"Πήγα στους αγρούς

εκεί που καλλιεργούν τα όνειρα τους οι δουλευτάδες

και μάδησα κάθε ενδοιασμό και δισταγμό μου

στο σώμα μιας μαργαρίτας.
Ξερίζωσα από τα σύννεφα τη βροχή
γέννησα τις αισθήσεις και τα πάθη μου στη θάλασσα
και από το ύψος του Θεού
μπήκε ο άνεμος στο αίμα μου
και ήρθα με λευκή μνήμη
περπατώντας άστρο-άστρο
προς ηλιογέννητη Καρδιά.

               Ο Μίλτος Δημουλής γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Κέρκυρα απ' όπου κατάγεται. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν όπου σπούδασε με υποτροφία και ασκεί το επάγγελμα του ηθοποιού και του σκηνοθέτη. Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με το Εθνικό θέατρο. Από το 2000 διδάσκει υποκριτική-αυτοσχεδιασμό σε σχολές Δραματικής τέχνης και σε θεατρικά εργαστήρια. Είναι εμπνευστής δημιουργός και καλλιτεχνικός διευθυντής του Οικείου Θεάτρου και μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΗ.

               Στο ασφυκτικά γεμάτο, φιλόξενο και ποιοτικό θέατρο Μοντέρνοι Καιροί, Κάτι έλειπε και ταυτόχρονα Κάτι ήταν πολύ έντονα παρόν κι αυτό το Κάτι ένοιωσα ότι χαιρόταν.

               Ο ποιητής σαν πρόλογο είπε: Περνάμε απίστευτη κρίση αξιών, όπου καλλιεργείται ο εγωκεντρισμός, το βόλεμα κι ο ατομισμός κι έτσι οδηγούμαι σε μια ποιητική διάσταση που το πέμπτο γένος των ανθρώπων, το καταραμένο γένος κατά Ησίοδον, να θέλω να το καταστρέψω και να δημιουργήσω μέσα από την ποίηση τη μήτρα για να γεννηθεί το έκτο γένος των ανθρώπων, το γένος της Καρδιάς.

               Την παρουσίαση συντόνισε με συναίσθημα και χιούμορ, με σεβασμό κι αγάπη, ο εκδότης Βασίλης Χατζηιακώβου ο οποίος μεταξύ άλλων είπε ότι ο Δημουλής μ' αυτή τη συλλογή κομίζει κάτι καινούργιο στην ελληνική λογοτεχνία, και στην ελληνική κοινωνία. Σ' αυτή την άνυδρη εποχή, την έρημη χώρα του Έλλιοτ, το Πύρινο Άνθος είναι η δρόσος του πνεύματος."

"να μπαινοβγαίνει άνεμος
από τα σπλάχνα στο Θεό
κι απ' το Θεό στα σπλάχνα και ξανά
από τα σπλάχνα στο Θεό
κι απ' το Θεό στα σπλάχνα πάλι και πάλι
σαν να μην υπάρχει άλλος δρόμος
παρά μόνο αυτός που ανοίγει ο ουρανός
για να περάσεις από μέσα του
και να πας στον εαυτό σου."

               Ομιλητές της παρουσίασης ήταν ο Παναγιώτης Κολέλης συγγραφέας-δημοσιογράφος και ο Χρήστος Κτενάς-δημοσιογράφος.

               Αποσπάσματα από τα ποιήματα απέδωσαν οι ηθοποιοί Γιάννης Ανδριώτης, Κατερίνα Ζαχαριουδάκη, Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Έκτωρ Καλούδης, Φαίδων Καστρής, Μαρία Κολοκυθά, Φάνια Νταλιάνη, Εβίτα Παπασπύρου, Ντομένικα Ρέγκου, Μαριάνθη Σοντάκη, Τάσος Σωτηράκης και η Ελένη Φίλιππα.
Εξαιρετικές, αισθαντικές ερμηνείες απ' όλους με ιδιαίτερη μνεία στον ηθοποιό και σκηνοθέτη Φαίδωνα Καστρή ο οποίος δραματοποίησε το ποίημα του Δημουλή και το ερμήνευσε εκπληκτικά.

