Είδαμε την «Πανούκλα» στο Θέατρο 104

Είδαμε την «Πανούκλα» στο Θέατρο 104

ΕΙΔΑΜΕ Γράφτηκε από  Μπαμπίλη Άννα Δεκέμβριος 16 2021 μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς

Γράφει η Άννα Μπαμπίλη


Πώς μπορεί κανείς να προσποιηθεί ότι βιώνει μια κατάσταση, όταν, αυταπόδεικτα, την έχει ζήσει; Πώς το κοινό μπορεί να γίνει αθόρυβος παρατηρητής γεγονότων, όταν το ίδιο είναι μάρτυράς τους; Με τους προβληματισμούς αυτούς, η Σοφία Καραγιάννη ανεβάζει μετά από δύο αναβολές, λόγω πανδημίας, το έργο «Η Πανούκλα», του Αλμπέρ Καμύ στο Θέατρο 104, με παραγωγή της GAFF.


Μια συνηθισμένη πόλη, γεμάτη ζωή, πλημμυρίζει ξαφνικά από θάνατο. Στην αρχή νεκρά ποντίκια και στη συνέχεια νεκροί άνθρωποι, συνθέτουν μία συνθήκη τρόμου, μοναξιάς και απελπισίας. Ο γιατρός Ριέ (Ιωσήφ Ιωσηφίδης), ως γνώστης των χαρακτηριστικών της αρρώστιας και της κατάληξής της, καλείται να διαχειριστεί αυτό το χάος από τη θέση του και να πολεμήσει τον εχθρό, την Πανούκλα (Δημήτρης Μαμιός), η οποία, μαζί με εκείνον, είναι οι μόνοι γνώστες της αλήθειας: ο κίνδυνος είναι παρών, και, σαν μικρός Θεός, κυριαρχεί και δεν κάνει εξαιρέσεις. Ενδιάμεσα των δύο αντίπαλων δυνάμεων βρίσκεται η Πόλη (Κωνσταντίνος Πασσάς), η οποία ασθενεί, απελπίζεται, αγωνίζεται, αισιοδοξεί και πεθαίνει, αρνούμενη, συχνά, να αντιληφθεί την κυκλική ροή της ιστορίας, τις αναζωπυρώσεις κάθε απειλής, σε κάθε χρονική συγκυρία. Η Πόλη αντιπροσωπεύει όλα τα ανθρώπινα στοιχεία ανάμεσα σε δύο νομοτέλειες: τη ζωή και το θάνατο.


Η σκηνοθέτρια γνωρίζει το υπαρξιακό βάθος του κειμένου και –έξυπνα- αφήνει αυτό να κατευθύνει τη ροή της παράστασης, αποφεύγοντας υπερβολές που θα αποσπάσουν το κοινό από αυτή. Το σκηνικό είναι ιδιαίτερα λιτό, ένα γραφείο σε μία ποντικότρυπα, σύμβολο του μικρόκοσμού μας, είναι αρκετό. Το μόνο πληθωρικό στοιχείο που εντοπίζεται εδώ είναι ο αριθμός των νεκρών, που μέρα με τη μέρα αυξάνεται, τόσο ώστε να πνίξει αυτόν τον μικρόκοσμο. Χρησιμοποιώντας στοιχεία αρχαίας κωμωδίας, εναλλάσσει την Πανούκλα από ήρωα σε χορό, που παρεμβαίνει στη δράση, απευθύνεται στο κοινό, αποχαιρετά τους ήρωες , τραγουδά και προσφέρει ένα όμορφο και συνάμα φρικτό θέαμα. Αντίστοιχα, με στοιχεία αρχαίας τραγωδίας, εξελίσσει το μύθο σε επεισόδια και αναδεικνύει το ήθος του Ριέ και της Πόλης μέσω των πράξεων και των λεγόμενών τους.


