρχουν συγκεκριμένες μέθοδοι που σε εμπνέουν;

Θυμάμαι τον Λευτέρη Βογιατζή το 2006 όταν κάναμε πρόβες (ατελείωτες) για την Αντιγόνη , να μας λέει συχνά μέσα σ εκείνους τους μήνες της προετοιμασίας , πως γι αυτόν δεν υπάρχουν μέθοδοι. Κι αυτός ήταν ένας λόγος που δεν ήθελε να διδάξει ποτέ σε δραματικές σχολές. Κι η αλήθεια είναι πως εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν σε θέση, ν αντιληφθώ τη σημασία των λόγων του. Ήμουν βέβαια μόνο οκτώ χρονών ηθοποιός. Και σ' αυτήν την ηλικία, περιμένεις ακόμα να σου πει ο σκηνοθέτης - δάσκαλος τι θα κάνεις, κι εσύ απλά ν αφουγκραστείς τα λεγόμενα και να ωφεληθείς υποκριτικά μέσω της μεθόδου του.

Τώρα πια , αντιλαμβάνομαι πολύ πιο εύκολα πως όλο αυτό είναι τελείως εκτός δημιουργίας και δημιουργικής συνεργασίας. Οι φόρμες υπάρχουν για να αναιρούνται εφόσον νιώθει κανείς πως κάτι τέτοιο ενδυναμώνει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει μέθοδος που να μπορεί να λειτουργήσει ιδανικά ή έστω το ίδιο καλά, σε κάθε έργο.Το καθένα άλλωστε έχει την μοναδικότητά του. Τις ιδιαιτερότητες του.

Αυτό που συνέβη εδώ με τον Βιζυηνό, και που ήταν καλό για μένα, είναι το γεγονός πως αυτό το κείμενο το γνώριζα από παλιά. Από κείνη την πρώτη μου επαφή πριν δέκα χρόνια, σε σκηνοθεσία τότε του Δήμου Αβδελιώδη.

Όταν κάθεται μέσα σου ένα κείμενο δέκα χρόνια, τότε έχεις την ευκαιρία ν αντιληφθείς σε βάθος τις ιδέες και το πνεύμα του συγγραφέα, να απελευθερώνεσαι σκηνοθετικά και υποκριτικά και να μπορείς να επικεντρώνεσαι στα απολύτως απαραίτητα. Αυτό το τελευταίο, είναι και το πιο δύσκολο. Η αφαίρεση. Εξ αρχής είχα στο μυαλό μου πως δεν θέλω να κάνω ούτε κατά διάνοια κάτι παλιό αλλά ούτε και κάτι μοντέρνο με το ζόρι, δηλαδή δήθεν μοντέρνο.

Κι ο λόγος ήταν γιατί αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο είναι η ιδέες που κυοφορούνται μέσα στο κείμενο, όπως και οι λεπτές ψυχικές αποχρώσεις των ηρώων του.

Έτσι χρησιμοποίησα φυσικά υλικά μέσα στην παράσταση που δεν έχουν χρόνο, αλλά είναι του πάντα. Στοιχεία όπως το νερό , η φλόγα , η πέτρα, το ξύλο ένα σχοινί, μερικά λουλούδια. Επιπλέον έβαλα ένα στόχο, όλο αυτό που γίνεται μέσα στο έργο, να μην είναι αφήγηση της ιστορίας ενός ανθρώπου προς το κοινό που τον παρακολουθεί.

Αλλά κάθε παράσταση να είναι μία αναδρομή που έχει ανάγκη να κάνει ο ίδιος στο παρελθόν του. Μία τολμηρή βουτιά ενός ανθρώπου στη μνήμη μιας τραυματικής περιόδου της ζωής του. Και γι αυτό υπάρχει αυτή η αγωνία και η προσπάθεια ανασύνθεσης των γεγονότων, η επικινδυνότητα που μπορεί να έχει σε στιγμές ένα τέτοιο εγχείρημα και η τελετουργία ας το πούμε έτσι που ακολουθεί για να μπορέσει να προσεγγίσει ξανά το τραύμα του.

