1. Κωνσταντίνε, πώς προέκυψε η ιδέα για τη δημιουργία της performance "Δίπτυχο"; Τι σε ενέπνευσε;

Aχ! Πριν κάποιο καιρό, έμεινα κάποιους μήνες σε ένα σπίτι στο βουνό που έχουμε. Όλος ο χρόνος περνούσε κοιτώντας τα βουνά απέναντι - την Βαράσοβα και την Παλιοβούνα. Ένα πρωί στο χωράφι άρχισα να περπατάω διαφορετικά και είδα κάτω από τα πόδια μου κάρβουνα - περπατούσα πάνω σε κάρβουνα!

Εκεί διάβαζα το OKU NO HOSOMICHI και ήρθε και πλαισίωσε την εμπειρία αυτή. Λέω « μπα μωρέ αυτό δεν γίνεται παράσταση » ε και έγινε.

Θέλω να πω, μέσα στην δίνη μιας επαναλαμβανόμενης εμπειρίας, δεν καταλάβαινα από ένα σημείο κι έπειτα αν εγώ κοιτούσα τα βουνά ή τα βουνά κοιτούσαν εμένα και τα έβλεπα να μαλακώνουν και να ξεκολλάνε.

Ε, κι έναν χρόνο πριν ο κύριος Πεντζίκης, ο κυρ - Νίκος, μου γνώρισε τους φίλους του και τώρα θα τους γνωρίσουμε σε εσάς, αυτό είναι όλο.

2. Το "Δίπτυχο" είναι μια παράσταση που διαπραγματεύεται δύο διαφορετικές ιστορίες ή κομμάτια της ανθρώπινης ύπαρξης. Ποιες είναι οι βασικές θεματικές που αναδύονται μέσα από αυτές τις διπλές ιστορίες και πώς τις προσέγγισες σκηνοθετικά;

Το ΔΙΠΤΥΧΟ είναι ένας κυριολεκτικός τίτλος. Είναι ένας όρος που τον δανείζομαι από τα εικαστικά, κάνοντας ένα μικρό νεύμα στην καταγωγή μου. Αποτελείται από δύο αυτοτελή έργα παρουσιασμένα σε συνέχεια. Τώρα, ποιες είναι οι θεματικές δεν μπορώ να σου πω γιατί δεν τα ξέρω αυτά τα πράγματα. Αυτά που ξέρω είναι όσα βλέπω στον Στέφανο που περπατάει εδώ και πέντε μήνες μια επιφάνεια τεσσάρων μέτρων.

Ξέρω, δηλαδή, αυτά που τον συναντάνε και τα παιχνίδια του μαζί τους. Αυτά είναι όμως μυστικά πράγματα, που πρέπει να μένουν στην κουζίνα του πράγματος.

Έπειτα, αυτό που βλέπω σίγουρα δεν είναι αυτό που είναι. Αλλά, πρόσεξε: περπατάει τέσσερα μέτρα για πέντε μήνες — αυτό είναι το θέμα!

3. Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζεις κατά τη σκηνοθεσία των χαρακτήρων σε ένα έργο με δύο διαφορετικές ιστορίες που συνυπάρχουν; Πώς διατηρείς την ισορροπία ανάμεσα σε αυτές τις δύο όψεις του έργου;

Η δημιουργία των δύο έργων έγινε ξεχωριστά. Το πιο καθοριστικό σημείο ήταν να βρούμε τον τρόπο που αυτός ο άνθρωπος κινείται μέσα στον χώρο που του δόθηκε. Γιατί πρόκειται, βεβαίως, για έναν άνθρωπο - όχι, δηλαδή, για χαρακτήρες. Πρόκειται τώρα και πάντα για έναν άνθρωπο σε σχέση με τον κόσμο. Όταν πάμε στο κομμάτι της σύνθεσης, που με ρωτάς, δεν είμαι σίγουρος εάν υπάρχει ισορροπία. Το ένα έργο διεισδύει στο άλλο, άρα αίτημα είναι η συνέχεια, όχι η ισορροπία.

