Οι Εκδόσεις Αγγελάκη κυκλοφόρησαν το νέο μυθιστόρημα της Ονσούν Μεργιέμ, με τίτλο «Ο Χορός της Αλλήθωρης Μύγας».

Μετά από έναν καταστροφικό σεισμό που συγκλονίζει την πόλη της, η Τανίτι, μια νεαρή γυναίκα, παλεύει να ξαναχτίσει τη ζωή της από το μηδέν.

Ενώ η γη μοιάζει να χάνεται κάτω από τα πόδια της, εκείνη επαναπροσδιορίζει την ταυτότητά της: τον τόπο της, το επάγγελμά της, ακόμη και το όνομά της.

Μέσα από τις σελίδες, ο αναγνώστης ακολουθεί την Τανίτι σε ένα συναρπαστικό ταξίδι, που ξεκινά από τα ερείπια και κατευθύνεται προς τη θάλασσα.

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας και αναζήτησης, όπου η ηρωίδα πασχίζει να βρει τη φωνή της, τον σκοπό της ζωής της και τελικά το νόημα της υπάρξεώς της.

Ένα ταξίδι με αβέβαιο τέλος.

Η συγγραφέας χρησιμοποιεί μια οικογενειακή έκφραση και ίσως -δίχως να το συνειδητοποιεί- την προσθέτει στη γλώσσα μας.

Είναι η φράση της γιαγιάς της, που την χρησιμοποιούσε όποτε τα πράγματα δεν εξελίσσονταν όπως τα περίμενε: «Άρπα την αλλήθωρη μύγα!»

Διότι, όσο και αν αντισταθούμε, η ζωή, με την αιφνιδιαστική της δύναμη, δεν διστάζει να μας μετατρέψει σε αλλήθωρες μύγες,

αιωρούμενες ανάμεσα στο χάος και την αναζήτηση της ισορροπίας.

«Ο Χορός της Αλλήθωρης Μύγας»