Κι όλα αυτά με μια κινησιολογία όπου το σώμα κινείται βάσει των ψυχικών δονήσεων, μ έναν μη ρεαλιστικό τρόπο. Είναι κινήσεις, κάπως σαν και αυτές που χρησιμοποιεί ένα παιδί, στην προσπάθειά του να φτιάξει ένα φανταστικό τόπο παιχνιδιού.

4. Πώς διαχειρίζεσαι τα συναισθηματικά φορτία που προκύπτουν από την ερμηνεία σου;

Κατά πρώτον πρέπει να πω πως τα αφήνω να προκύψουν. Δεν τα φοβάμαι αλλά και δεν τα προκαλώ να προκύψουν με το ζόρι. Γιατί αν συμβεί το δεύτερο, τότε το μόνο που καταφέρνεις, είναι να τους κλείνεις την πόρτα.

Όταν λοιπόν προκύψουν αβίαστα - κι αυτό είναι μια πορεία διαρκούς και αληθινής απορίας για το κείμενο αφού αν πιστέψεις ότι τα ξέρεις όλα την πάτησες - τότε τα χρησιμοποιώ σαν μια ευχάριστη έκπληξη. Σαν έναν οδηγό βαθιάς συγκίνησης και εσωτερικής μετατόπισης, η οποία ασφαλώς αποτυπώνεται στον τρόπο που "αναπνέουν" οι προτάσεις και οι λέξεις. Στον τρόπο που "μιλούν" οι σιωπές. Σε μια ανεπαίσθητη σωματική κίνηση, που μοιάζει με ψυχική νότα που αποκτά εξωτερική υπόσταση. Κι αυτό το μικρό συμφωνικό στιγμιότυπο, δεν συμφέρει κανέναν να οργανωθεί στην λεπτομέρεια του απ' την αρχή, έστω κι αν γνώριζες την σύνθεσή του. Του αξίζει πιστεύω αυτή η ελευθερία, που οδηγεί σε μια πρωτογενή ανακάλυψη. Η μοναδικότητα που μπορεί να έχει ακόμα κι αν επαναληφθεί με πανομοιότυπα χαρακτηριστικά.

5. Ποιο μήνυμα ή συναίσθημα ελπίζεις ότι θα αφήσει η παράσταση στους θεατές;

Ελπίζω ν αντιληφθούν στην ολότητα του , το πόσο σπουδαίο κείμενο είν' αυτό. Αυτό για μένα θα είναι ήδη μεγάλη επιτυχία. Να μην χάσουν ούτε μια πτυχή της ιστορίας. Γιατί μπορώ να σας βεβαιώσω πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην είναι χρήσιμο μέσα σ αυτό.

Να φτιάξουν μέσα απ' τα δικά μου μάτια, τις δικές τους κινηματογραφικές εικόνες αυτής της ιστορίας. Να σκεφτούν δια μέσου αυτής, πως η διαχείριση των φόβων και των τραυμάτων τους δεν είναι κάτι ανέφικτο. Αλλά μια σπουδαία ανθρώπινη πράξη , που επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την επικοινωνία, την εξομολόγηση , την κατανόηση του άλλου και του εαυτού μας ταυτόχρονα. Και σίγουρα μέσα απ' την συγχώρεση. Τόσο του εαυτού μας, όσο και του άλλου.

6. Πώς είναι η συνεργασία σου με τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης; Υπάρχει κάποια στιγμή που σου έχει μείνει αξέχαστη;

Χαίρομαι πολύ, γιατί με αφορμή την ερώτηση αυτή, μου δίνεται η ευκαιρία να πω δημόσια πόσο τυχερός και ευχαριστημένος είμαι έχοντας δίπλα μου τους πιο ταιριαστούς και αγαπημένους για μένα ανθρώπους στο θέατρο, ως συντελεστές συνδημιουργούς σ αυτή μου την προσπάθεια. Θοδωρής Οικονόμου, Πάρις Μέξης, Χριστίνα Θανάσουλα, Βρισηίδα Σολωμού, Φάνης Σακελλαρίου. Αυτοί είναι και πρέπει να λέγονται με τ όνομά τους - ελάχιστος φόρος τιμής για την προσφορά τους. Κι όπως μου είπε μια ψυχή, αυτοί δεν είναι συντελεστές, είναι Εθνική Ελλάδας.

