Τι σας οδήγησε στην ιδέα να συνδυάσετε την αρχαία τραγωδία με τη σύγχρονη κοινωνία στον "Μικρό Κεραμεικό"; Υπήρξε κάποια προσωπική ή κοινωνική εμπειρία που ενέπνευσε αυτό το έργο;

Νομίζω πως παρατηρώντας την κοινωνία και τις οικονομικό- πολιτικές συνθήκες στον κόσμο καθένας οδηγείται στο συμπέρασμα πως οι κοινωνίες σήμερα δεν διαφέρουν πολύ με τις κοινωνίες των αρχαίων τραγωδιών: υπάρχει και σήμερα δίψα για εξουσία, αρχομανία, ναρκισσισμός, επίδειξη δύναμης, ο ισχυρός να επιβάλλεται του ανίσχυρου, αδικία, ηθικά διλήμματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο και ταρακουνούν τις αξίες του...η καθημερινή παρατήρηση των ειδήσεων με οδήγησε στο να εντοπίσω πως τελικά η βία υπάρχει ακόμα και σήμερα, όχι μόνο στον ανατολικό κόσμο με τον εξόφθαλμο τρόπο του πολέμου, αλλά και στον δυτικό- σε εμάς- και εκφράζεται μέσω άλλων πραγμάτων, πιο ύπουλων, όπως λόγου χάρη της οικογενειακής καταπίεσης, της πατριαρχίας, το κυνήγι του ανταγωνισμού, αυτό το “πρέπει να πετύχεις για να είσαι κάποιος μες στην κοινωνία”.

Πώς βλέπετε τη σχέση ανάμεσα στην αρχαία τραγωδία και τις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες; Πιστεύετε ότι τα ζητήματα που θίγονται στην αρχαία τραγωδία είναι ακόμα επίκαιρα;

Ναι, ασφαλώς και είναι. Γι’ αυτό κι αυτά τα έργα δεν θα ξεπεραστούν ποτέ γιατί αποτελούν τον πυλώνα για όλες τις υπόλοιπες θεματικές που αναπτύχθηκαν στο θέατρο και στη λογοτεχνία μετέπειτα.

Στο έργο σας, αναδεικνύονται κοινωνικές και πολιτικές αντιφάσεις της σύγχρονης Ελλάδας. Ποιες είναι οι βασικές κοινωνικές προκλήσεις που θέλετε να φέρετε στο προσκήνιο μέσα από την τέχνη σας;

Στο έργο δεν εστιάζουμε μόνο στην Ελλάδα αλλά προσπαθούμε, αρχικά, να καταδείξουμε μια αντίφαση μεταξύ του ανατολικού κόσμου, μέσω του πρόσφυγα απ’ την Σύρια, και του δυτικού κόσμου, μέσω της Άννας μιας κοπέλας που δουλεύει σε μια μεγάλη πολυεθνική και έχει φιλοδοξίες να ανελιχθεί επαγγελματικά και οικονομικά. Στο έργο βλέπουμε πώς ο δυτικός κόσμος μας κρατάει δεμένους σε στερεότυπα. Η θέση της γυναίκας, η πατριαρχία που υφίσταται, τα κοινωνικά πρότυπα, τα κριτήρια των σύγχρονων γυναικών για την επιλογή συντρόφου, η μανία για να δουλεύουμε όλο και περισσότερο και να πετύχουμε, η ματαιοδοξία των σοσιαλ μίντια, είναι μερικές μόνο από τις θεματικές που αναπτύσσουμε στο έργο μας.