Σε ένα τόσο καλοδουλεμένο έργο, οι ερμηνείες είναι αυτές που μπορούν να καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα. Εν προκειμένω, οι τρεις ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, τόσο που δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει. Ο Δημήτρης Μαμιός αποτυπώνει την Πανούκλα με την αυταρέσκεια και την έπαρση που διακρίνει κάθε θεϊκό είδωλο. Ο Κωνσταντίνος Πασσάς εναλλάσσεται ανάμεσα σε διαφορετικούς ρόλους με εκπληκτική επιδεξιότητα, τόσο που δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν είναι κάθε φορά ο ίδιος. Τέλος, ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, ως η φωνή της λογικής μέσα σε μια παρανοϊκή καθημερινότητα εν μέσω πανδημίας, επιβάλλεται στο χώρο, όπως οφείλει ως πρωταγωνιστής.


Εύστοχη, εδώ, η αθόρυβη και ταυτόχρονα ηχηρή παρουσία του Στάθη Δρογώση, ο οποίος δεν ακολουθείται από τη διάθεση των ηρώων, αλλά ακολουθεί ο ίδιος τις διαθέσεις τους. Διόλου τυχαία, επίσης, η ομοιότητα της μουσικής του με αυτή των Βερολινέζικων καμπαρέ των 30s, καθώς το ίδιο το έργο είναι μια αλληγορία για τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου –οι στοίβες παπουτσιών των νεκρών που σφραγίζουν την ποντικότρυπα (και την ιστορία που παρακολουθούμε) αποτελούν ξεκάθαρη αναφορά στο αντίστοιχο μνημείο του Άουσβιτς, το οποίο αποτελεί επίσης μια θλιβερή επισφράγιση και επίλογο αυτής της φρίκης.


Αυτό που καταφέρνει η «Πανούκλα» ως παράσταση, είναι να τοποθετήσει ξανά το θεατή σε ρόλο παρατηρητή, καθώς δεν προσπαθεί να αναπαραγάγει το τραύμα, εκβιάζοντάς τον να το αναβιώσει. Αντιθέτως, υπενθυμίζει ότι το τραύμα είναι διαχρονικό και εσωτερικό, ξεχωριστό για τον καθένα. Με μια κυνική, μα τελικά αισιόδοξη, ματιά, επαναλαμβάνει αυτό που είναι δύσκολο εμείς, ως μέλη της «πόλης» να αντιληφθούμε, ότι η ζωή κυλά πέρα και πάνω από τον κίνδυνο, καθώς αυτός δεν ξεπερνιέται. Η παράσταση αποδεικνύει, τέλος, αυτό που συχνά ξεχνιέται στο θέατρο: αρκεί ένα σπουδαίο κείμενο και ορισμένοι ταλαντούχοι ηθοποιοί για να δημιουργηθεί, ακόμα και αν ανεβαίνει σε ένα άδειο δωμάτιο.


Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Μετάφραση – Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Μιχάλης Βραζιτούλης
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνα Κρίγκου
Μουσική: Στάθης Δρογώσης
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Βασιλική Διαλυνά
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: GAFF
Ερμηνεία: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Κωνσταντίνος Πασσάς ,Δημήτρης Μαμιός
Μουσικός επί σκηνής: Ο Στάθης Δρογώσης
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι
Τηλ.: 2103455020
Παραστάσεις: Δευτ., Τρ. 9.15 μ.μ. (Έξτρα παραστάσεις 18/12, 19/12 και 26/12)
Τιμές: € 12, 10, 5. Ισχύουν ειδικές τιμές.
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Επιλέξτε Θέατρο

Θέατρο

Επιλέξτε Παράσταση

Παράσταση

Σύνθετη Αναζήτηση

Είδος

Ημέρα

Περιοχή

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

« Ιανουάριος 2022 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

ΘΕΑΤΡΟ.GR Τα πάντα για το Θέατρο

Θέατρο Παραστάσεις: Όλος ο κόσμος του Θεάτρου στην οθόνη σου! Παραστάσεις, κριτικές, συνέντευξεις, διαγωνισμοί κ.α.

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.