Από τις αφιερώσεις κιόλας, ένιωσα πως αυτό το βιβλίο θα έχει ενδιαφέρον. Στην Ολυμπία, «από αρχαίο χρέος». Στη Νεφέλη. Και στην Τζωρτζίνα, «για το μοίρασμα των παθών». Και μετά έρχεται η Γλυκερία Μπασδέκη στον πρόλογο να το πει σχεδόν προφητικά: το «Νεγκλιζέ» αποκαλύπτει για αρχή σώματα, στην πορεία στο βάθος αποκαλύπτει και ρωγμές.
Και πράγματι.
Από την πρώτη ιστορία, με τη Ζοζεφίν να μαζεύει χαρτάκια με ιστορίες αγνώστων από τον δρόμο, ενθουσιάστηκα. Χαρτάκια που σαν εν δυνάμει εναλλακτικές ταυτότητές γνωστοποιούν πέρα από τα στοιχεία μας, ίσως τις επιθυμίες μας. Τους φόβους μας. Τους έρωτές μας. Τα μικρά μας ναυάγια.
Κορίτσια αλλά και αγόρια — υπέροχα πλάσματα της Αθήνας — συστήνονται με έναν τρόπο που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Μέσα από τη γραφή της Γεωργίας Δρακάκη, οι άνθρωποι αυτοί δεν γίνονται «χαρακτήρες». Γίνονται σώματα που περπατούν, επιθυμούν, θυμώνουν, γελούν, πληγώνονται και ερωτεύονται. Σάρκες που συναντούν σάρκες.
Η Λίνα που περπατά αρχοντομούνικα την Πατησίων. Τα σκοτάδια που χρειάζονται περισσότερο φως. Ο έρωτας που περισσεύει από το ασπρόμαυρο χτες. Και αυτή η αφοπλιστική σκέψη πως οι άνθρωποι ίσως είναι γεννημένοι για να γίνονται εραστές, όχι φίλοι.
Εδώ ο ερωτισμός δεν είναι διακόσμηση. Είναι τρόπος ύπαρξης. Και η Αθήνα δεν είναι φόντο, είναι ζωντανό σώμα μέσα στις ιστορίες.

"Θα τοῦ γαμήσω τὰ σκοταδάκια / μόνο μὲ περισσότερο ΦΩΣ γαμᾷς / καὶ μετὰ μπορεῖ και να φεύγεις πέρα, στὶς παπαροῦνες, στου ἰμάμη τὸ τάμα, στὶς μικρὲς νίκες."

Η γραφή της Δρακάκη έχει κάτι που μου άρεσε πολύ: δεν σου ζητάει άδεια. Μπαίνει κατευθείαν μέσα στη σκηνή, στο σώμα, στον έρωτα, στη σκέψη, και σε παρασύρει μαζί της. Είναι ωμή χωρίς να γίνεται σκληρή, αισθησιακή χωρίς να γίνεται επιτηδευμένη, ποιητική χωρίς να χάνει την αλήθεια της. Έχει ρυθμό, νεύρο, χιούμορ και μια υπέροχη αμεσότητα, σαν να ακούς μια γυναίκα να σου διηγείται κάτι που μόλις έζησε και ξαφνικά, ανάμεσα σε μια «γαμημένη» φράση και μια τρυφερή σιωπή, να σου πετάει κάτι που σε σταματάει. Κι αυτό το μπέρδεμα του καθημερινού με το ποιητικό είναι, για μένα, η πιο ξεχωριστή υπογραφή της.

"Λίγα κλάματα ακόμα. Δεν είναι τίποτα. Στεγνώνουν σε 10 λεπτά, σαν να ήταν καλοκαίρι."

Αληθινό. Ποιητικό. Ζωντανό. Ευαίσθητο. Και καθόλου φοβισμένο να λερωθεί. Σε γδύνει χωρίς να σε αφήνει γυμνό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο με το βιβλίο: δεν προσπαθεί να μας εξηγήσει τι είναι γυναίκα. Μας βάζει απλώς να κοιτάξουμε — λίγο πιο προσεκτικά — τις γυναίκες που ήδη περπατούν δίπλα μας. Και να δούμε τις ρωγμές τους. Ίσως και τις δικές μας.

Ένα βιβλίο για ανθρώπους που κάποια στιγμή αγάπησαν, πόθησαν, φοβήθηκαν, λύγισαν και ξανασηκώθηκαν. Για τις σάρκες που συναντήθηκαν. Για τα σκοτάδια που ζητούν φως. Και για εκείνες τις ρωγμές που, όσο κι αν προσπαθούμε, γράφουν πάνω μας τη δική μας ταυτότητα.

https://logo-typo.gr/negklize-georgia-drakaki/