Είδαμε το «Μπλάκ άουτ» στο Αίθριο του Δημαρχείο της Κηφισιάς

Γράφει ο Καπετάν Κουνούπης

Σπαρταριστή κωμωδία με εμφανή μια μεγάλη απώλεια

Το να πηγαίνω στα πλαίσια του φεστιβάλ «Μενάνδρεια» να δω παράσταση στο αίθριο του Δημαρχείου της Κηφισιάς (Διονύσου 24 και Μυρσίνης, Κηφισιά) έχει γίνει για μένα πλέον ετήσια παράδοση. Ο λόγος: Η σκηνοθεσία της Κικής Αυγουστάτου που με αφήνει κάθε φορά άφωνο και γενικότερο ο θεατρικός σύλλογος «Ν.Π.Δ.Δ. Δημήτριος Βικέλας» που λειτουργεί εδώ και 31 χρόνια και δεν έχουν τίποτε – μα απολύτως τίποτε – να ζηλέψουν από επαγγελματίες ηθοποιούς. Φέτος, το έργο που κλήθηκα να δω ήταν το «Μπλακ άουτ», μια αστυνομική κωμωδία του Jack Sharkey.

Όταν έφτασα στον χώρο, το αίθριο ήταν σχεδόν κατάμεστο και εγώ είχα μείνει για άλλη μια φορά ενεός με την λεπτομερή φροντίδα του σκηνικού που αναπαριστούσε το εσωτερικό της βίλας του λόρδου Κλάιβ Γουίκενχαμ και της συζύγου του, λαίδη Μόνικα Γουίκενχαμ, κάπου γύρω στην δεκαετία του ’40 ‘η του ΄50.

Ο λόρδος Γουίκενχαμ (Γιώργος Μπακανδρέας), ένας σπαγκοραμμένος και τσιγκούνης, και η λαίδη Γουίκενχαμ (Τόνια Αγγελοπούλου), το άκρως αντίθετο του συζύγου της, μαζί με την οικονόμο τους, την Νάνσυ (Κατερίνα Σπαγή), και την Τζαμαϊκανή υπηρέτρια τους, την Μιμόζα (Φωτεινή Κρεμύδα), περιμένουν ένα σωρό επισκέψεις, ενώ έξω μαζεύεται καταιγίδα: Τον πλεϊ μποϊ Πιερ Ντουανώ (Δημήτρης Τσολιάκος), τον Άλτζερνον Γουίκενχαμ (Ζήσιμος Κατσικογιάννης), γιο του Κλάιβ και της Μόνικα, την Χλόη (Σοφία Τιτακπανίδου), ανηψιά της Μόνικα, την Μπίμπι Κάβεντις (Δέσποινα Αρβανίτη), διάσημη σχεδιάστρια μόδας, την Αμερικανίδα επισκέπτρια από την Αλαμπάμα Τζάσμιν Κόλινς (Πέγκυ Κουλούρη), και τον Φρέντι (Ανδρέας Φράγκος), αδερφό της Μόνικα. Και σαν να μην φτάνει αυτή η...λαοθάλασσα, το σπίτι των Γουίκενχαμ δέχεται την επίσκεψη ρουτίνας τριών αστυνομικών λόγω ενός ύποπτου μηνύματος που έλαβαν: Τον επιθεωρητή Μπέντζαμιν Μπράντοκ (Αχιλλέας Κουρέπης), τον αστυνόμο Τζακ Κλάρενς (Δημήτρης Οικονομάκος) και την αρχιφύλακα Άλμα Θριντλ (Αγγελική Σκαρλάτου). Η καταιγίδα ξεσπάει, γίνεται μπλακ άουτ, μέσα στους κεραυνούς ακούγεται πυροβολισμός και, όταν τα φώτα ανάβουν πάλι, το πρώτο θύμα βρίσκεται νεκρό και μια άγνωστη ξανθιά (Χριστιάνα Τζουμάκη) βρίσκεται με ένα αιματοβαμμένο μαχαίρι στο χέρι, έχοντας πλήρη άγνοια ποια είναι και πως βρέθηκε εκεί.

Την λύση του μυστηρίου, βέβαια, δεν θα σας την πούμε, όμως τόσα θα σας αποκαλύψω: Οι δύο άνδρες αστυνομικοί αποδεικνύονται πιο γκαφατζήδες και από τον... επιθεωρητή Κλουζώ του Πήτερ Σέλερς και μόνο η ευφυΐα και η εξυπνάδα της αρχιφύλακα Θριντλ τους σώζει.

Επειδή, αν μέτρησα σωστά, ο θίασος αποτελείται από δεκαοχτώ μέλη και το να αναφερθώ στον καθέναν λεπτομερώς θα έπαιρνε πολύ χρόνο, θα σταθώ μόνο σε εκείνους που μου έκαναν τις μεγαλύτερες εντυπώσεις – χωρίς ωστόσο να θέλω να υποτιμήσω τους υπολοίπους.

