Είδαμε Το "Σφαγείο του Έρωτα" στο Σύγχρονο Θέατρο.

Γράφει η Έλλη Διακογιάννη

Η αυλαία ανοίγει και σε μια μικρή οθόνη πάνω από τους ηθοποιούς εμφανίζεται η εξής φράση: «Ύμνος σ´ εκείνον που έκανε τα βιώματα των παλιών διδαχές για τους επόμενους». Και αμέσως μετά αρχίζει η σφαγή. Το σφαγείο ακονίζει τα μαχαίρια του και ξεκινά να πετσοκόβει. Το σφαγείο του έρωτα. Και αν πριν μπούμε στη αίθουσα πιστέψαμε πως ο έρωτας θα είναι ο σφαγέας τώρα το βλέπουμε καθαρά πως είναι ένα ακόμα αιματοβαμμένο θύμα. Και αν είναι έτσι ποιος εκτελεί τελικά τις σφαγές κρυβόμενος πίσω από τον έρωτα; Ποιος ή τι τολμάει να επικαλείται το όνομα του; Ένα όνομα που έχει δοξαστεί ανά τους αιώνες κρέμεται πια από το τσιγκέλι άψυχο, σαν ένα ακόμα σφαχτάρι. Όπως και οι τόσες γυναίκες που σφάζονται μπροστά στα μάτια του κοινού για τις επόμενες δυο ώρες.Η «όμορφη» γυναίκα που δεν κάνει για σπιτικό, η «άσχημη» γυναίκα που θα είναι δούλα και κυρά, η γυναίκα που τολμά να χάσει τη παρθενιά της, η γυναίκα που τολμά να φουμάρει και να σκάει μύτη στο καφενείο «ντυμένη ευρωπαϊκά». Η αιτία είναι πάντα η ίδια. «Η κότα σαν πετεινός λαλήσει αν δεν τη σφάξεις γρήγορα το σπίτι θα γκρεμίσει.»
Όλες έχουν το ίδιο τέλος. Σφαγιάζονται ανελέητα και ακατάπαυστα από τον σύζυγό, πατέρα, αδελφό κάποιες φορές ακόμα κ με τις ευλογίες της ίδιας της μάνας τους. «Κάλλιο να χω το κρίμα σου παρά τη ντροπή σου». Μαζί και η γειτονιά και όλη η κοινωνία καθώς «η απιστία είναι γένους θηλυκού και η τιμωρία γένους αρσενικού». Η παράσταση αποτελεί λοιπόν ένα ποτ πουρί λαϊκών μύθων, ιστοριών και τραγουδιών από κάθε γωνιά της Ελλάδας (και όχι μόνο)συνοδευόμενα φυσικά με τις κατά περίσταση τοπικές διαλέκτους άψογα διατυπωμένες από τους ηθοποιούς. Κοινό θέμα όλων η θανάτωση της γυναικας.Καιριο ρόλο έχει όχι μόνο η θανάτωση της με τη ας πούμε κυριολεκτική μορφή αλλά και η συμβολική θανάτωση που πονάει ακριβώς το ίδιο και που αναπόφευκτα οδηγεί στο κυριολεκτικό θάνατο. Το σκηνικό λιτό με μια κορνίζα νέον με ένα τριαντάφυλλο να πλαισιώνει τους ηθοποιούς οι οποίοι εναλλάσσουν ρόλους αναπαριστώντας όλα τα πρόσωπα των λαϊκών διηγήσεων. Πιο κει και μια καρδιά νέον (με το σχήμα του αληθινού οργάνου μυ) να δίνει μια ρεαλιστική διάσταση.