1. Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το μυθιστόρημα «Ο χορός της αλλήθωρης μύγας»;

1. Πριν από αρκετό καιρό όταν άκουσα την άρια "La donna e Mobile" είχα μαγευτεί. Όμως όταν αργότερα έμαθα τι σημαίνουν οι στίχοι, απογοητεύθηκα. Ήταν ενοχλητικό το γεγονός ότι η άρια που τόσο αγαπούσα, υποτιμούσε πάρα πολύ τις γυναίκες. Οι στίχοι υποθάλπουν την γνωστή συμπεριφορά των ανδρών κατά των γυναικών. Ήταν αυτή η άρια που μου πρόσφερε την έμπνευση.

2. Ποιο είναι το βασικό θέμα του βιβλίου και πώς συνδέεται με τις σημερινές κοινωνικές ή πολιτικές εξελίξεις;

2. Το κύριο θέμα του μυθιστορήματος είναι ο αγώνας της γυναίκας να γίνει αυτοτελής ύπαρξη. Τον σχηματισμό της γυναικείας προσωπικότητας τον καθορίζουν οι κοινωνικές και πολιτικές αξίες. Όταν συζητούμε για την αυτοτελή ύπαρξη της γυναίκας πρέπει να έχουμε υπόψη μας αυτές τις επιρροές. Οι γυναίκες που προσπαθούν να ανακαλύψουν την προσωπικότητά τους βρίσκονται σε διαρκή αγώνα κατά των κοινωνικών αξιών που ισχύουν και της επίκαιρης πολιτικής πραγματικότητας. Οι γυναίκες που αγωνίζονται εδώ και πολύ καιρό να αποκτήσουν μια θέση στην κοινωνία, να κάνουν αποδεκτή την παρουσία τους, στις μέρες μας εκφράζουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις διαμαρτυρίες τους δια μέσου των κινημάτων για την ελευθερία. Δεν ήταν δυνατόν να παραβλέψω αυτόν τον αγώνα καθώς εξιστορούσα την ζωή μιας γυναίκας. Ο σεισμός αποτελεί το εναρκτήριο λάκτισμα του αγώνα της Τανίτη που είναι ο κεντρικός χαρακτήρας.

3. Ο τίτλος του βιβλίου, «Ο χορός της αλλήθωρης μύγας», φέρει κάποιο συμβολισμό ή σημασιολογικό φορτίο για την ιστορία που λέτε;

3. Η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε πολύ την έκφραση «άρπα την αλλήθωρη μύγα!» Έτσι έκφραζε την απογοήτευση της όταν αποτύχαινε η όποια προσπάθειά της. Η μοναδική αμοιβή της προσπάθειας ήταν μια αλλήθωρη μύγα. Η Τανίτη χορεύει με την αλλήθωρη μύγα για να αποφύγει την απογοήτευση, προσπαθεί να την ξεγελάσει. Καθώς αγωνίζεται να αποδείξει την αξία της, παίζει με την αλλήθωρη μύγα και μερικές φορές κερδίζει το παιχνίδι.

4. Ποιες είναι οι κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες του βιβλίου και πώς οι πράξεις τους αντικατοπτρίζουν την ανθρώπινη φύση ή τη σύγχρονη κοινωνία;

4. Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος καθώς κτίζουν τον τοίχο προστασίας τους, υιοθετούν τις παραδοσιακές συμπεριφορές. Έτσι θεωρούν ότι βρίσκονται σε ασφάλεια. Ενώ γνωρίζουν τον αγώνα για αυτοτελή ύπαρξη, κι αν ακόμη θελήσουν να βάλουν στην άκρη τους παραδοσιακούς ρόλους, αντιμετωπίζουν καινούργιες νόρμες τις οποίες επιβάλλει ο εκσυγχρονισμός. Η εξουσία κατέχει την μαεστρία να ανακαλύπτει νέες νόρμες, νέες τυποποιημένες συμπεριφορές καθώς η ανθρωπότητα εξελίσσεται. Η Τανίτη χρησιμοποιεί μια ξένη ταυτότητα ώστε να ξεπεράσει τις τυποποιημένες σκέψεις και συμπεριφορές οι οποίες επιβάλλονται στο άτομο. Ανακαλύπτει το θάρρος της έχοντας υιοθετήσει μια ξένη προσωπικότητα.