Στιγμές με όλους υπάρχουν πολλές. Αυτή όμως που υπήρξε έτσι.. χιουμοριστική, παρόλο που τότε ήταν τελείως αγχωτική για μένα, ήταν η πρόταση του Πάρι σε σχέση μ ένα υλικό που θα χρησιμοποιούσαμε πάνω στο τραπέζι προκειμένου να το μεταμορφώνουμε σ ένα εντελώς πρωτότυπο μανουάλι. Μου λέει λοιπόν, θα πάρεις άμμο, δύο σακιά και θα τα ρίχνεις. Που του λέω - πάνω στο τραπέζι;; Ναι θα φτιαχτεί τοιχίο περιμετρικά. Κάνω λοιπόν κι εγώ την έρευνα μου, πάω σ ένα μαγαζί και διαπιστώνω ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον τέσσερα με πέντε σακιά και πάλι δεν θα

καλύπτονταν η επιφάνεια που θέλαμε. Έντρομος τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω πως πρέπει να βρούμε κάτι άλλο γιατί εκτός ότι θα μου φύγει η μέση με τόσα σακιά άμμο κάθε βράδυ, θα φάμε και ξύλο γιατί θα κάνουμε το θέατρο να μοιάζει με μάντρα οικοδομών. Οκ μου είπε , να ψάξουμε να βρούμε ένα άλλο υλικό για να υλοποιήσουμε την ιδέα.

Έσπαγα το κεφάλι μου. Έκατσα , έψαξα έκανα έρευνα, βρήκα κάτι, δεν του άρεσε το χρώμα ,ωχ λέω μέσα μου -:τι θα κάνουμε τώρα - μέχρι που με φώτισε ο θεός και ανακάλυψα τους κόκκους χαλαζία, σε μεγάλη όμως διάσταση. Ήταν ότι ελαφρύτερο ως προς το ειδικό του βάρος, σε υλικό. Και ναι - ήταν ευχαριστημένος, το δέχτηκε εντυπωσιάστηκε απ' το υλικό και πρέπει να πω , πως είχε απόλυτο δίκιο να επιμείνει να γεμίσει το τραπέζι με κάποιο υλικό και να μεταμορφωθεί. Είναι ομολογουμένως από τις πιο δυνατές στιγμές της παράστασης. Όχι μόνο γιατί δημιουργεί μια δυνατή εικαστικά εικόνα, αλλά και γιατί ο ήχος του συγκλονίζει, καθώς πέφτει πάνω στο ξύλο.

7. Μετά την παράσταση, ποια είναι τα επόμενα βήματα στην καριέρα σου; Υπάρχουν άλλοι ρόλοι ή έργα που θα ήθελες να εξερευνήσεις;

Ναι υπάρχουν και δυστυχώς για μένα έχουν μαζευτεί τρία - τέσσερα κι όπως καταλαβαίνετε πρέπει να διαλέξω. Κι αυτό δεν είναι κάτι εύκολο για την ιδιοσυγκρασία μου...

Μάλλον πρέπει να κάνω μια παύση - τύπου ολιγοήμερες διακοπές, έστω λίγες μέρες το Πάσχα. Έχω διαπιστώσει και στο παρελθόν πως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο και απομακρύνομαι απ' την πόλη κι απ όλες τις συνήθειες της καθημερινότητας, ζώντας για λίγο στη φύση, όλα ξεκαθαρίζουν ευκολότερα.

Πληροφορίες και Εισιτήρια Παράστασης:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-amartima-tis-mitros-mou-2os-xronos/