Ποια είναι η διαδικασία πίσω από τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία των έργων σας; Πόσο επηρεάζεστε από την καθημερινότητα και τη δυναμική της πόλης;

Η προϋπόθεση της συγγραφής είναι η παρατήρηση. Και η ανάγκη να καταγραφεί μια ιστορία που μάλλον αξίζει να επικοινωνηθεί με περισσότερο κόσμο. Με αφορά πολύ προς τα πού βαδίζουν τα πράγματα, ο άνθρωπος στο σήμερα τι ρόλο έχει, πώς ζει, πώς συμπεριφέρεται, πώς διασκεδάζει, τι τον απασχολεί. Όλα αυτά αποτελούν το έναυσμα για τη συγγραφή ενός έργου. Η σκηνοθεσία έρχεται μετά ή ίσως και κάπως παράλληλα για να επιστεγάσει την ιστορία. Να ειπωθεί με πιο όμορφο τρόπο, πιο ουσιαστικό και μεταδοτικό. Η πόλη σίγουρα βοηθάει γιατί εδώ βρίσκονται οι περισσότεροι άνθρωποι και η Αθήνα- καλώς ή κακώς- αποτελεί την “μπροστάρισσα” όλης της Ελλάδας. Προσωπικά, ωστόσο, η πόλη με κουράζει. Οι ρυθμοί της είναι - για μένα- απάνθρωποι. Αν δεν είχα την διέξοδο της φύσης νομίζω δεν θα μπορούσα να την αντέξω.

Οι τραγωδίες συχνά εξετάζουν τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις του ανθρώπινου ψυχισμού. Ποιες είναι οι κυριότερες εσωτερικές συγκρούσεις που αναδεικνύετε στους χαρακτήρες σας;

Η Άννα παλεύει με την πατριαρχία την οποία έχει υποστεί από το σπίτι της, ήδη από τα παιδικά της χρόνια, όταν ο πατέρας της είχε για καμάρι του μόνο τον γιο του και εκείνης δεν της έδινε την ανάλογη σημασία. Αλλά και η σχέση της με τον αδερφό της καταδεικνύει επίσης πόσο εύκολο είναι για έναν άντρα να μιλήσει σε μια γυναίκα υποτιμητικά και δήθεν να της κάνει πλάκα, ενώ το αντίθετο πολλές φορές είναι παρεξηγήσιμο από τους άντρες. Προσβάλλονται ευκολότερα και το δείχνουν, ενώ οι γυναίκες θα πρέπει αν της προσβάλλει κάποιος να χαζογελάσουν και να φερθούν ναζιάρικα. Η κοινωνία ακόμα κάτι τέτοια στερεότυπα δεν τα έχει ξεπεράσει, παρόλο που γίνονται φιλότιμες προσπάθειες. Η Άννα λοιπόν παλεύει με τα κοινωνικά στερεότυπα και με την τάση του δυτικού κόσμου να βάζεις στόχους και να τους πετυχαίνεις γιατί μόνο έτσι αποκτάς υπόσταση μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη, ο Άσαντ, ο πρόσφυγας από την Συρία είναι ένα νέο παιδί που έχει ζήσει μέσα στον πόλεμο και στην φτώχεια, κλείνει τα μάτια του και ονειρεύεται μια άλλη ζωή, διαφορετική, ειρηνική, όμορφη, ξέγνοιαστη. Έχει όνειρα, έχει φιλοδοξίες, αλλά αναγκάζεται να συγκρουστεί με τη σκληρότητα αυτής της ζωής. Ο Άσαντ ενσαρκώνει τα όνειρα όλων των νέων ανθρώπων για ένα καλύτερο μέλλον.

Υπάρχουν άλλα έργα ή projects που δουλεύετε αυτή την περίοδο και που συνεχίζουν να εξερευνούν τις ίδιες θεματικές του σύγχρονου δράματος;

Είμαι στη διαδικασία συγγραφής του καινούργιου μου μυθιστορήματος και ενός νέου θεατρικού έργου. Οι θεματικές τους διαφέρουν από τις “Σύγχρονες τραγωδίες”, αλλά θέλω να πιστεύω ότι στοχεύουν κι αυτές στην ανάδειξη της κοινωνίας σήμερα.

Πληροφορίες και Εισιτήρια παράστασης:

https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-sygxrones-tragodies/?lang=el