               Συμμετείχε το Θεατρικό Εργαστήρι Ενηλίκων Μοντέρνοι Καιροί με τους Αφροδίτη Γραμματικοπούλου, Χριστίνα Ζεγκίνη, Δήμητρα Κόλλια, Κατερίνα Παπαδαντωνάκη, Στέλιο Ρενιέρη και Σοφία Φλώρου.

               Τραγούδησαν μελοποιημένους από τον Τάσο Σωτηράκη στίχους της συλλογής οι Ιάσονας Μανούσος και Χρυσηίδα. Στο πιάνο ήταν ο Τάσος Σωτηράκης, στα κρουστά ο Νίκος Τουλιάτος, τσέλο η Χαρά Γκρέκα και κιθάρα ο Ιάσονας Μανούσος.
Ιδιαίτερη μνεία στους δύο νεαρούς τραγουδιστές και τις υπέροχες φωνές τους. Η Χρυσηίδα σαν να ερχόταν από τους Αγγέλους και ο Ιάσονας σαν ένας ορμητικός καταρράκτης που ξεκινά από τον ουρανό και φτάνει μέχρι τα έγκατα της γης. Με την στόφα ενός μεγάλου ερμηνευτή μας θύμισε τι σημαίνει πάθος κι έρωτας για το τραγούδι.
Παρακαλώ κρατήστε αυτά τα ονόματα.

"θα θησαυρίζει αρμονία
να τη μοιράσει
στο έκτο γένος των ανθρώπων
το γένος της Καρδιάς
που οι χτύποι στα στήθια τους ήδη ακούγονται
σαν αναστάσιμες καμπάνες.

            Την επικοινωνία της παρουσίασης και του βιβλίου έχει αναλάβει η Νταίζη Λεμπέση που μ' ένα μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει, μας έκανε να ζήσουμε αυτή τη μοναδική βραδιά, αυτή τη μοναδική εμπειρία, σ' ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο παρ' όλο το τριήμερο και το Τσάμπιονς λιγκ.
Γιατί ποίηση δεν είναι μόνο όμορφα λόγια βαλμένα αρμονικά. Είναι ένα χάρισμα να διακοσμείς με μια υψηλή αισθητική τον χωροχρόνο σου, μέσα από μια διευρυμένη επίγνωση παρουσίας. Και το χάρισμα αυτό οι Μίλτος Δημουλής, Βασίλης Χατζηιακώβου και Νταίζη Λεμπέση, το έχουν με το παραπάνω.

"Αχ έρωτα
ταχύτητα φωτός
χώμα κι ουρανός
ας βρεθούμε στο αίμα που γεννιέται
και πεθαίνει ο Θεός
εκεί που η θάλασσα σπάει την πέτρα
και στάζει μπλε της νυκτός."

               Το Πύρινο Άνθος εκτός από ποίηση, είναι κυρίως μια κατάσταση συνειδητότητας. Το όραμα του ποιητή για το έκτο γένος των ανθρώπων, το γένος της Καρδιάς, η συντριβή της ευαισθησίας του πάνω στα βράχια της σκληρότητας και του εγωισμού και η παθιασμένη του ανάγκη να μετατραπεί όλο αυτό σε αγάπη και καλωσύνη, το εγώ να γίνει Εμείς μέσα σε μια αλληλέγγυα Συλλογικότητα, κάνει την ποίηση του όχι απλά ένα φιλοσοφικό εγχειρίδιο.Η μετατροπή του Σ' αγαπώ από συναίσθημα σε μια ξεχωριστή ανώτερη οντότητα, το Αγαπό, κάνει την ποίηση του μια πυξίδα που δείχνει τη ζωή έτσι όπως βιώνεται ολοκληρωτικά μέσα από την Καρδιά!

Να κοιτάζεις κάτω απ' τις λέξεις
όπως κοιτάζεις τ' άστρα!