Αθήνα 2025, σελ. 374

ISBN: 978-960-616-426-2

Τιμή πώλησης: 14,00 € https://angelakis.gr/o-xoros-tis-allithoris-migas

Απόσπασμα από το βιβλίο

Μια πασχαλίτσα ήρθε και κάθισε στη σελίδα. Ήταν ένα γλυκό πλάσµα, κόκκινο, µε λευκά στίγµατα που µπορούσε κανείς να χαζεύει ώρες. Άρχισε να περπατάει επάνω στη γραµµή που τράβηξα και όταν την επέκτεινα, το φιλαράκι συνέχισε δίχως να ξεστρατίζει. Η Ταµάρα µε ρώτησε τι συµβαίνει. Θα πρέπει να είχα κάποιο περίεργο χαµόγελο στα χείλη. «Επεκτείνω τη γραµµή του πεπρωµένου του φιλαράκου µου, για να ζήσει περισσότερο!» Μου είπε να µη λέω κουταµάρες, πως τη µοίρα του καθενός την ορίζει ο Θεός. Όταν είπα: «Ο Θεός είναι κακοµαθηµένος» δέχθηκα ένα χαστούκι. Ήµουν πλέον βέβαιη πως ο Θεός ήταν κακοµαθηµένος. Είχε ξελογιάσει την προστάτιδά µου, που ποτέ δεν είχε σηκώσει χέρι, για να µε χαστουκίσει. Στην ουσία δεν ήταν χαστούκι, περισσότερο µια κίνηση παλάµης που σύρθηκε στο µάγουλο, σαν να φοβόταν µη µε πονέσει. Η Ταµάρα ποτέ δεν είχε χρησιµοποιήσει βία µέχρι εκείνη την ηµέρα. Επιβαλλόταν µε το βλέµµα. Εκείνη πίστευε πως κανείς δεν µπορούσε να παρέµβει στη µοίρα που είχε προβλέψει ο Θεός. Εάν γλιστρούσε το χέρι µου και τελείωνε η γραµµή, η πασχαλίτσα θα πέθαινε από την απελπισία της. Η Ταµάρα δεν το ήξερε αυτό. Έκανα σκληρές προσπάθειες, για να τραβήξω τη δική µου γραµµή όπως της πασχαλίτσας και να κτίσω το καταφύγιό µου. Είχα πάρει την απόφασή µου, δεν θα έκανα οικογένεια. Μου αρκούσαν αυτά που έβλεπα γύρω µου και τα όσα βίωσα στην οικογένειά µου. Το ανδρόγυνο που ήξερα και αγαπούσα πολύ, η Ταµάρα µε τον Ντεβράν ήταν κακιωµένοι εδώ και χρόνια. Όχι, είναι λάθος να λέω εδώ και χρόνια. Είναι γεγονός ότι στα παιδικά µου χρόνια, που θυµόµουν σαν όνειρο πια, µιλούσαν. Στην πραγµατικότητα δεν είχα µια οικογένεια σαν κι αυτήν που όλοι γνωρίζουν από τα σχολικά βιβλία. Τι ήταν οικογένεια; Οι γονείς, τα παιδιά, γιαγιά, παππούς, θείες, θείοι... Οι συγγενείς που σχεδιάζονταν στα ιερά σχολικά βιβλία ήταν πάντα πρόγονοι του πατέρα. Η δική µου οικογένεια ήταν λάθος εξαρχής, δεν υπήρχαν γονείς. Ο πατέρας µου ζούσε, αλλά δεν υπήρχε. Αντίθετα µε τις εικόνες των σχολικών βιβλίων ζούσα υπό την προστασία των συγγενών της µητέρας. Όταν κοίταζα τις ζωγραφισµένες στα βιβλία ιερές οικογένειες, σφιγγόταν η καρδιά µου. Νοσταλγούσα τη µητέρα µου. Μου φαίνεται πως από τότε πίστευα πως ήµουν κάποια που δεν θα ξεστράτιζε, αλλά ήταν διαφορετική. Δεν το γνωρίζει κανείς, πάντως είναι δύσκολο να µην ξεστρατίζεις, αλλά να είσαι διαφορετικός. Βέβαια, αργότερα έµαθα πως υπήρχαν παιδιά που µου έµοιαζαν, που προέρχονταν από ακέφαλες οικογένειες, όµως, αποτελούσαµε µειοψηφία. Όλα γίνονταν για την πλειοψηφία, η µειοψηφία θεωρούνταν ανύπαρκτη. Ήταν σκληρό, όµως το γνωρίζαµε. Με παρηγορούσαν τα τραγούδια και ο κόσµος που έφτιαχνα στα όνειρά µου. Η µυρωδιά των µωρών µου άρεσε πολύ. Όχι, δεν νοµίζω πως αυτό σχετίζεται µε το ένστικτο της µητρότητας. Δεν είχα την αγωνία να διαιωνίσω την οικογένειά µου και να µεγαλώσω παιδιά που θα κληρονοµήσουν την περιουσία µου. Τα µωρά ήταν αθώα µικρούλια που έτρεχαν τα σάλια τους όπως των σκύλων. Δεν µπορώ να πω πως τρελαινόµουν για παιδιά. Ήξερα ότι και αυτά µεταξύ τους συµπεριφέρονταν µε απονιά. Μέχρι τριών ετών ήταν αθώα πλάσµατα, µετά η ζωή κυλούσε µε καβγάδες και διεκδίκηση του ζωτικού χώρου τους. Δεν µπορούσαν να κάνουν κακό σε µεγάλους, όµως τους άρεσε να συµπεριφέρονται µε βαναυσότητα στους συνοµήλικους τους οποίους έβρισκαν αδύναµους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΝΣΟΥΝ ΜΕΡΓΙΕΜ

Η Ονσούν Μεργιέμ γεννήθηκε στην Κόνια (Ικόνιο). Τα τελευταία χρόνια ζει μεταξύ Αθήνας και Κωνσταντινούπολης. Από τα παιδικά της χρόνια ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και ενώ επαγγελματικά εργαζόταν ως φυσικοθεραπεύτρια, παράλληλα έγραφε κείμενα που τα προόριζε μονάχα για τον εαυτό της. Αργότερα συνέγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα και έτσι εισήλθε στον κόσμο της λογοτεχνίας. Σήμερα, τα κείμενά της δημοσιεύονται σε εφημερίδες και ιστοσελίδες.

Το πρώτο της μυθιστόρημα Τα Παιδιά της Μάρτζα εκδόθηκε το 2013. Η Χορωδία των Πουλιών της Πόλης εκδόθηκε το 2018, ενώ Ο Χορός της Αλλήθωρης Μύγας βρέθηκε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων το 2021.

Το 2016 παρουσίασε τα ζωγραφικά της έργα που αποτελούνται από υδατογραφίες, παστέλ και σκίτσα.

Το 2015 στην γκαλερί Nisantasi Ichelik παρουσιάστηκαν ελαιογραφίες της υπό τον κοινό τίτλο Το Παραμύθι του Δένδρου.

Τον Οκτώβριο του 2022 στην γκαλερί του Παρισιού Galerie du Colombier πραγματοποιήθηκε η έκθεση των έργων κολλάζ υπό τον τίτλο Οι Πατημασιές του Χρόνου.