4. Ο χώρος του ΠΛΥΦΑ είναι ιδιαίτερος και το έργο φαίνεται να αναδεικνύει την ατμόσφαιρα και τον χώρο με μοναδικό τρόπο. Πώς επηρεάζει αυτός ο χώρος την σκηνοθεσία σου και τη γενική αίσθηση της παράστασης;

Ο χώρος μας είναι το Φουαγιέ κι αυτό έχει δύο λόγους. Ο πρακτικός είναι αυτός της εγγύτητας του θεατή με το έργο στην οποία μας αναγκάζει ο συγκεκριμένος χώρος. Ο δεύτερος λόγος, είναι γιατί μεταφορικά αυτό το έργο τοποθετείται στον προθάλαμο του θεάτρου, δηλαδή, στον χώρο της προετοιμασίας του θεατή πριν την έκθεση τού στο έργο. Το ΔΙΠΤΥΧΟ εισβάλει, ακριβώς, στον χώρο της προετοιμασίας και άρα την άρει.

5. Πώς συνεργάζεσαι με τους υπόλοιπους συντελεστές του έργου, και πώς αυτή η συνεργασία επηρεάζει την εκτέλεση και την καλλιτεχνική διάσταση της παράστασης;

Κοιτάξτε, μια πρακτική εργασία είναι - ο ένας φτιάχνει από ‘δω, ο άλλος από ‘κει, πάει την άλλη μέρα ο τρίτος τα φέρνει τούμπα, τα ξαναφτιάχνουμε. Αυτό είναι όλο. Τους Καυσοκαλυβίτες τους έχετε ακουστά;

6. Το "Δίπτυχο" ανασκοπεί δύο διαφορετικές ιστορίες, αλλά ενδέχεται να υπάρχει μια κοινή θεματική ή μήνυμα. Ποιο είναι το μήνυμα που ελπίζεις να περάσει στο κοινό μέσω αυτής της παράστασης;

Αρχικά, φοβάμαι, πως αν περάσει στον θεατή κάποιο μήνυμα, κάτι θα έχω κάνει λάθος. Αυτή η σκέψη μου φαίνεται σαν να του πετάω ένα βιβλίο στο κεφάλι και να του λέω « κατάλαβε » - μα προς Θεού, ούτε εγώ ξέρω τίποτα. Το έργο τέχνης είναι μετοχή επί του σώματος του μηνύματος και όχι μεταφορά μηνυμάτων. Το, δε, μήνυμα, είναι πάντα κενό - είναι το κενό και μέσα του ο Θεός.

Το ΑΡΧΕΙΟΝ εμπεριέχεται, κρύβεται, μέσα σε ένα σημείο της διαδρομής του OKU NO HOSOMICHI. Αυτό είναι το σημείο συνάντησης τους. Δεν θέλω να προχωρήσω στην αποσαφήνιση αυτής της σχέσης - η νοηματοδότηση τής είναι υπόθεση του καθενός ξεχωριστά και δεν θέλω να έχω λόγο σε αυτή.

7. Πώς συνδυάζεις τις δύο παράλληλες ιστορίες στην παράσταση; Ποιες τεχνικές χρησιμοποιείς για να διατηρήσεις την ένταση και την εστίαση χωρίς να χαθεί η αλληλεπίδραση των δύο κομματιών του έργου;

Την τεχνική εργασία πρώτα την κάνεις και την φέρνεις εις πέρας και μετά μιλάς γι’ αυτή - είναι πολύ νωρίς να μιλήσω γι’ αυτή - θα χρειαστώ καμμιά 30αριά χρόνια ακόμη. Αυτή την στιγμή, που σου γράφω, τα ακροδάχτυλα μου είναι μαύρα από τα κάρβουνα.

Πληροφορίες και Εισιτήρια παράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/diptyxo/