Παράλληλα με τους λαϊκούς μύθους άλλοτε υπό μορφή αφήγησης και άλλοτε υπό μορφή τραγουδιού (από τους υπέροχους μουσικούς που βρίσκονται και αυτοί επι σκηνής) λαμβάνουμε και πλήθος άλλων πληροφοριών παρμένες πχ από τον ιατρικό ή θεολογικό κλάδο. «Η μικρά κεφαλή της γυναικός είναι απόδειξη του μικρού νου της», και «Για την ατεκνία φταίει πάντα η γυναίκα». Επίσης «Γυνή κλέπτρια ζωής και ανδρός γλυκός θάνατος» , «Τάφος του ανθρώπινου γένους» και «Δηλητήριο με γεύση αμβροσίας». Η Φεβρωνία από την Ικαρία, η γυναίκα του Μενούση, του Μαυριανού, η Ελένη του Ίτσιου, η Μάγδα από τη Ρόδο, η αδελφή από την Κύμη, η Λισσάβω και το Λενάκι όλες σφαγιάζονται από την πατριαρχία. Μια πατριαρχία που κάπου ανάμεσα στο κοινό αντηχεί ακόμα με βροντερά γέλια αδυνατωντας να συλλάβει το τραγικό και καταφεύγοντας για μια ακόμα φορά στη χλεύη και γελοιοποίηση του. Οι ηθοποιοί βέβαια χρησιμοποιούν καυστικό λόγο και σε κάποιες στιγμές κάνουν μαύρο χιούμορ. Όλα όμως γίνονται προς χάριν της ανάδειξης της ωμότητας της σφαγής του γυναικείου φύλου που διαπράττεται ανά τους αιώνες και που στηρίζεται σε απαρχαιωμένα στερεότυπα,προκαταλήψεις και δεισιδαιμονιες. Στόχος είναι η δυναμική καυτηρίαση αυτών και όχι η αναπαραγωγή τους. Άραγε θα αλλάξει κάτι ; Ή ο κόσμος θα παραμείνει «ομοιόμορφος μέχρι πλήξης και ποικιλόμορφος μέχρι παραλόγου;» Τελικά «η γυναίκα μας στέρησε τον παράδεισο» ή εμείς τον στερήσαμε από αυτή; Όχι απλά με τη διάπραξη της θηριωδίας αλλά και με τη ανοχή της. Πρέπει να δράσουμε ή να περιμένουμε απλά να πάρουμε τη θέση μας στις γυναίκες χωρίς κεφάλι όπως η γυναίκα του Κυανοπόγωνα; Θα μπορέσουμε να πάρουμε το κλειδί και να ξεκλειδώσουμε την αλήθεια κοιτάζοντας την κατάματα όσο απεχθής και αν είναι;
Η παράσταση τελειώνει με τα εξής λόγια. «Που είναι οι καλοί άνθρωποι όταν συμβαίνουν όλα αυτά; Η ξερή αλήθεια δεν γίνεται πιστευτή. Γίνεται παραμύθι. Όταν ήσουν παιδί ήθελες να ακούσεις ένα παραμύθι για να κοιμηθείς. Ίσως ήρθε η ώρα να ακούσεις ένα παραμύθι για να ξυπνήσεις.» Τα χειροκροτήματα κατακλύζουν αμέσως τον χώρο. Το βροντερό εκείνο απαίσιο γέλιο έχει σωπάσει. Και αν δεν έχει σωπάσει έχει σίγουρα σκεπαστεί από όλους εμάς.

Σύλληψη - Δραματουργία: Θοδωρής Γκόνης, Ελένη Στρούλια, Ανδρέας Ανδρέου
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Σκηνικά: Ελένη Στρούλια
Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Συνεργάτης σκηνοθέτης: Ανδρέας Ανδρέου
Βοηθός σκηνογράφος: Ζαΐρα Φαληρέα

Παίζουν: Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη, Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης, Αναστασία Χατζάρα
Μουσικοί επί σκηνής: Αθηνά Λαμπίρη, Τάσος Μισυρλής, Δημήτρης Χατζηζήσης

Παραστάσεις
7 - 30 Οκτωβρίου

Παρασκευή 21.00, Σάββατο & Κυριακή 21.15

Θερμές ευχαριστίες στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας για την αρωγή στο ανέβασμα της παράστασης για
την σεζόν 2021-2022

Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ.