Είδαμε το Μικρό Αναρχικό Καλοκαίρι / Βαρκελώνη '36 στο Θέατρο Τέχνης Κ. Κουν - Σκηνή Φρυνίχου.

Γράφει η Έλλη Διακογιάννη

«Φαντάζομαι να συμπληρώνω ιστορίες στη μέση, να ζωντανεύω ίχνη από σφαίρες, να αφηγούμαι ιστορίες ειπωμένες ξανά»...Πώς ξεκινάει λοιπόν ένα «μικρό αναρχικό καλοκαίρι»; Σίγουρα όχι όπως όλα τα υπόλοιπα καλοκαίρια. Η ανεμελιά που χαρακτηρίζει συνήθως τους θερινούς μήνες εδώ εκλείπει. Απουσιάζει επίσης και η διάθεση ξεκούρασης καθώς όλοι είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν και μάλιστα σκληρά για να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο. Μεταφερόμαστε λοιπόν στην Ισπανία του Εμφυλίου πολέμου και της δικτατορίας του Φράνκο και το ταξίδι ξεκινά. «Η Ισπανία δεν ήταν άλλη χώρα, ούτε άλλος κόσμος. Ήταν άλλη εποχή» ακούμε μαζί με διάφορα άλλα στοιχεία σχετικά με το Λαϊκό μέτωπο. Οι ιστορικές πληροφορίες που λαμβάνουμε είναι καταιγιστικές και ο τρόπος παρουσίασης τους ευρηματικός και πρωτότυπος. Οι ηθοποιοί δοσμένοι απόλυτα σε μια δική τους ιδιαίτερη χορωδία με έναν δικό τους ρυθμό ψιθυρίζουν, τραγουδούν, μιλάνε τραγουδιστά, ανεβάζουν τόνους και τους κατεβάζουν απότομα καταφέρνοντας να τραβήξουν την προσοχή ακόμα και του πιο αδιάφορου σχετικά με την ιστορία θεατή. Μια ιδιόμορφη, δραματοποιημένη παράδοση ιστορικού μαθήματος με άψογη αισθητική, συντονισμό και συνοχή. Ενδιάμεσα των ιστορικών γεγονότων παρατίθενται αυτοτελείς ιστορίες προσώπων που συμμετέχουν σε αυτά όπως του νεαρού Άγγλου βιολιστή Λόρι Λι ο οποίος «περιπλανιόταν παίζοντας μουσική για ένα κομμάτι ψωμί και τυρί σκληρό σαν πέτρα». Αναφορά γίνεται επίσης στη σύλληψη του γνωστού ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα ή μάλλον στη γενναία παράδοση αυτού που εκτυλίσσεται στο σπίτι του Ροσάλες και στη μετέπειτα δολοφονία του. Μια επίσκεψη στη πανσιόν Φάλκον, στη στάση του στρατηγού Χόβερ και τα γεγονότα που οδήγησαν στο «σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας» εκτυλίσσονται με γοργούς ρυθμούς μπροστά μας σαν να εκτελούνται από μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα με μαέστρο τον Ακύλλα Καραζήση. Το σκηνικό είναι το αυτόνομα διαχειριζόμενο τηλεφωνικό μέγαρο, λιτό με τρια χαμηλά ξύλινα τραπέζια και ένα τοίχο μαυροπίνακα στον οποίο οι ηθοποιοί γράφουν διάφορα στοιχεία κατά τη διάρκεια της ερμηνείας. Οι τηλεφωνητές και τηλεφωνήτριες αναμεταδίδουν σε εμάς με άκρως πετυχημένο τρόπο όλη τη ιστορία. «Ο καθένας διεξήγαγε έναν δικό του πόλεμο». Νομοταγείς καθολικοί που υπερασπίζονταν τους δημοκράτες, άλλοι υπέρ Φράνκο, νέοι αναρχικοί και αγροτόπαιδα, συντηρητικοί που πολεμούσαν τους κομμουνιστές και όλοι μαζί που πολεμούσαν για την «πρόοδο» όπως τη εννοούσε ο καθένας.