Οκτώβριος. Ο μήνας των μαγισσών και δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή ανάγνωσης από το βιβλίο του Πάνου Κεραμεύς “Μάγισσες, Μέγαιρες, Στρίγγλες”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή! Πρόκειται για ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, pop, ανάλαφρο, αλλά και με μια κρυφή, υπόκωφη μελαγχολία. Την μελαγχολία μαγισσών που κρύβονται πίσω από την ταυτότητα απλών γυναικών, μεγαίρων, αλλά και στριγγλών, εγκλωβισμένων σε ένα σύμπαν αρσενικό, που δεν τις χωρά, τις δαιμονοποιεί και τις θέτει στο περιθώριο ενος κόσμου, που πρέπει να απομαγευτεί, προκειμένου να κυριαρχηθεί.

Πράγματι, το σύμπαν που δημιουργει ο Πάνος Κεραμεύς μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, ειναι ένα σύμπαν απόλυτα γυναικείο, γεμάτο απο την ζέστη και τη θαλπωρή που γνώρισε κάποιος μέσα στην κουζίνα της μητέρας του ή της γιαγιάς του. Δεν θα ήταν, άλλωστε, υπερβολή αν θα λέγαμε πως για εκατοντάδες χρόνια, μέσα σε εκείνες τις κουζίνες των προγονισσών μας, μέσα στους τέσσερις τοίχους τους, η γυναικεία βιωματικότητα έβρισκε τρόπους να ανθίζει, να μοιράζεται και, εν τέλει, να υπάρχει. Γι΄αυτό το λόγο, πρόκειται για ένα σύμπαν μαγικό, υπό την έννοια, ότι ουδέποτε, κατά το παρελθόν, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γι' αυτο και ως εκ τούτου παρέμενε άγνωστο.

Μολαταύτα, όσο και αν οι γυναίκες βρίσκονταν στο περιθώριο της δημόσιας ζωής, πάντα έβρισκαν τρόπο να μοιράζονται τις ιστορίες τους, τους καημούς τους, τις αγωνίες τους, δημιουργώντας ένα δικό τους βιωματικό πεδίο, την δική τους “Σκοτεινή Ήπειρο”, όπως αποκάλεσε ο Freud την “Γυναίκα”.Ω εκ τούτου, είναι εξαιρετικά επιτυχής η επιλογή του συγγραφέα να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία του μαγικού ρεαλισμού, προκειμένου να προσεγγίσει αυτό το άγνωστο, σκοτεινό σύμπαν, ενσωματώνοντας φανταστικά στοιχεια μέσα σε ένα κατά τα άλλα ρεαλιστικό και καθημερινό πλαίσιο. Ο συγγραφέας, ωστόσο, δεν μένει εκεί, ούτε υιοθετεί απλώς ένα γυναικείο point of view.

Ειδικότερα, το βιβλίο του Πάνου Κεραμεύς μιλά για πραγματικές μάγισσες, ακολουθώντας την ιστορία της Γεωργίας, μιας έφηβης που ζει μαζί με την μητέρα και την γιαγιά της. Οι τρεις τους αποτελούν εκφάνσεις της τρίμορφης θεάς της μαγειάς, Εκάτης, ήτοι τα τρία διαφορετικά ορόσημα τις γυναικείας βιωματικότητας, εκείνο της Κόρης, της Μητέρας και της Γριάς, μέσα από τα οποία η ίδια η ηρωίδα προσεγγίζει την εαυτή της. Για να το καταφέρει αυτό ο συγγραφέας, καταρχάς, χρησιμοποιεί τη τεχνική της “δοκιμασίας” από την οποία περνάει η ηρωίδα του, έτσι ώστε να μπορέσει να ωριμάσει, αλλά να κρατήσει και το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ως εκ τούτου, την βλέπουμε να αλληλεπιδρά με γυναίκες, σε διαφορετικές φάσεις της ζωής τους. Μέσα από τις ιστορίες τους, δε, γίνεται και η ίδια πιο σοφή. Το story telling, άλλωστε, είναι η δεύτερη τεχνική που ακολουθεί. Πρόκειται, δε, για μία από τις πιο ενδυναμωτικές τεχνικές αφήγησης, ειδικά σε ένα πεδίο, όπως αυτό της γυναικείας έκφρασης.

Από τα παραπάνω γίνεται προφανές ότι το βιβλίο Μάγισσες, Μέγαιρες, Στρίγγλες είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, που απευθύνεται σε ευρύ αναγνωστικό κοινό. Εντύπωση, δε, προκαλεί ότι το σύμπαν αυτό, “χτισμένο” από άνδρα συγγραφέα, είναι τόσο γυναικείο που η ανδρική παρουσία είναι είτε οριακά ανύπαρκτη, με εξαίρεση την παρουσία μικρών αγοριών, είτε, σταδιακώς αποδυναμώνεται, μέσα από τη τεχνική της μεταμόρφωσης (των λιγοστών ανδρικών χαρακτήρων). Ως εκ τούτου, ο αναγνώστης θα εξοικειωθεί με αυτό που ο Κουβανός συγγραφέας Αλέχο Καρπεντιέρ αποκάλεσε “lo real maravilloso” (το θαυμαστό πραγματικό), καθώς στο σύμπαν των ηρωίδων του Πάνου Κεραμεύς το αρσενικό στοιχείο μπορεί να εκλείπει, όχι όμως και το απίστευτο και το υπερφυσικό, το οποίο αντιμετωπίζεται ως ένα κομμάτι μιας πραγματικότητας, που αρνείται να απομαγευτεί!