Είδαμε το Σοφία Βέμπο ...σε θυμάμαι, της Τάνιας Χαροκόπου στο Θέατρο Χυτήριο.

Βρισκόμαστε στο μέσον της δεκαετίας του ’70. Το μαρτυράει και το σαλόνι που αντικρίζουμε άλλωστε. Σύνθετο εποχής, καναπέδες και πολυθρόνες το ίδιο και ένα πιάνο τοίχου στα δεξιά. Έχουν περάσει δυο χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και ο Νίκος, ένας νεαρός φοιτητής, παίρνει την τελευταία, ίσως, συνέντευξη της Σοφίας Βέμπο, της γυναίκας που ένωσε το όνομά της και τη φωνή της με την Ελλάδα και τον πόλεμο του ‘40.

Ο Νίκος, λοιπόν, κατά κόσμον Μαυρίκιος Μαυρικίου, αναγκάζει με τον τρόπο του να αποκαλυφθούν επί σκηνής τα πάθη, οι αδυναμίες, πικάντικες λεπτομέρειες και στενόχωρες στιγμές της μεγάλης ελληνίδας καλλιτέχνιδος. Με σταθερά βήματα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας η ζωής της Βέμπο από τη γέννησή της μέχρι και δυο χρόνια πριν η φωνή της σιγήσει για πάντα. Η γυναίκα που απέκτησε φήμη, δόξα, χρήματα και παγκόσμια αναγνώριση, η γυναίκα που ερωτεύτηκε και την ερωτεύτηκαν παράφορα, ξεγυμνώνει τη ζωή της μέσα από αφηγήσεις και τραγούδια. Η κυρία Ζώη, που υποδύεται το ρόλο, μοιάζει ιδανική. Μοιάζει σαν η κυρία Βέμπο να έχει ζωντανέψει ξανά μπροστά μας και να μας τραγουδάει «πόσο φοβάμαι πως ίσως μια μέρα σε χάσω». Μοιάζει σαν η κυρία Βέμπο να έχει γίνει ξανά η νεαρή καλλιτέχνις που τραγουδάει μπροστά μας a cappella ντουέτο με τον κύριο Μαυρικίου και χορεύει «κάτι με τραβάει κοντά σου».

Η παράσταση προσπαθεί να διευκρινήσει ή να διαλευκάνει κάποια σημεία της ζωής της. Ένα από αυτά η διαμάχη με τη Σπεράντζα Βρανά για τα μάτια του αγαπημένου της πρώτης, Μίμη Τραϊφόρου και ένα ακόμα ο κρυφός έρωτας ενός νεαρού ανθυπολοχαγού από την 8η μεραρχία την περίοδο του πολέμου που ελάχιστοι, σχεδόν μηδαμινοί, γνώριζαν για αυτόν. Στην προσπάθεια αυτή, το απέριττο σκηνικό έρχεται να αποδείξει τον απλό τρόπο ζωής της ερμηνεύτριας (η οποία έφυγε από τη ζωή χωρίς να έχει στην κατοχή της κανένα περιουσιακό στοιχείο). Παράλληλα, ο φωτισμός, με τις διακυμάνσεις του, βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα την κάθε περίοδο, την κάθε ψυχολογική διάθεση αλλά και τη συναισθηματική κατάσταση που αναλύεται. Στη σκηνή εμφανίζονται περιστασιακά και σπουδαστές του ΙΕΚ Άλφα σε διάφορους ρόλους, θαυμαστές, διαδηλωτές, φοιτητές του Πολυτεχνείου... Είναι αυτοί που την τραβούν στα παρασκήνια για να τη γρονθοκοπήσουν την περίοδο του πολέμου, τότε που θέλησαν να της παραμορφώσουν το πρόσωπο για να μην την αναγνωρίζουν όταν τραγουδάει κι αυτή τραγουδάει στο ραδιόφωνο, είναι οι ίδιοι που, σαν φοιτητές, της ζητούν καταφύγιο και την πλαισιώνουν όταν εναντιώνεται σε κάθε μορφής πόλεμο τραγουδώντας «Παιδιά, της Ουκρανίας παιδιά».

Η φωνή της κυρίας Ζώη είναι άκρως μελωδική και έχει μια ενέργεια και μια δύναμη που δε σε αφήνουν να αποσπαστείς. Οι κρυστάλλινες ερμηνείες της σε κάνουν να κρέμεσαι από τα χείλη της. Η ίδια δίνει τη σκυτάλη στον κύριο Μαυρικίου να τραγουδήσει, παίζοντας ταυτόχρονα στο πιάνο τη Ζεχρά, τη μελωδία πάνω στην οποία στηρίχτηκε και έγινε ο ύμνος της νίκης των Ελλήνων στον πόλεμο του ’40 το «παιδιά της Ελλάδος παιδιά». Η ίδια η ερμηνεία της έχει τέτοια ένταση, είναι τόσο μαγικό το πώς μεταμορφώνεται από μεσόκοπη γυναίκα σε σαγηνευτικό θηλυκό για να μας ερμηνεύσει την «Ταμπακιέρα». Ειναι τόσο συγκλονιστική που, για όσους δεν έχουν δει ή ασχοληθεί με τη Σοφία Βέμπο στο παρελθόν, μετά από αυτή την παράσταση έχουν στα μάτια τους ως Βέμπο την ίδια την κυρία Ζώη.

Δε θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να περάσω το βράδυ της Παρασκευής μου, δε θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο δίδυμο να ερμηνεύσει τους ρόλους (ειδικά όταν αποκαλύπτεται στο τέλος ότι ο «Νίκος» είναι... όχι, δε θα κάνω spoiler!), δε θα ήθελα να αλλάξω τίποτα από αυτή την παράσταση. Το μαγικό χέρι του σκηνοθέτη, του κυρίου Τζαβέλλα, έχει κάνει όλα όσα χρειάζονται για να μείνει η παράσταση αυτή μια αξέχαστη, υπέροχη εμπειρία. Θα ήθελα να ξέρουν όλοι όμως ότι είναι εξαιρετική, ότι θα μπορούσα να τη δω ξανά και ξανά – είμαι ήδη στη δεύτερη φορά  – και να απολαύσω τις μαγικές ερμηνείες της κυρίας Ζώη και του κυρίου Μαυρικίου και ότι θα τη συστήσω σε όλους και ειδικά σε αυτούς που αγαπούν ιδιαίτερα τις παραστάσεις που έχουν μέσα τους μεγάλες δόσεις μουσικής.

Ταυτότητα παράστασης
Πρωταγωνιστεί η Γεωργία Ζώη.
Μουσική ενορχήστρωση, τραγούδι, ακορντεόν και πιάνο επί σκηνής ο Μαυρίκιος Μαυρικίου.
Συμμετέχουν σπουδαστές της σχολής ΙΕΚ Άλφα.
Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνος Πισσίας
Επιμέλεια παράστασης: Βασίλης Τραιφόρος
Κοστούμια: Αθηνά Τρανούλη
Φωτογράφος: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Αrt director φωτογράφισης: Μαριάμ Νίκου
Φώτα: Παναγιώτης Μανούσης
Επικοινωνία και προβολή παράστασης: Νταίζη Λεμπέση
Παραγωγή: Βάσια Παναγοπούλου
Ταυτότητα Εκδήλωσης
Από 17/12/2021 και κάθε Παρασκευή στις 20:30
Τοποθεσία:
Θέατρο Χυτήριο, Ιερά Οδός 44, Αθήνα
Eισιτήρια:
15 και 12 ευρώ
Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ: 21 0341 2313