Ο Γιώργος Μπακανδρέας, που το 2018 στο «Ξενοδοχείο ο Παράδεισος» έπαιξε ως Μπαγιατέ ουσιαστικά αυτό που θα έλεγαν στην Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου «Β’ Ανδρικό Ρόλο», εδώ μας δείχνει το ταλέντο του ως κυρίαρχος και οικοδεσπότης της παράστασης. Το ίδιο και η Τόνια Αγγελοπούλου που, στο «Ξενοδοχείο ο Παράδεισος» έπαιξε έναν μικρό ρόλο ως κόρη του κεκέ δικηγόρου Ματίς, εδώ ξεδιπλώνει όλο το υποκριτικό της ταλέντο ως πρωταγωνίστρια και «κυρία της καλής κοινωνίας». Η Αγγελική Σκαρλάτου, πάλι, φαίνεται πως διασκεδάζει με τον ρόλο της αστυνομικίνας, παίζοντας με νάζι και σκέρτσο. (Κάτι που ίσως να μην ταιριάζει σε αστυνομικίνα σε άλλη περίπτωση, η Αγγελική όμως πείθει καθώς αποφεύγει τις υπερβολές). Και ο υπόλοιπος θίασος όμως λειτουργεί άψογα, σαν καλοκουρδισμένο ρολοϊ, καθώς η κυρία Αυγουστάτου, στην σκηνοθεσία της, δεν αφήνει ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια στην τύχη. Τα μπουμπουνητά, μάλιστα, που ακούγονται, ήταν τόσο πειστικά που, καθώς βρισκόμασταν σε αίθριο, εγώ νόμιζα ότι όντως ψιχάλιζε. Το γεγονός ότι το έργο παίζεται για έκτη φορά, νομίζω, λέει πολλά από μόνο του.

Ωστόσο, εγώ θέλω να σταθώ σε τρεις ατυχίες που στιγμάτισαν την παράσταση, δύο μικρές και μια μεγάλη. Οι δύο μικρές αφορούν ένα λάθος στην μετάφραση και την θέση όπου βρισκόμουν. Η μεγάλη αφορά την τεράστια απώλεια ενός μεγάλου ταλέντου.

Η πρώτη ατυχία, λοιπόν, ήταν η αναφορά στον Ηλία Μαμαλάκη. Όπως και στην περίπτωση του «παστίτσιου» της Γεωργίας Σιακαβάρα στην «Σιδηρά Πρωθυπουργό», κατανοώ ότι και εδώ ο Μαμαλάκης εξυπηρετεί τον σκοπό να ταυτιστεί το ελληνικό κοινό περισσότερο. Ωστόσο ένας Ηλίας Μαμαλάκης κάθεται κάπως στραβά σε έργο Άγγλου συγγραφέα, και μάλιστα σε έργο που διαδραματίζεται δεκαετία του ’40 και ’50. Ίσως ένας Gordon Ramsay ή ένας Jamie Oliver να ταίριαζαν καλύτερα στην περίπτωση, αν και πάλι δεν θα ήταν της εποχής.

Το δεύτερο λάθος ήταν η θέση που επέλεξα να κάτσω (άκρη αριστερά), με πολλές φορές τα λόγια να μην φτάνουν στα αφτιά μου. Ευτυχώς οι ηθοποιοί, καθώς ήταν καλά εκπαιδευμένοι, φρόντισαν να καλύπτουν όλη την σκηνή με τα βήματά τους, και έτσι έσωζαν την κατάσταση.

Η τρίτη ατυχία στην όποια νιώθω την ανάγκη να αναφερθώ είναι η απουσία του Μιχάλη Τσικαλάκη, ο οποίος κάθε φορά έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο με τεράστιο κέφι και πολλή όρεξη και πολλοί στον θίασο τον θεωρούσαν «το αστέρι της ομάδας». Έχοντας δει από πριν το πρόγραμμα, η σκέψη με βασάνιζε γιατί ο Μιχάλης αυτή την φορά δεν ήταν παρών. Όπως πληροφορήθηκα μετά την παράσταση, ο Μιχάλης Τσικαλάκης, εδώ και τρία χρόνια, είχε φύγει από την ζωή. Ψυχικά όμως ήταν εξίσου παρών όπως όλοι οι άλλοι. Όπως χαρακτηριστικά μου είπαν, κάθε μέρα τον συζητούσαν.

Η εν λόγω παράσταση ήταν της μίας ημέρας, οπότε προς στιγμήν τελείωσε, όμως κρίνοντας από τις μέχρι τώρα έξι φορές που παίχτηκε, δεν αποκλείω καθόλου να παιχτεί και έβδομη. Εγώ έχω μόνο να πω: Όπου ακούτε «Ν.Π.Δ.Δ Δημήτριος Βικέλας» και Κική Αυγουστάτου – σπεύσατε!

Παίζουν: Τόνια Αγγελοπούλου, Γιώργος Μπακανδρέας, Αχιλλέας Κουρέπης, Αγγελική Σκαρλάτου, Δημήτρης Οικονομάκος, Κατερίνα Σπαγή, Δημήτρης Τσολιάκος, Ζήσιμος Κατσικογιάννης, Σοφία Τιτακπανίδου, Δέσποινα Αρβανίτη, Πέγκυ Κουλούρη, Φωτεινή Κρεμύδα, Ανδρέας Φράγκος, Χριστιάνα Τζουμάκη

Σκηνοθεσία: Κική Αυγουστάτου

Σκηνικά: Τόνια Αγγελοπούλου

Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Αυγουστάτος