Η πρώτη ποιητική συλλογή «Ανωμοτί» του Αντώνη Λως, συνιστά μια ώριμη και ενδοσκοπική εξωτερίκευση, επιμερισμένη σε τέσσερις ενότητες («Αχνοφώς», «Ψίθυρος», «Άρνεμος», «Αντάμα») που διαγράφουν μια πορεία από την προσωπική μνήμη προς τη συλλογική συνείδηση. Ο Λως αρχικά επιχειρεί έναν διάλογο με την ελληνική ποιητική παράδοση, κυρίως μέσω της χρήσης του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου σε ποιήματα όπως η «Αμάχη» και το «Γενεόγραμμα», όπου ο παραδοσιακός στίχος τίθεται στην υπηρεσία μιας σύγχρονης ευαισθησίας, φορτισμένης με την αγωνία του χρόνου και της απώλειας.

Μεταξύ άλλων, ο ποιητής αποπειράται να συμπυκνώσει σύνθετα συναισθήματα μέσα από λιτές, σχεδόν γνωμικές διατυπώσεις. Στο ποίημα «Σημάδι», στίχοι όπως «Οι λέξεις έγιναν καρφιά, σταύρωσαν την ελπίδα. / Κι άμα με κόπο τα βγαλες, τα κάλυψες με λάσπη / πάντα θα μένει ορατό εκείνο το σημάδι», λειτουργούν με τη δύναμη ενός επιγράμματος, αποτυπώνοντας το ανεξίτηλο τραύμα που ο λόγος αφήνει όταν μετατρέπεται σε όπλο. Ο δε ρυθμός υπακούει σε μια εσωτερική μουσικότητα που δεν εξαρτάται από μια αυστηρή μετρική. Αντίστοιχα, στο ομότιτλο «Ανωμοτί», η σχισμή ανάμεσα στα φρύδια ως «μάρτυρας της πιο καθάριας σκέψης» συνιστά μια πρωτοποριακή σύλληψη: ο ποιητής μετατρέπει το σωματικό χαρακτηριστικό της ρυτίδας σε ηθικό τεκμήριο, σε σιωπηλό αρχείο των συμβιβασμών και των ματαιώσεων μιας ολόκληρης ζωής. Επίσης, η λέξη-κλειδί «ανωμοτί» λειτουργεί ως σημασιολογικός πυρήνας όλου του βιβλίου: η κατάθεση χωρίς όρκο, η αλήθεια που δεν χρειάζεται επικύρωση, η ενοχή που ομολογείται χωρίς την «ασφάλεια» του ψεύδους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εκτενής σύνθεση «Κρυφή μου Πύλη», όπου ο Λως αποφεύγει τους μελοδραματισμούς, επιχειρώντας μια καταγραφή της εργασιακής καθημερινότητας και τονίζοντας συνάμα τη διάσπαση του σύγχρονου ανθρώπου ανάμεσα στην ανάγκη για επιβίωση και τη νοσταλγία της αθωότητας. Τέλος, το ποίημα «Παράλληλες Γραμμές» ξεχωρίζει για την λιτότητα και την υπαινικτική του δύναμη. Οι υποθετικές προτάσεις του τύπου «Αν ήσουν, αν ήμουν... Αν είχα, αν δεν είχες...» μένουν σκόπιμα ημιτελείς, αφήνοντας τον αναγνώστη να συμπληρώσει το κενό με τη δική του εμπειρία.

Ενίοτε, σε ορισμένα ποιήματα όπως η «Απόγνωση» και «Το Πρώτο Κλάμα», ο Λως μοιάζει να αυτοπεριορίζεται σε μια ελεγειακή ρητορική που, αν και συναισθηματικά φορτισμένη, στερείται του αιφνιδιασμού και της εικονοπλαστικότητας που εντοπίζονται σε άλλα σημεία της συλλογής. Οι στίχοι «Υπομονή ώσπου να λήξει η βάρδια — μετά, όπως πάντα, φεύγω» ή «Τι τάχα υπηρετώ; Το σύστημα» είναι μεν εύστοχοι θεματικά αλλά και εκφραστικά προβλέψιμοι, υπό την έννοια ότι αναμασούν ποιητικά την επαναληψιμότητα στην εργασιακή αλλοτρίωση. Με δεδομένη την αρτιότητα στον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, σε άλλα σημεία παρατηρείται μια αμηχανία στη μετάβαση από τον παραδοσιακό στον ελεύθερο στίχο, κυρίως στην ενότητα ποιημάτων «Άρνεμος», όπου ο ρυθμός μοιάζει να ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο τόνους χωρίς να βρίσκει μια πιο αυθύπαρκτη φωνή. Το «Όνειρο», για παράδειγμα, ξεκινά με μια λυρική περιγραφή για να καταλήξει σε έναν διάλογο που θυμίζει θεατρικό μονόπρακτο· ωστόσο εδώ, παρότι απότομη, η αλλαγή ύφους καθίσταται έως και προσωπικά αναγκαία για τον ποιητή.

Συνολικά, το Ανωμοτί είναι μια αξιοπρόσεκτη πρώτη απόπειρα ενός ποιητικού υποκειμένου με σαφή την αίσθηση της γλώσσας, την ικανότητα στη σύνθεση και διάθεσή του να αναμετρηθεί τόσο με την παράδοση όσο και με τα υπαρξιακά αδιέξοδα της εποχής. Ο Αντώνης Λως διαθέτει το σθένος να κοιτάζει κατάματα τις ρωγμές της ανθρώπινης συνθήκης και να τις μεταγράψει σε ποίηση που, στις καλύτερες στιγμές της, καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα προσωπική και οικουμενική. Συνεπώς, το «Ανωμοτί» διαβάζεται με ενδιαφέρον, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι ο δημιουργός του έχει ήδη βρει τον δρόμο του.

https://anoteleia.gr/anomoti_los_antonhs