Αυτό ήταν το ποικίλο μωσαϊκό του ισπανικού εμφυλίου. Όλα τα κτίρια έχουν επιταχθεί, κάθε πολίτης κυκλοφορεί με ένα ντουφέκι και «το παρόν έχει κολεκτικοποιηθεί». Ο κουρέας δεν είναι πια σκλάβος και ακόμα και το κασελάκι του λούστρου είναι βαμμένο κόκκινο-μαύρο. Το χάος που ήθελε να προλάβει ο Φράνκο με το πραξικόπημα ξέσπασε τελικά ακριβώς χάρη στο πραξικόπημα. Ακούμε πως «Η Ισπανία είναι αναμφίβολα η πιο ακατανόητη χώρα του κόσμου» καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή έχει 37 απόπειρες πραξικοπήματος μεταξύ αυτών 12 επιτυχημένες. «Η Χώρα πολεμάει κατά του εαυτού της». Μεγάλο μέρος του πληθυσμού της παραμένει αναλφάβητο και οι λίγοι εκμεταλλεύεται την εργασία του. Αυτές είναι οι συνθήκες γέννησης του ισπανικού αναρχισμού και ανάδυσης του «αναρχικού και αυτόνομα διοικούμενου χωριού». Η παράσταση συνεχίζεται με στιγμιότυπα από τον βίο του Χοσέ Ντουρούντι, την γενική απεργία σιδηρουργών το 1917, την Επίταξη αγροκτημάτων και λειτουργία των εργοστασίων με τους ίδιους τους εργάτες να διοικούν και τους αναρχικούς να εμφανίζονται ως «η περισσότερο οργανωμένη δύναμη.» Και φυσικά το ερώτημα «Γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται αυτούς που τους κυβερνούν; Δεν μπορούν να αποφασίσουν μόνοι τους;» όπως και μια διερεύνηση του ορισμού της ουτοπίας και της αρνητικής χροιάς που έχει λάβει σήμερα. « Η ουτοπία σήμερα είναι διαφορετική για τον καθένα. Τότε ήταν κοινή.» «Οι άνθρωποι πια προτιμούν να εστιάσουν στη δίκη τους μικρή ουτοπία αντί να δημιουργήσουν μια κοινή.» «Δεν κάνουμε πέρα το προσωπικό για να μπει το συλλογικό.» Θα μπορούσε μια ανάλογη συνθήκη να καταστεί εφικτή σήμερα; Η σκηνή αλλάζει και οι ηθοποιοί μέσω ενός θα μπορούσαμε να το πούμε καθημερινού διαλόγου μας καλούν να λάβουμε και εμείς θέση απευθύνοντας μας τον λόγο ενίοτε και με χιούμορ. «Σήμερα έχουμε και τα τάμπλετ ε;» Η δράση συνεχίζεται με οδοφράγματα και μια φωνή «Θα έπρεπε να πολεμάτε τους φασίστες όχι μεταξύ σας. Αδελφοκτόνοι!» σκίζει τον αέρα. Ακολουθεί η ήττα του αναρχικού μετώπου στη μάχη και η κρίση του τελικού αποτελέσματος του ισπανικού εμφυλίου που έγινε από άλλες χώρες. Παρίσι, Λονδίνο, Μόσχα, Βερολίνο, η επιχείρηση «Μαγική φωτιά» από τον Χίτλερ και επιστροφή στη προπολεμική κατάσταση. «Κάποια μέρα θα φύγουμε από εδώ και κάποιοι άλλοι θα πουν την ιστορία για εμάς. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που πάλεψαν και ηττήθηκαν. Γέροι και γριές αναρχικοί που έχουν ακόμα περηφάνια και η πενία δεν τους έχει συντρίψει.»
Τέλος καλοκαιριού. Ήρθαν και πάλι τα πρωτοβρόχια.. Μέχρι να γυρίσει εκείνο το ένα, μοναδικό θέρος.

Μικρό Αναρχικό Καλοκαίρι / Βαρκελώνη ‘36

Μια παράσταση της ομάδας RMS MATAROA

Σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης

Με τους Μάνο Βαβαδάκη, Χαρά – Μάτα Γιαννάτου, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Ακύλλα Καραζήση, Κατερίνα Παπανδρέου, Κωνσταντίνο Πλεμμένο

Εικαστική εγκατάσταση: Μάρω Μιχαλακάκου

Σχεδιασμός φωτισμών, φωτογραφίες: Μαριέττα Παυλάκη

Επιμέλεια κοστουμιών: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Γεωργακοπούλου

Από 08 έως 23 Οκτωβρίου 2022, για 6 παραστάσεις

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Σάββατο 20:30 – 23:00 (short version)

Κυριακή 18:30 - 23:00 (long version)

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Φρυνίχου

Φρυνίχου 14, Πλάκα

Τηλέφωνα ταμείου: 2103222464 και 2103236732

Καθημερινά 17:00-22:00