5. Τα γραπτά σας χαρακτηρίζονται από μια χαρακτηριστική ποίηση και συναισθηματική ένταση. Ποιος είναι ο ρόλος της γλώσσας στο βιβλίο σας;

5. Πιστεύω πως η τουρκική γλώσσα εμπλουτίζεται καθώς συναναστρέφεται άλλες γλώσσες. Δεν με ενοχλούν οι λέξεις που έχουν εισαχθεί στην τουρκική από τα ελληνικά, τα αρμενικά, τα αραβικά και τα περσικά. Διότι αυτές οι λέξεις βρήκαν την θέση τους μέσα στην τουρκική γλώσσα και πρόσφεραν μια νέα πηγή. Είναι γνωστή η συμβολή της μιας γλώσσας στην άλλη σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Το ταξίδι της τουρκικής στην θάλασσα των γλωσσών χωρίς να χάσει την δομή της, είναι πολύτιμο. Εγώ ωφελούμαι από αυτόν τον πλούτο και συνάμα αγαπώ την μητρική μου γλώσσα.

Μου αρέσει να παίζω παιχνίδια καθώς εκφράζομαι λογοτεχνικά. Χρησιμοποίησα σε διάφορα κεφάλαια του μυθιστορήματος το παιχνίδι «τι θα συνέβαινε εάν». Στις ονομασίες των πόλεων και περιοχών χρησιμοποίησα τις ονομασίες που είχαν κατά την αρχαιότητα παίζοντας έτσι ένα άλλο παιχνίδι. Στην αρχή των κεφαλαίων πρόσθεσα στίχους διάφορων ποιητών καθώς και δικούς μου.

6. Πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση παράδοσης και σύγχρονης κοινωνίας στην πλοκή του μυθιστορήματος;

6. Η αλλαγή των παραδόσεων προϊόντος του χρόνου και η επίδραση της στα άτομα φαίνεται στην συγκρουσιακή σχέση της Τανίτη με τα μέλη της οικογένειάς της.

7. Έχετε προσωπικές εμπειρίες ή κοινωνικά φαινόμενα που επηρεάζουν την προσέγγισή σας στους χαρακτήρες σας και την πλοκή του βιβλίου;

7. Οι προσωπικές εμπειρίες μου, η επίδραση των κοινωνικών συμβάντων μεταφέρονται στο μυθιστόρημα. Οι άνδρες και οι γυναίκες του περιβάλλοντός μου συνέβαλλαν στην επινόηση της πλοκής. Όχι μονάχα τα κοινωνικά συμβάντα, αλλά και τα φυσικά φαινόμενα όπως ο σεισμός έχουν παίξει ρόλο στην μυθοπλασία.

Αποσπασμα από το βιβλίο 

Μια πασχαλίτσα ήρθε και κάθισε στη σελίδα. Ήταν ένα γλυκό πλάσµα, κόκκινο, µε λευκά στίγµατα που µπορούσε κανείς να χαζεύει ώρες. Άρχισε να περπατάει επάνω στη γραµµή που τράβηξα και όταν την επέκτεινα, το φιλαράκι συνέχισε δίχως να ξεστρατίζει. Η Ταµάρα µε ρώτησε τι συµβαίνει. Θα πρέπει να είχα κάποιο περίεργο χαµόγελο στα χείλη. «Επεκτείνω τη γραµµή του πεπρωµένου του φιλαράκου µου, για να ζήσει περισσότερο!» Μου είπε να µη λέω κουταµάρες, πως τη µοίρα του καθενός την ορίζει ο Θεός. Όταν είπα: «Ο Θεός είναι κακοµαθηµένος» δέχθηκα ένα χαστούκι. Ήµουν πλέον βέβαιη πως ο Θεός ήταν κακοµαθηµένος. Είχε ξελογιάσει την προστάτιδά µου, που ποτέ δεν είχε σηκώσει χέρι, για να µε χαστουκίσει. Στην ουσία δεν ήταν χαστούκι, περισσότερο µια κίνηση παλάµης που σύρθηκε στο µάγουλο, σαν να φοβόταν µη µε πονέσει. Η Ταµάρα ποτέ δεν είχε χρησιµοποιήσει βία µέχρι εκείνη την ηµέρα. Επιβαλλόταν µε το βλέµµα. Εκείνη πίστευε πως κανείς δεν µπορούσε να παρέµβει στη µοίρα που είχε προβλέψει ο Θεός. Εάν γλιστρούσε το χέρι µου και τελείωνε η γραµµή, η πασχαλίτσα θα πέθαινε από την απελπισία της. Η Ταµάρα δεν το ήξερε αυτό. Έκανα σκληρές προσπάθειες, για να τραβήξω τη δική µου γραµµή όπως της πασχαλίτσας και να κτίσω το καταφύγιό µου. Είχα πάρει την απόφασή µου, δεν θα έκανα οικογένεια. Μου αρκούσαν αυτά που έβλεπα γύρω µου και τα όσα βίωσα στην οικογένειά µου. Το ανδρόγυνο που ήξερα και αγαπούσα πολύ, η Ταµάρα µε τον Ντεβράν ήταν κακιωµένοι εδώ και χρόνια. Όχι, είναι λάθος να λέω εδώ και χρόνια. Είναι γεγονός ότι στα παιδικά µου χρόνια, που θυµόµουν σαν όνειρο πια, µιλούσαν. Στην πραγµατικότητα δεν είχα µια οικογένεια σαν κι αυτήν που όλοι γνωρίζουν από τα σχολικά βιβλία. Τι ήταν οικογένεια; Οι γονείς, τα παιδιά, γιαγιά, παππούς, θείες, θείοι… Οι συγγενείς που σχεδιάζονταν στα ιερά σχολικά βιβλία ήταν πάντα πρόγονοι του πατέρα. Η δική µου οικογένεια ήταν λάθος εξαρχής, δεν υπήρχαν γονείς. Ο πατέρας µου ζούσε, αλλά δεν υπήρχε. Αντίθετα µε τις εικόνες των σχολικών βιβλίων ζούσα υπό την προστασία των συγγενών της µητέρας. Όταν κοίταζα τις ζωγραφισµένες στα βιβλία ιερές οικογένειες, σφιγγόταν η καρδιά µου. Νοσταλγούσα τη µητέρα µου. Μου φαίνεται πως από τότε πίστευα πως ήµουν κάποια που δεν θα ξεστράτιζε, αλλά ήταν διαφορετική. Δεν το γνωρίζει κανείς, πάντως είναι δύσκολο να µην ξεστρατίζεις, αλλά να είσαι διαφορετικός. Βέβαια, αργότερα έµαθα πως υπήρχαν παιδιά που µου έµοιαζαν, που προέρχονταν από ακέφαλες οικογένειες, όµως, αποτελούσαµε µειοψηφία. Όλα γίνονταν για την πλειοψηφία, η µειοψηφία θεωρούνταν ανύπαρκτη. Ήταν σκληρό, όµως το γνωρίζαµε. Με παρηγορούσαν τα τραγούδια και ο κόσµος που έφτιαχνα στα όνειρά µου. Η µυρωδιά των µωρών µου άρεσε πολύ. Όχι, δεν νοµίζω πως αυτό σχετίζεται µε το ένστικτο της µητρότητας. Δεν είχα την αγωνία να διαιωνίσω την οικογένειά µου και να µεγαλώσω παιδιά που θα κληρονοµήσουν την περιουσία µου. Τα µωρά ήταν αθώα µικρούλια που έτρεχαν τα σάλια τους όπως των σκύλων. Δεν µπορώ να πω πως τρελαινόµουν για παιδιά. Ήξερα ότι και αυτά µεταξύ τους συµπεριφέρονταν µε απονιά. Μέχρι τριών ετών ήταν αθώα πλάσµατα, µετά η ζωή κυλούσε µε καβγάδες και διεκδίκηση του ζωτικού χώρου τους. Δεν µπορούσαν να κάνουν κακό σε µεγάλους, όµως τους άρεσε να συµπεριφέρονται µε βαναυσότητα στους συνοµήλικους τους οποίους έβρισκαν αδύναµους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΟΝΣΟΥΝ ΜΕΡΓΙΕΜ

Η Ονσούν Μεργιέμ γεννήθηκε στην Κόνια (Ικόνιο). Τα τελευταία χρόνια ζει μεταξύ Αθήνας και Κωνσταντινούπολης. Από τα παιδικά της χρόνια ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και ενώ επαγγελματικά εργαζόταν ως φυσικοθεραπεύτρια, παράλληλα έγραφε κείμενα που τα προόριζε μονάχα για τον εαυτό της. Αργότερα συνέγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα και έτσι εισήλθε στον κόσμο της λογοτεχνίας. Σήμερα, τα κείμενά της δημοσιεύονται σε εφημερίδες και ιστοσελίδες.

Το πρώτο της μυθιστόρημα Τα Παιδιά της Μάρτζα εκδόθηκε το 2013. Η Χορωδία των Πουλιών της Πόλης εκδόθηκε το 2018, ενώ Ο Χορός της Αλλήθωρης Μύγας βρέθηκε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων το 2021.

Το 2016 παρουσίασε τα ζωγραφικά της έργα που αποτελούνται από υδατογραφίες, παστέλ και σκίτσα.

Το 2015 στην γκαλερί Nisantasi Ichelik παρουσιάστηκαν ελαιογραφίες της υπό τον κοινό τίτλο Το Παραμύθι του Δένδρου.

Τον Οκτώβριο του 2022 στην γκαλερί του Παρισιού Galerie du Colombier πραγματοποιήθηκε η έκθεση των έργων κολλάζ υπό τον τίτλο Οι Πατημασιές του Χρόνου.